แด่…หิ่งห้อยผู้จากไป

vanida.jpg

เด็กรุ่นหลังๆ อาจรู้จักเธอแต่เพียงผิวเผิน แต่สำหรับคนหนุ่มสาวรุ่นหนึ่ง รู้จักเธอดีในต่างกรรมต่างวาระ

นึกย้อนกลับไป ถามว่าตัวเรารู้จักพี่มดครั้งแรกเมื่อไรนั้น ในความทรงจำอันแจ่มชัด บอกได้คำเดียวว่า ใน “ม็อบ”–โรงเรียนการเมืองและมหาวิทยาลัยชีวิตของหลายคน

เมื่อตอนไปม็อบครั้งแรกยังเรียนปี ๑ ที่ธรรมศาสตร์ เป็นครั้งที่สมัชชาคนจนมาชุมนุมใหญ่ ๙๙ วัน  ในครั้งนั้น รุ่นพี่จากวายทีไปจัดกิจกรรมกับเยาวชนในม็อบ ก็มีโอกาสได้ติดสอยห้อยตามไปด้วย

เป็นครั้งแรกที่ได้รู้จักกับแกนนำ เยาวชน และชาวบ้านหลายๆ คนจากหลายๆ ที่ หลายกลุ่มปัญหา และวัฒนธรรมการเมืองบนท้องถนนอย่างจริงจัง

รวมถึงคนคนหนึ่งที่เราได้รู้จัก และเคารพศรัทธามาตลอด ก็คือพี่มดนี้เอง

ไม่ว่าจะมีม็อบอีกกี่ครั้ง ทุกครั้งก็จะพบเธอผู้นี้  นอนกลางดินกินกลางทราย ร่วมหัวจมท้ายกับพี่น้องอย่างมิเคยยกตนสูงกว่าดังเช่นเอ็นจีโอหลายๆ คน

ทุกครั้งที่ไปเยือนหมู่บ้านแม่มูนมั่นยืนที่สันเขื่อนปากมูล ไม่ว่าจะไปทำค่าย ไปร่วมชุมนุมยึดเขื่อนกับชาวบ้าน ไปร่วมเดินเท้าทางไกล  ทุกครั้งก็ต้องได้พบเธอผู้นี้

สำหรับเรา ไม่ว่าจะห่างหายไปนานแค่ไหน เมื่อกลับไปเจอพี่มดอีก แกก็ยังทักทาย “ไอ้แฝด” ด้วยความเป็นกันเองอยู่เสมอ

เมื่อครั้งชาวบ้านปากมูนยึดรถไฟมาชุมนุมที่สวนสราญรมย์ กรุงเทพฯ  ครั้งนั้นตรงกับงานบอลประเพณี พี่มดไม่รีรอจะนัดคุยกับพวกเรานักศึกษา ขอให้ปัญหาชาวบ้านปากมูนได้ไปอยู่ในขบวนพาเหรดล้อการเมืองสมัยนั้นด้วย

ในครั้งนั้น พี่มดกับชาวบ้านตระเตรียมเครื่องมือประมงพื้นบ้านและมาร่วมเขียนป้ายผ้ากันที่ตึกกิจ เสร็จสรรพก็ราวเที่ยงคืนจะกลับไปที่ชุมนุมอีกครั้ง แต่ประตูด้านหอใหญ่ปิดแล้ว เจรจากับยามไม่ได้ผล พี่มดก็นำทีมพวกเราปีนข้ามรั้วประตูกลับออกมา โดยที่ยามได้แต่ยืนงง  เป็นภาพความประทับใจอย่างหนึ่งสำหรับเรา

เมื่อครั้งหมู่บ้านแม่มูนฯ ถูกอันธพาลบุกเผายามวิกาล หลังจากนั้นเรากลับไปเยี่ยมเยียนพ่อใหญ่แม่ใหญ่อีกครั้ง  ค่ำคืนหนึ่ง พี่มดยังเอาบทกวีของพวกเรา ที่ลงพิมพ์ในสาส์นวัชพืช ไปอ่านให้ชาวบ้านฟังอย่างฮึกเหิม เป็นความทรงจำมิรู้ลืมสำหรับเรา

เมื่อคราวชาวบ้านปากมูนเดินเท้าทางไกลที่จังหวัดอุบลฯ เราก็ได้เห็นพี่มดร่วมเดินกับชาวบ้านในทุกวันทุกเวลา พร้อมกับแจกใบปลิวให้คนได้รับรู้ปัญหาและทุกข์ยากของพี่น้อง

แม้เมื่อเรามีอันต้องกลับออกมาก่อนด้วยภารกิจเรื่องเรียน จำได้ว่าพี่มดยังฝากฝังให้ช่วยเขียนเผยแพร่เรื่องราวของชาวบ้านที่ไม่เคยเป็นข่าวในหน้าสื่อเลย

และข้อเขียนชิ้นนั้นก็ได้ลงสื่อหนังสือพิมพ์ดังที่พี่ฝากฝัง ไม่รู้ว่าพี่จะได้เห็นมันหรือไม่

เมื่อครั้งที่ชาวบ้านบุกปีนทำเนียบแล้วเกิดปะทะกับเจ้าหน้าที่ตำรวจ พวกเรายังมีโอกาสได้ทำสื่อรณรงค์ จัดนิทรรศการ “คนจนไม่ใช่คนอื่น” ซึ่งมาจากปณิธานที่พี่มดให้ไว้กับสังคมไทยเมื่อหลายปีที่แล้ว  และยังจัดเวทีเชิญอาจารย์ นักธุรกิจ มาให้กำลังใจชาวบ้าน

พี่มดสนับสนุนรุ่นน้องนักศึกษาอยู่เสมอมา ด้วยใจเมตตา

ไม่ว่าครั้งใดที่ได้ข่าวพี่น้องมาชุมนุม ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะอยู่นิ่งเฉยไม่ทุกข์ร้อนได้ เพราะมีพี่มดเป็นแบบอย่างเสมอ
กับอุดมการณ์ทำเพื่อผู้อื่นมาตลอดนั้น

ไม่มีเลยสักครั้งที่พี่มดจะทำตนมีอภิสิทธิ์เหนือชาวบ้าน อย่างที่เอ็นจีโอหลายๆ คนเป็น

เดินก็เดินกับพี่น้อง กินก็กินร่วมกับพี่น้อง นอนกับดินเยี่ยงพี่น้อง

เป็นคนที่เรานับถือศรัทธาด้วยหัวใจ

ขอให้พี่เดินทางไกลสู่โลกหน้า…เพียงอยากกล่าวคำอำลาเป็นครั้งสุดท้าย

Tags:

Leave a Reply