2 กรกฎาคม พ.ศ. 2420
วันเกิด แฮร์มันน์ เฮสเส (Hermann Hesse) นักเขียนวรรณกรรมร่วมสมัยผู้ยิ่งใหญ่ชาวเยอรมัน ผู้เชื่อมโลกตะวันตกเข้ากับโลกตะวันออก เกิดที่เมืองคาล์ว ในแคว้นวึทเทมเบิร์ก (Wurttemberg) ประเทศเยอรมนี เป็นบุตรของมิชชันนารีโปรเตสแตนต์ ตอนแรกเขาตั้งใจจะเดินตามรอยบิดา โดยเข้าเรียนที่โรงเรียนศาสนา แต่เรียนได้แค่เพียงสองปีก็ต้องลาออก เพราะทนสภาพในโรงเรียนไม่ได้ และเพราะ "ต้องการเป็นนักเขียน ไม่ก็ไม่เป็นอะไรเลย" เขาเริ่มมีปัญหาทางสุขภาพจิต เคยพยายามฆ่าตัวตายหลายครั้ง ซึ่งต้องใช้เวลาฟื้นฟูอยู่หลายปี ระหว่างนั้นก็ไปเรียนเป็นเด็กฝึกงานอยู่ในโรงงานทำนาฬิกา ก่อนจะไปฝึกงานทำหนังสือที่ร้านหนังสือในเมืองตือบิงเง่น (Tubingen) และได้ทำงานในร้านหนังสือ เฮ็คเคนฮาวเออร์ (Heckenhauer) เขาใช้เวลาว่างในช่วงนี้ศึกษาวรรณกรรม และเริ่มเขียนนิยายในปี 2442 อีกสองปีต่อมาเดินทางไปอิตาลีและเริ่มเขียนบทกวีชื่อ Hermann Lauscher ในปี 2447 นิยายเรื่องแรกได้รับการตีพิมพ์คือ "ปีเตอร์ คาร์เมนซิน" (Peter Carmenzind) ซึ่งสร้างชื่อให้เขา จากนั้นจึงออกมาเป็นนักเขียนอิสระ และเขียนบทความลงหนังสือพิมพ์และนิตยสารหลายฉบับ ในปี 2545 เขาเดินทางไปอินเดียครั้งแรก เริ่มสนใจปรัชญาตะวันออก จากนั้นก็ผลิตงานออกมาอย่างสม่ำเสมอ เช่น "บทเรียน" (Beneath the Wheel), "เกอทรูด" (Gertrude), "รอสฮัลด์" (Rosshalde), "คนุลป์" (Knulp) จนกระทั่งปี 2458 พ่อของเขาเสียชีวิต ภรรยาวิกลจริตและลูกชายป่วย จนเขาต้องออกเดินทางเพื่อเยียวยาตนเอง และเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลโรคประสาท จนได้เป็นลูกศิษย์ของ คาร์ล ยุง (Carl Gustav Jung) จากนั้นก็พิมพ์นิยายอีกหลายเรื่องเช่น "สิทธารถะ" (Siddhartha), "สเตปเปนวูล์ฟ" (Steppenwolf), "นาร์ซิสซัสกับโกลด์มุนด์" (Narcissuss and Goldmund), "ท่องตะวันออก" (Journey to the East), "เกมลูกแก้ว" (The Glass Bead Game) ฯลฯ เฮสเสได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมและรางวัลเกอเธ่ในปี 2489 เฮสเสแต่งงานใหม่ครั้งที่ 3 ในปี 2474 และย้ายไปหาความสงบที่บ้านใกล้ทะเลสาบที่เมืองมอนตาโญลา สวิตเซอร์แลนด์ และอยู่ที่นั่นจนวาระสุดท้ายของชีวิต เมื่อวันที่ 9 สิงหาคม 2505 งานเขียนหลายเรื่องของเฮสเสแสดงให้เห็นถึงความเข้าใจอย่างลุ่มลึกต่อปรัชญาตะวันออก ทั้งอินเดียและจีน ซึ่งเขาเห็นว่าเป็นสิ่งจำเป็นอย่างยิ่งสำหรับการพัฒนาจิตวิญญาณภายในของมนุษย์ แต่ความคิดของเขาก็ได้รับอิทธิพลจากเฮเกลนักปรัชญาเยอรมันมาไม่น้อย เฮสสเป็นนักเขียนที่ละเอียดอ่อนหยั่งลึกต่อโลกธรรมชาติ ศาสนา ปรัชญา และศิลปะ เป็นนักเขียนผู้เข้าถึงความเป็นปัจเจกของมนุษย์อย่างยากที่จะหานักเขียนคนใดเทียบเคียง แม้จะบูชาความเป็นปัจเจก ใช้ชีวิตสันโดษแยกจากสังคม แต่เขายังได้แสดงความรักที่มีต่อโลกผ่านงานเขียน งานเขียนของเขาได้รับการความนิยมเป็นอย่างสูง และได้รับการแปลเป็นภาษาต่าง ๆ ทั่วโลก

  

2 กรกฎาคม พ.ศ. 2321
ฌอง-ฌาค รุสโซ (Jean-Jacques Rousseau) นักปรัชญาสังคมชาวสวิส ผู้มีอิทธิพลต่อการ ปฏิวัติฝรั่งเศส (French Revolution) ผู้นำคนสำคัญแห่ง ยุคแสงสว่างทางปัญญา (Enligntenment) เสียชีวิต รุสโซเกิดที่กรุงเจนีวา ประเทศสวิตเซอร์แลนด์ เมื่อวันที่ 28 มิถุนายน 2255 มารดาเสียชีวิตหลังจากคลอดเขาได้เพียง 9 วัน บิดาเป็นช่างนาฬิกาที่ไม่ประสบความสำเร็จ ตอนอายุ 6 ขวบ พ่อของเขาติดคุก จึงต้องไปอยู่กับลุง เขาหัดอ่านหนังสือมาตั้งแต่เด็กและเรียนรู้ด้วยตัวเอง ตอนอายุ 16 ปีออกจากเจนีวา เดินทางท่องเที่ยวและหางานทำไปเรื่อย ๆ จนได้เป็นผู้ช่วยทูต ในปี 2293 เขาตีพิมพ์หนังสือ Discourse on the Arts and Sciences ซึ่งประสบความสำเร็จและสร้างชื่อให้เขาอย่างมาก อีกสิบเอ็ดปีต่อมาก็ตีพิมพ์นิยายเรื่องแรก Julie, ou la nouvelle Heloise (The New Heloise) จากนั้นก็มีผลงานออกมาเสมอทั้งหนังสือวิชาการและนิยาย ผลงานที่มีชื่อเสียงได้แก่ The Social Contract, or Principles of Political of political Right และ The Confessions of Jean-Jacques Rousseau รุสโซเชื่อว่า ธรรมชาติของมนุษย์เป็นคนดี แต่สังคมทำให้มนุษย์แปดเปื้อน และมนุษย์มีเสรีภาพตามธรรมชาติโดยไม่จำกัด แต่เมื่อมนุษย์รวมตัวเป็นสังคมจึงต้องมีการจำกัดสิทธิเสรีภาพบางส่วนโดยาการทำ "สัญญาประชาคม" (The Social Contract) เพื่อไม่ให้เกิดการลิดรอนสิทธิเสรีภาพของกันและกัน เขากล่าวว่า "มนุษย์เกิดมาพร้อมเสรีภาพ แต่ทุกหนทุกแห่ง เขาต้องอยู่ในเครื่องพันธนาการ" ความคิดรุสโซมีอิทธิพลต่อการปฏิวัติฝรั่งเศส ในปี 2332 และพัฒนาเป็นทฤษฎีสังคมนิยม (socialist theory) และมีส่วนสำคัญของพัฒนาการทางแนวคิด โรแมนติก (Romanticism) ในช่วงคริสตศตวรรษที่ 19

2 กรกฎาคม พ.ศ. 2476
ศาลาเฉลิมกรุง โรงภาพยนตร์และโรงมหรสพที่ทันสมัยที่สุดแห่งหนึ่งในเอเชีย ในขณะนั้น เปิดให้บริการเป็นวันแรก โดยการฉายภาพยนตร์เรื่อง "มหาภัยใต้ทะเล" ทั้งยังเป็นอาคารที่ใช้ เครื่องปรับอากาศ [ระบบไอน้ำ (Chilled Water System)] แห่งแรกในประเทศไทย ในวันนั้นมีประชาชนไปชุมนุมกันอย่างเนืองแน่นจนการจราจรติดขัดไปทั่ว ทั้งนี้ ในสมัยนั้นทั่วพระนครมีโรงภาพยนตร์อยู่ประมาณ 20 โรง ซึ่งเป็นโรงภาพยนตร์ขนาดเล็ก ตัวอาคารเป็นไม้ หลังคามุงสังกะสี มีสภาพเก่าทรุดโทรม ไม่หรูหรา พระบาทสมเด็จพระบาทสมเด็จพระปกเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 7 ซึ่งทรงโปรดภาพยนตร์เป็นพิเศษ จึงทรงมีพระราชดำริที่จะให้มีสถานที่มหรสพขนาดใหญ่ ทันสมัยทัดเทียมต่างประเทศสักแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ เพื่อให้เป็นที่อำนวยความบันเทิงแก่ประชาชนทั่วไปและเป็นที่เชิดหน้าชูตาของเมืองไทยด้วย สถาปนิกผู้ออกแบบและควบคุมงานก่อสร้างคือ หม่อมเจ้าสมัยเฉลิม กฤดากร และ นายนารถ โพธิปราสาท เป็นวิศวกร ใช้สถาปัตยกรรมแบบเรียบง่าย ผสมผสานระหว่างตะวันตกกับไทย รัชกาลที่ 7 ได้ทรงพระราชทานพระราชทรัพย์ส่วนพระองค์กว่า 9 ล้านบาทในการก่อสร้าง ทรงประกอบพิธีวางศิลาฤกษ์เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม 2473 โดยพระราชทานนามว่า "ศาลาเฉลิมกรุง" เพื่อเป็นเกียรติแก่ผู้ออกแบบ และเป็นอนุสรณ์แห่งงานฉลองพระนครครบ 150 ปี (ปี 2475) ศาลาเฉลิมกรุงเริ่มต้นด้วยการเป็นแหล่งนัดพบของผู้มีการศึกษา ต่อมาเมื่อภาพยนตร์ไทยได้รับความนิยม ศาลาเฉลิมกรุง จึงเปลี่ยนบทบาทมาเป็นศูนย์กลางของความบันเทิงและเป็นแหล่งรวมศิลปินนานาแขนงไว้ที่นี่ ทั้งยังส่งผลให้พื้นที่โดยรอบเกิดการ พัฒนาแปรสภาพเป็นย่านธุรกิจการค้าสำคัญมากมายอีกด้วย เมื่อแหล่งบันเทิงสมัยใหม่ ๆ เริ่มเกิดขึ้นมากมายราวดอกเห็ด ประจวบกับกระแสสังคมเปลี่ยนผัน ทำให้ศาลาเฉลิมกรุงต้องหยุดการดำเนินงานชั่วคราวในปี 2536 ปิดปรับปรุงซ่อมแซมและเปิดใหม่อีกครั้งในปี 2538 ปัจจุบัน ศาลาเฉลิมกรุงยังคงเปิดดำเนินการอยู่ ภายใต้การบริหารของ บริษัท เฉลิมกรุงมณีทัศน์ จำกัด มิได้ฉายภาพยนตร์เหมือนโรงภาพยนตร์ทั่วไปในยุคปัจจุบัน แต่ถูกยกระดับให้เป็นโรงมหรสพแห่งชาติ จัดฉายภาพยนตร์และเปิดการแสดงมหรสพสำคัญ ๆ ในโอกาสต่าง ๆ

เอมิเลีย เอียร์ฮาร์ต (Amelia Mary Earhart) นิกบินเดี่ยวชาวอเมริกัน ผู้หญิงคนแรกที่บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแอตแลนติคได้สำเร็จ หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยพร้อมเครื่องบิน Lockheed L-10E Electra บริเวณมหาสมุทรแปซิฟิก เอียร์ฮาร์ทเกิดเมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม 2440 ที่เมืองแอทชิซัน มลรัฐแคนซัส ครอบครัวของเธอมีปัญหาเนื่องจากพ่อกับปู่ของเธอไม่ลงรอยกัน เธออยู่ในความดูแลของปู่มาตั้งแต่เด็ก เธอเรียนพยาบาลและได้เข้าเป็นพยาบาลอาสาในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ก่อนที่จะหันมาสนใจการบินอย่างจริงจังหลังจากได้เห็น แฟรงค์ ฮอว์คส์ (Frank Hawks) โชว์ขับเครื่องบินผาดโผน เอียร์ฮาร์ตเริ่มเรียนการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 มกราคม 2464 ที่สนามบินคินเนอร์ (Kinner Field) เมืองลองบีช  อีกหกเดือนต่อมา เธอก็ซื้อเครื่องบินปีกสองสีเหลืองมือสองและตั้งชื่อว่า "แคนารี" (The Canary) หรือเจ้านกขมิ้น จากนั้นวันที่ 22 ตุลาคม 2465 เธอบินสูงได้ถึงระดับ 14,000 ฟุต (4,200 เมตร) ทำลายสถิติโลกสำหรับนักบินสตรี ก่อนจะได้รับใบอนุญาตการบินนานาชาติในวันที่ 15 พฤษภาคม 2466 โดยเป็นผู้หญิงคนที่ 16 จากนั้นเธอได้สมัครเป็นสมาชิกสมาคมการบินแห่งชาติ สาขาบอสตัน และได้สร้างสนามบินเล็กของตัวเองพร้อมทั้งเป็นตัวแทนขายเครื่องบินไปด้วย ในขณะเดียวกันก็เขียนบทความเกี่ยวกับการบินลงในหนังสือพิมพ์ท้องถิ่น จนมีชื่อเสียงเป็นที่รู้จักในท้องถิ่น อเมเลียได้รับการยกย่องจากหนังสือพิมพ์ว่าเป็นนักบินสตรีที่ดีที่สุดในสหรัฐ เมื่อวันที่ 21 พฤษภาคม 2475 เธอก็ได้เป็นนักบินผู้หญิงคนแรกที่บินเดี่ยวข้ามมหาสมุทรแอตแลนติคได้สำเร็จ โดยออกบินจากท่าเรือเกรซ เมืองนิวฟาวด์แลนด์ ประเทศแคนนาดา มุ่งหน้าสู่กรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส ด้วยเครื่องบินเครื่องยนต์เดี่ยว Lockheed Vega 5b ย้อนรอยเส้นทางที่ ชาร์ลส ลินด์เบิร์ก (Charles Lindbergh) ได้เคยทำสำเร็จก่อนหน้าในวันเดียวกันนี้เมื่อปี 2470 หลังจากที่บินมาได้ 14 ชั่วโมง 56 นาที เธอต้องพบกับสภาวะอากาศไม่ดีจึงต้องลงจอดกลางทุ่งหญ้าในเมือง Culmore ตอนเหนือของประเทศไอร์แลนด์ หลังจากนั้นเธอก็ได้แสดงฝีมือการบินเดี่ยวระยะไกลอีกหลายครั้ง พร้อมกับทำกิจกรรมรณรงค์ต่อสู้เพื่อสิทธิสตรี ความฝันของเธอคือการบินเดี่ยวรอบโลก เอียร์อาร์ตพร้อมกับ เฟรด นูแนน (Frederick Joseph Noonan) ต้นหน (navigator) ออกบินด้วยเครื่องบิน Lockheed L-10E Electra จากแคลิฟอร์เนียเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม 2480 ก่อนจะหายสาบสูญไปในที่สุด สหรัฐฯ ได้ใช้เงินถึง 4 ล้านเหรียญในการค้นหาอเมเลียทั้งทางน้ำและทางอากาศ นับเป็นการค้นหาที่มีราคาแพงที่สุดในประวัติศาสตร์แห่งยุคนั้น แต่ด้วยเทคนิคในการค้นหาในยุคนั้นยังค่อนข้างโบราณ การค้นหาจึงไม่บรรลุผล ได้มีการตั้งทฤษฎีเกี่ยวกับการหายตัวของอเมเลียและนูแนนมากมาย บ้างก็ว่าถูกเครื่องบินญี่ปุ่นดักบังคับให้ลงบนเกาะไซปันหรือถูกยิงตก ปัจจุบันเอกสารหลักฐานเกี่ยวการหายและการค้นหายที่เป็นทางการยังถูกปกปิดเป็นความลับ

 

2 กรกฎาคม พ.ศ. 2504
เออร์เนสต์ เฮมิงเวย์ (Ernest Miller Hemingway) นักประพันธ์ชาวอเมริกันผู้ยิ่งใหญ่ กระทำอัตวิบาทกรรม เฮมิงเวย์เกิดเมื่อวันที่ 21 กรกฎาคม 2442 ที่เมืองโอคพาร์ค มลรัฐอิลินอลส์ สหรัฐอเมริกา ชื่อเล่นคือ "ปาป้า" (Papa) เกิดในครอบครัวชนชั้นกลาง บิดาเป็นหมอ ตอนอายุ 10 ขวบเขาได้รับของขวัญจากปู่เป็นปืนลูกซอง ซึ่งต่อมาได้กลายเป็นสมบัติที่เขารักมากที่สุด ตอนเด็ก ๆ เขาชอบตกปลาและล่าสัตว์ แม้แม่จะพยายามเคี่ยวเข็ญให้เขาเล่นเชลโล แต่ทุกครั้งที่แม่เผลอ เขาก็มักจะเปลี่ยนห้องซ้อมดนตรีให้เป็นเวทีมวย ตอนอายุ 19 ปี เขาขบถต่อครอบครัวด้วยการ ไม่ยอมเรียนมหาวิทยาลัย แต่กลับสมัครเป็นคนขับรถพยาบาลให้หน่วยกาชาดอิตาลี ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 1 ซึ่งตอนแรกเขาขอสมัครเป็นทหารแต่ถูกปฏิเสธเพราะมีปัญหาทางสายตา จากนั้นก็ย้ายไปอยู่หน่วยแนวหน้า แม้จะไม่ได้ร่วมรบโดยตรง แต่ก็อยู่ใกล้ความเป็นความตายมากที่สุด ในช่วงสงครามกลางเมืองสเปน เขาติดสอยห้อยตามหน่วยจรยุทธ์ของฝ่ายสเปนไปทำข่าว ในช่วงสงครามโลกครั้งที่ 2 เขาเดินทางไปยุโรปติดตามการรบอย่างใกล้ชิด ในฐานะผู้สื่อข่าวสงคราม เฮมิงเวย์เป็นนักเขียนไม่กี่คนของโลกที่ผ่านการผจญภัยมาทุกรูปแบบ ไม่ว่าจะเป็นอาสาสมัครพยาบาล นักข่าวสงคราม ซึ่งได้รับบาทเจ็บเจียนตายอยู่หลายครั้ง นอกจากนั้นยังเคยเป็นนักมวย นักสู้วัวกระทิง พราน นักตกปลา ฯลฯ จากประสบการณ์ชีวิตอันเข้มข้น โชกโชน ล้วนแต่ค่อย ๆ ตกผลิกกลายเป็นวัตถุดิบชั้นดีให้งานเขียนของเขา เช่น "แล้วดวงตะวันยังฉายแสง" (The sun also rises), "รักระหว่างรบ" (A farewell to arms) และ "ศึกสเปน" (For whom the bell tolls) เรื่องโดดเด่นที่สุดคือนวนิยายเล่มเล็ก ๆ แต่ยิ่งใหญ่ชื่อ "เฒ่าผจญทะเล" (The Old Man and the Sea) ซึ่งตีพิมพ์ในปี 2495 ปีต่อมาได้รับรางวัลพูลิเซอร์ ก่อนจะได้รับรางวัลโนเบลสาขาวรรณกรรมในปี 2497 เฮมิงเวย์ได้ชื่อว่าเป็นนักเขียนที่ประหยัดถ้อยคำมาก เขามักใช้ภาษาสั้น กระชับ ขรึม ไม่มีการพรรณาอย่างเยิ่นเย้อ หรือการคร่ำครวญทางอารมณ์ ตัวละครก็มักจะใช้ภาษาพูดธรรมดา ๆ นับว่ามีลักษณะแตกต่างอย่างยิ่งจากนักเขียนในยุคเดียวกัน แต่แม้จะใช้ภาษาง่าย ๆ แต่เฮมิงเวย์ได้ขัดเกลาต้นฉบับนับสิบ ๆ ครั้งจนกว่าจะได้ผลงานที่ดีที่สุด งานเขียนของเขามักจะมีองค์ประกอบที่สำคัญ 2 ประการคือ "ความซื่อสัตย์ต่อข้อเท็จจริง" เขาจะนำเสนอโลกอย่างที่มันเป็น ไม่ว่าจะดีหรือชั่ว ไม่ว่าจะเป็นฉากความรุนแรง ความโหดเหี้ยม เลวทรามของผู้คน องค์ประกอบอีกประการหนึ่งคือ "มีลักษณะมนุษย์นิยมสูง" ในทรรศนะของเขา มนุษย์คือมนุษย์ ซึ่งจะต้องต้อสู้และเผชิญหน้ากับความทุกข์อย่างโดดเดี่ยว มีแต่ตัวมนุษย์เองเท่านั้นที่จะต้องสู้และเอาชนะความทุกข์ยากต่าง ๆ ให้จงได้ ดังประโยคหนึ่งของตาเฒ่าซานติเอโก ใน "เฒ่าผจญทะเล" ที่ว่า "…มนุษย์อาจถูกทำลายให้ตายได้ แต่มนุษย์ไม่อาจถูกทำให้พ่ายแพ้ได้" ในบั้นปลายชีวิตเขาป่วยเรื้อรัง หลังจากประสบอุบัติเหตุเครื่องบินตกสองครั้ง เมื่อเห็นว่าร่างกายไม่อาจฟื้นคืนดังเดิมได้ เขาจึงเลือกปิดฉากชีวิตของตนเองแบบโศกนาฏกรรมอรรถนิยม (Tragic Realism) เช่นเดียวกับงานเขียนของเขา โดยการยิงตัวตาย ด้วยปืนลูกซองกระบอกนั้น