เรื่องเล่าจากปลายปีก

เป็นเรื่องอีกแล้ว สำหรับนกพิราบที่ท้องสนามหลวง ก็มาจากเหตุเดิมๆ…กทม. ต้องการปรับปรุงภูมิทัศน์ของสนามหลวงให้ดูดีมีราศีอีกครั้ง แล้วฝูงนกพิราบดูเหมือนจะเป็นส่วนเกินสำหรับแผนรีโนเวท (ทุกที) จนทำให้ต้องหาทางจับไปปล่อยให้ไกลๆ แล้วก็แน่นอน…ต้องมีผู้ไม่เห็นด้วย ออกมาคัดค้าน…ทั้งคนรักสัตว์และผู้ได้รับผลกระทบ สำหรับแผนจับนกพิราบสนามหลวงครั้งล่าสุดนี้… กทม. เตรียมการมาอย่างดี พร้อมกับทำความเข้าใจกับทุกฝ่าย เรื่องจึงเรียบร้อยลงได้ ส่วนแผนการจะสำเร็จหรือไม่ นกพิราบจะลดลงแค่ไหน ต้องติดตามดูกันต่อไป แต่มิใช่ดูแคลน…ตราบใดที่ กทม. ยังแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ… นกพิราบก็คงกลับมาเพิ่มจำนวนให้ไล่จับกันอีกเรื่อยๆ!!!

“เขาวังคู่บ้าน ขนมหวาน เมืองพระ เลิศล้ำศิลปะ แดนธรรมะ ทะเลงาม” คำขวัญของจังหวัดเพชรบุรีว่าไว้เช่นนั้น แต่ละสิ่ง แต่ละอย่างที่ยกมาล้วนเป็นจุดเด่นสมเอกลักษณ์ของเมืองพระนครคีรี ทั้งโบราณสถาน งานศิลปะ วัดวาอาราม แหล่งท่องเที่ยว และขนมคู่เมือง ทว่าจากนี้ไป…อาจต้องมีถ้อยคำเสริมเติมเติมจุดเด่นเข้าไปอีก เพราะตอนนี้…ของดีเมืองเพชรถูกค้นพบอีกอย่างหนึ่งแล้วกลางทุ่งนาบ้านหนองปลาไหล

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมา ผมกับคณะนักดูนกได้ไปออกทริปที่เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าภูหลวง จ. เลย ท่ามกลางธรรมชาติงามของมรกตแห่งอีสาน พวกเรามีโอกาสเห็นนกเด่นชวนประทับใจอยู่หลายตัว รวมทั้งนกกะรองทองแก้มขาวที่ได้รับตำแหน่งพระเอกของของทริปจากสีสันสวยงามบาดตาบาดใจอีกตามเคย ตอนเห็นนกกะรองทองแก้มขาวตัวแรกบนภูหลวงเมื่อวันเสาร์ เป็นช่วงหลังจากฝนซาเม็ดในตอนบ่าย พวกเราจึงรีบฉวยโอกาสออกไปดูนกแถวสำนักงานฯ ขณะกำลังดูนกมุ่นรกสองชนิดอยู่บริเวณดงไม้พุ่มเตี้ยๆ ที่อยู่ระหว่างบ้านสุขะกุลกับลาน ฮ. ก็มีเสียงดังขึ้นว่า “มีหมีเซียะอยู่ข้างในด้วยนะ” เมื่อได้ยินเช่นนั้น ทุกคนรีบส่องกล้องลึกเข้าไปในดงไม้ทันที แล้วก็ไม่ยากที่จะเห็นนกสีสะดุดตาของนกกะรองทองแก้มขาวที่กำลังกระโดดหากินอยู่ในนั้น ขณะที่ทุกคนกำลังเพลินกับนกสีสวย ใครคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมาด้วยความสงสัยว่า “ทำไมถึงเรียกว่าหมีเซียะ” นั่นสิ! ทำไมต้อง “หมีเซียะ”???

เมื่อกลางเดือนมกราคมที่ผ่านมา ข่าวภูมิภาคในหนังสือพิมพ์มติชนโปรยหัวสะดุดตาว่า “พ่อเมืองกรุงเก่าลุยสำรวจแก้ฝูงปากห่างป่วนนาข้าว” ชวนให้รีบอ่านเนื้อหาด้านล่าง เพราะเจ้าปากห่างที่ถูกอ้างย่อมเป็นอื่นไปไม่ได้ นอกจากนกปากห่างที่ชอบอาศัยอยู่ตามท้องนา – น่ากังวลว่าเกิดเรื่องร้ายกับนกปากห่างอีกแล้วหรือนี่??? ครั้นพออ่านเนื้อความโดยละเอียด – ก็โล่งใจ และยังรู้สึกชื่นชมผู้ว่าราชการจังหวัดพระนครศรีอยุธยาในความพยายามหาทางแก้ไขปัญหาโดยเข้าใจวิถีธรรมชาติอย่างแท้จริง

ทีแรกตั้งใจจะเขียนถึงเขาหินปูนในลาวอีกสักตอน… มาคิดอีกที…แล้วทำไมไม่หันมาดูในบ้านเราบ้างล่ะ เทือกเขาหินปูนในเมืองไทยก็น่าสนใจไม่แพ้เพื่อนบ้าน ไม่ต้องไปไหนไกล แค่สระบุรีนี่เอง…ผ่านไปเห็นมีแต่โรงปูนเต็มไปหมด ใครจะไปนึกได้ว่า มีของดีซ่อนอยู่บนภูเขาแถบนั้นเหมือนกัน อย่างน้อยก็นกจู๋เต้นเขาปูนตัวนึง…