ปี 2506
เล็ก วิริยะพันธุ์ ลงทุนสร้างเริ่มต้นสร้างเมืองโบราณ
วันนั้น มีแต่คนสงสัย ทำไปทำไม ทำเพื่ออะไร
แต่วันนี้ที่ผ่านมาเกือบครึ่งศตวรรษ หลายสิ่งหลายอย่างที่อยู่ในเมืองโบราณ ทรงคุณค่า
และกลายเป็นต้นแบบของสถาปัตยกรรมไทยหลายประเภท ที่กำลังเลือนหาย
หนังสือเล่มบางๆ สีขาวๆ หน้าปกมีรูปรถจักรยานสีแดง ล้อสีดำ ในพื้นสีเขียว ตัวหนังสือตัวใหญ่ เขียนคำว่า จักรยานแดงในรั้วสีเขียว
ผมจำได้ว่าหยิบมันขึ้นมาอ่านในวันเวลาที่หนังสือกำลังภายในของห้องสมุดโดนคนอื่นจับจองไปหมด เหลือแต่หนังสือสีแปลก แต่น่าสนใจ ก็เลยหยิบมาอ่าน ไม่นึกเลยว่าอีกสิบปีต่อมา หนังสือเล่มนี้จะมีอิทธิพลต่อผมมากขึ้นไปอีก
“ถ้ามีใครสักคนหนึ่งตั้งคำถามว่า ที่ไหนมีจักรยานมากที่สุดในประเทศไทย คุณๆ บางคนอาจตอบว่าบริเวณท้องสนามหลวง หลายคนคิดว่าน่าจะเป็นกรมไปรษณีย์โทรเลข ขณะที่อีกหลายๆ คนคิดไกลไปถึงโรงงานทำจักรยาน มาถึงตอนนี้ ผมก็จะลุกขึ้นชี้แจงให้ทราบเสียเลยว่า นั่นเป็นข้อคาดคะเนที่ผิดพลาดหมด เพราะที่ถูกต้องก็คือ บริเวณมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ต่างหากเล่า”
โฆษณาในบ่ายวันอาทิตย์วันหนึ่ง บอกให้ผมทราบว่า ไทยพีบีเอส มีรายการนำ “หนังสั้น” มาฉายยามเย็น และเย็นวันที่ 9 มีนาคม ที่ผ่านมามีสองเรื่องให้เฝ้าติดตามและรอคอย
นั่นคือเรื่อง “ทะเลของก้อย”
ไม่ใช่เพราะก้อยเป็นเด็กหูหนวกที่กำลังเตรียมเอนทรานซ์ และได้อ่านหนังสือพระมหาชนก จนเป็นแรงบันดาลใจและเกิดเป็นความมุ่งมั่น วิริยะ พากเพียร อ่านหนังสือจนสอบได้
ไม่มีอะไรหรอกครับ
วันนี้ 29 กุมภาพันธ์ พลันคิดถึงคนบนหลังอาน
กลับไปอ่านอีกรอบ
เช้าวันเสาร์ มองฟ้ามองเมฆ แล้วรู้สึกว่าโลกเช้านี้ไม่สดใส ไม่สดใสสมดังฤดูกาล ฟ้าเต็มไปด้วยเมฆทะมึนสีเทาเข้ม แล้วฝนก็โปรยปรายละอองลงมา
จากหมู่บ้านที่ผมอาศัยอยู่ถ้าใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง จักรยานสีเทากับสองขาที่ปั่นช้าๆ แต่สม่ำเสมอ ก็จะพาตัวเองผ่านถนนอุทยานมาจนถึง เวฬุวัน ภายในพุทธมณฑล
แขวน
เวลานักมวยเลิกชกมวย เขาว่าแขวนนวม
เวลานักร้องเลิกร้องเพลง ท่านว่า แขวนไมค์
เวลานักฟุตบอลเลิกเล่น ก็แขวนรองเท้า
เวลาเราแขวน
เราก็พยายามที่จะเกี่ยวให้มันห้อยอยู่
เหมือนกันเวลาที่เราแขวนเสื้อ แขวนผ้าไว้ ให้มันเรียบๆ ร้อยๆ
แต่ถ้า “แขวนลอย” ก็เหมือน ๑๖๓ เสียงที่อยู่ท่ามกลาง ๓๑๐ เสียง ที่ไม่ยอมละลาย หรือสลายตัวรวมเป็นเนื้อเดียว
บางคนจึงพยายามที่จะแขวนใจไว้ นิ่งรอ
เพราะคาดว่า จะต้องถูกแขวน ไว้อย่างนี้อีกนาน
เคยถามตัวเองไหมครับว่า แหล่งให้เช่าจักรยานที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทยอยู่ที่ไหน
ถ้าเป็นสมัยก่อน คำตอบคงหนีไม่พ้น “สนามหลวง”
แต่ตอนนี้ที่สนามหลวงไม่มีจักรยานให้เช่ามาหลายสิบปีแล้ว แหล่งเช่าจักรยานจะไปอยู่ที่ไหน ผมเองก็ตอบไม่ได้เหมือนกันว่าแหล่งใหญ่ที่สุด อยู่ที่ไหนกัน
รู้แต่ว่าถ้าเป็นชายทะเลตะวันออก ต้องไป “บางแสน”
การขี่จักรยานในเมืองไทยนั้น อาจเริ่มต้นขึ้นเมื่อสมัย ร. ๕
การขี่จักรยานรอบประเทศไทย อาจจะมีในสมัยต่อมา
แต่ในปี พ.ศ. ๒๕๐๔ ประเทศไทยก็ได้รับรู้ว่า มีนักศึกษาหนุ่มชาวไทยคนหนึ่ง หาญกล้า สร้างปรากฏการณ์ให้กับวงการนักขี่จักรยาน และสร้างประสบการณ์ให้กับตนเอง
นั่นคือ การขี่จักรยานข้ามสามทวีป
เมื่อวานนี้เอง ในขณะที่กำลังดูข่าวในพระราชสำนัก
คนสำคัญที่บ้านก็ถามขึ้นมาว่า เคยได้รับเสด็จพระเจ้าอยู่หัวไหม
ผมหัวเราะแล้วบอกว่า ทำไมจะไม่เคย
ในเมื่อวันรับปริญญา ได้รับพระราชทานปริญญาบัตรจากพระหัตถ์มาแล้ว
แต่เหนือจากเรื่องนี้แล้ว…ในวันฟ้าหนาว แดดส่องสว่างวันหนึ่งเมื่อสิบกว่าปีที่แล้ว
ผมยังดำรงอาชีพเป็นผู้สื่อข่าวในหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง
และได้รับหมายงานมาหมายหนึ่ง ซึ่งกลายเป็นความทรงจำที่ไม่รู้ลืมเลือน Read the rest of this entry »
ใครจะรู้ไหมว่า แค่พ้นจากถนนใหญ่มาเพียงไม่ถึงร้อยเมตร เราก็จะได้พบกับบรรยากาศที่เปลี่ยนไปแล้ว
กรุงเทพแต่เดิมนั้นเป็นเมืองที่อยู่บนที่ลุ่ม บ้านเรือนปลูกกันอยู่ริมน้ำและมีคูคลองซอกซอนไปตามชุมชนต่างๆ อยู่เป็นจำนวนมาก แม้ว่าการพัฒนาเมืองจะเริ่มต้นจากการถมคลองสร้างถนน บริเวณริมถนนมีการสร้างตึกแถว แต่ว่าเพียงแค่ลองใช้เส้นทางเล็กๆ ริมคลอง โลกเบื้องหน้าสายตาก็เปลี่ยนไป
เส้นทางเล็กๆ ริมคลองบางพรมที่สามารถเชื่อมต่อกับถนนใหญ่แถบพุทธมณฑล ทำให้เรารู้ว่ายังมีจักรยานคันอื่น และมีคลองที่น้ำใสพอกับการอาบ ถ้าสังเกตสักนิดจะพบว่ายังมี “ยอ” ให้ยก แต่ไม่รู้เหมือนกันว่าจะได้ปลามากน้อยแค่ไหน
