31 สิงหาคม พ.ศ. 2450
วันเกิด รามอน แมกไซไซ (Ramon del Fierro Magsaysay) ประธานาธิบดีคนที่ 3 ของฟิลิปปินส์ เกิดที่จังหวัดแซมบาเลส (Zambales) ประเทศฟิลิปปินส์ในสมัยที่ยังเป็นอาณานิคมของสหรัฐอเมริกา พ่อเป็นช่างเหล็ก ส่วนแม่เป็นครู แมกไซไซเข้าเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยฟิลิปปินส์ ภายหลังย้ายไปเรียนคณะวิศวกรรมศาสตร์ แต่ไปจบบริหารธุรกิจที่ Jose Rizal College เริ่มทำงานเป็นช่างเครื่องที่บริษัทขนส่งในเมืองมนิลา ในระยะแรกบริษัทขาดทุนจนเกือบจะล้มละลาย แต่แมกไซไซได้เสนอวิธีทำงานแบบใหม่และมาตรการป้องกันการคอรัปชั่น ส่งผลให้บริษัทเริ่มกลับมาได้กำไร ในที่สุดเขาก็ได้เป็นผู้จัดการทั่วไป เมื่อสงครามโลกครั้งที่สองระเบิดขึ้นในฟิลิปปินส์ เขาได้เข้าร่วมในกองทัพจนกระทั่งสงครามสงบ อเมริกาคืนเอกราชให้ฟิลิปปินส์ และแต่งตั้งให้แมกไซไซเป็นผู้ว่าราชการแห่งเมืองแซมบาเลส จากนั้นเขาก็ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นสมาชิกสภาผู้แทนราษฎรอีกสองสมัย ในปี 2493 ประธานาธิบดีคิริโน (Elpidio Rivera Quirino) ก็ได้แต่ตั้งให้แมกไซไซเป็นเลขานุการของฝายป้องกันอาณาจักร (National Defense) และสามารถปราบปรามกองโจรก่อการร้ายคอมมิวนิสต์ได้สำเร็จ โดยการส่งทหารลงไปสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับชาวบ้านในชนบท ในที่สุดก็ได้รับการเลือกตั้งให้เป็นประธานาธิบดี เข้ารับตำแหน่งเมื่อวันที่ 30 ธันวาคม 2496 ดำรงตำแหน่งจนกระทั่งเสียชีวิตในวันที่ 16 มีนาคม 2500 ปีต่อมาก็ได้มีการก่อตั้ง "มูลนิธิรางวัล รามอน แมกไซไซ" (Ramon Magsaysay Award Foundation) เพื่อเป็นอนุสรณ์แด่ประธานาธิบดีรามอน ซึ่งเป็นแบบอย่างของผู้ที่อุทิศตนทำงานเพื่อประชาธิปไตย และเป็นกองทุนของ "รางวัลรามอน แมกไซไซ" (Ramon Magsaysay Award) ให้แก่ผู้ที่ทำคุณประโยชน์ให้กับสังคม รางวัลแมกไซไซนี้เปรียบเสมือนกับรางวัลโนเบลแห่งเอเชีย โดยแบ่งออกเป็น 6 สาขาได้แก่ บริการรัฐกิจ, บริการสาธารณะ, ผู้นำชุมชน, วารสารศาสตร์ วรรณกรรม และศิลปะการสื่อสารเชิงสร้างสรรค์, สันติภาพและความเข้าใจระหว่างประเทศ และ ผู้นำในภาวะฉุกเฉิน มีพิธีมอบรางวัลเป็นประจำในวันที่ 31 สิงหาคมของทุกปี ที่กรุงมนิลา ประเทศฟิลิปปินส์

 

30 สิงหาคม พ.ศ. 2542
ประชาชนชาว ติมอร์ตะวันออก (East Timor) ลงประชามติครั้งประวัติศาสตร์ เพื่อแยกตัวเป็นอิสระจากประเทศอินโดนีเซีย ผลการลงประชามติปรากฎว่ามีผู้ที่ต้องการให้ติมอร์ฯ อยู่ภายใต้การปกครองของอินโดนีเซียต่อไปเพียง 20 % ขณะที่อีก 78.5 % ต้องการเอกราชและประชาธิปไตย การลงประชามติครั้งนี้ส่งผลให้เกิดประเทศใหม่ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ว่า "สาธารณรัฐประชาธิปไตยติมอร์-เลสเต” (Democratic Republic of Timor-Leste) เป็นประเทศอันดับที่ 142 ของโลก และเป็นประเทศแรกในศตวรรษที่ 21 ทั้งนี้ติมอร์ตะวันออกเดิมเป็นโปรตุเกสมาตั้งแต่ปี 2063 เมื่อเจ้าอาณานิคมถอนตัวออกไปในปี 2518 ชาวติมอร์ฯ จึงประกาศเอกราช และมีการจัดตั้งพรรคการเมืองของติมอร์ฯ เองชื่อ "เฟรติลิน” (Fretilin) เข้ามาบริหารประเทศ โดยมี ซานานา กุสเมา (xanana gusmao) หัวหน้าพรรคขึ้นเป็นประธานาธิบดีคนแรก แต่ติมอร์ฯ ดำรงเอกราชอยู่ได้ไม่นาน ก็ถูกอินโดนีเซียส่งทหารเข้ายึดและผนวกรวมเป็นจังหวัดหนึ่ง ชาวติมอร์ฯ นำโดยกุสเมาก็ได้รวมตัวกันลุกขึ้นมาปกป้องอธิปไตยของตน จนถูกปราบปรามจากทหารของอินโดนีเซียหลายครั้ง โดยเฉพาะเมื่อวันที่ 12 พฤศจิกายน 2534 มีประชาชนชาวติมอร์ฯ บาทเจ็บล้มตายจำนวนมาก นานาประเทศทั่วโลกจึงออกมากดดันอินโดนีเซียให้คืนอธิปไตยแก่ติมอร์ฯ ในที่สุดจึงจัดให้มีการลงประชามติ แต่ภายหลังจากนั้นไม่นานก็เกิดกลียุคตามมา โดยอินโดนีเซียได้ส่งทหารเข้าทำลายล้างบ้านเมืองและประชาชนชาวติมอร์ฯ อย่างโหดร้าย รุนแรง จนภาพของความป่าเถื่อนและไร้มนุษยธรรมนี้เผยแพร่ไปทั่วโลก เป็นเหตุให้สหประชาชาติต้องส่งกำลังทหารเข้ามาในติมอร์ เพื่อกดดันให้กองกำลังของอินโดนีเซียออกไป โดยมี พลโท บุญสร้าง เนียมประดิษฐ์ เป็นผู้บัญชาการกองกำลังรักษาสันติภาพของสหประชาชาติ (Force Commander หรือ FC) คุมกองกำลังกว่า 8,000 คน จาก 24 ประเทศคอยรักษาสันติภาพในติมอร์ฯ ก่อนที่จะประกาศเอกราชอย่างเป็นทางการในวันที่ 20 พฤษภาคม 2545 ปัจจุบันประเทศติมอร์ตะวันออกประกอบด้วยเกาะอเทาโร (Atauro), เกาะจาโก (Jaco) และ เกาะโอเอคุสซี-อัมเบโน (Oecussi-Ambeno) ถูกล้อมรอบด้วยประเทศอินโดนีเซีย มีพื้นที่ 14,609 ตารางกิโลเมตร เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดคือกรุงดีลี (Dili) ประชาชนส่วนใหญ่กว่า 90 % นับถือศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาธอลิก ภาษาราชการคืออินโดนีเซีย และใช้สกุลเงินดอลลาร์สหรัฐอเมริกา

  

29 สิงหาคม พ.ศ. 2175
วันเกิด จอห์น ล็อค (John Locke) นักปรัชญาชาวอังกฤษ หนึ่งในผู้ก่อตั้งปรัชญาสำนัก ประสบการณ์นิยม (Empiricism) เกิดที่เมืองซอมเมอร์เซ็ต (Somerset) ทางตะวันตกเฉียงใต้ของอังกฤษ บิดาเป็นทนายความ ล็อคได้เรียนหนังสือที่โรงเรียนของชนชั้นสูงที่กรุงลอนดอน และจบแพทย์จากมหาวิทยาลัยอ็อกซ์ฟอร์ด เริ่มทำงานวิจัยทางการแพทย์ร่วมทีมกับ เอิร์ล แห่ง ชาฟท์สเบอรี (Anthony Ashley-Cooper, 1st Earl of Shaftesbury) เมื่อชาฟท์สเบอรีได้เป็น Lord Chancellor ก็ชักชวนล็อคมาทำงานการเมืองด้วย เขาจึงได้พัฒนาความคิดทางด้านปรัชญาการเมือง และเขียนบทความลงหนังสือในระยะนี้ โดยเฉพาะเรื่อง "สิทธิตามธรรมชาติ” (Natural Right) ของมนุษย์ ซึ่งล็อคเชื่อว่ามนุษย์เกิดมาเป็นคนดี มีความอิสระอย่างเท่าเทียมกัน แต่เมื่อมาอยู่ร่วมกันเป็นสังคมใหญ่ ๆ จึงเกิดความขัดแย้งและวุ่นวาย มนุษย์จึงต้องทำ "สัญญาประชาคม“(Social Contract) อันเป็นต้นกำเนิดของ "รัฐ", "กฎหมาย" และ "องค์อธิปัตย์" โดยยอมสละสิทธิตามธรรมชาติให้รัฐเป็นผู้ดูแล จัดระเบียบสังคมให้เรียบร้อย ให้เป็นไปตามเจตนารมย์ของประชาชน หากรัฐไม่ทำตามนั้น ประชาชนก็อาจเรียกคืนอำนาจได้ ล็อคเป็นนักปรัชญาคนสำคัญแห่งสำนัก “ประสบการณ์นิยม” หรือ "ประจักษ์นิยม” ซึ่งเชื่อว่า ความรู้ทุกอย่างจะต้องได้มาจากประสบการณ์ เขาบอกว่าจิตของเด็กเกิดใหม่เปรียบเสมือน “กระดาษที่ยังว่างเปล่า” ("blank slate" หรือ "tabula rasa") จนกว่าประสบการณ์จะได้บันทึกอะไรลงไป ความคิดของล็อคมีอิทธิพลอย่างมากต่อพัฒนาการของ ญาณวิทยา (epistemology) ปรัชญาการเมือง (political philosophy) กฎหมาย การปฏิวัติอเมริกัน และเป็นพื้นฐานของกฎหมายอเมริกัน นับว่าล็อคเป็นนักปรัชญาที่มีอิทธิพลมากที่สุดแห่งยุคแสงสว่างทางปัญญา (Enlightenment) ล็อคเสียชีวิตในวันที่ 28 ตุลาคม 2247

เสียงหัวเราะและรอยยิ้ม ภารกิจจิตอาสาเพื่อผู้ป่วย
แผนงานพัฒนาจิตเพื่อสุขภาพ มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์

"...มาออกกำลังกายด้วยกันเถอะ นั่งก็ได้ไม่ต้องยืนหรอก...ทำเท่าที่ทำได้นะ...อย่าฝืน" น้ำเสียงชักชวนห่วงใยของหญิงสูงวัยที่พูดกับผู้สูงอายุและผู้ป่วยที่มานั่งรออยู่หน้าห้องตรวจภายในศูนย์สุขภาพเมือง พิษณุโลก รพ.พุทธชินราช

28 สิงหาคม พ.ศ. 2292
วันเกิด โยฮันน์ โวล์ฟกัง ฟอน เกอเธ่ (Johann Wolfgang von Goethe) นักเขียน นักวิทยาศาสตร์ และนักปรัชญาชาวเยอรมัน เกิดที่กรุงแฟรงเฟิร์ต ในสมัยที่ยังเป็นส่วนหนึ่งของจักวรรดิโรมัน เด็กชายเกอเธอได้รับการศึกษาวิชาสามัญและภาษาอังกฤษ ฝรั่งเศส ละติน และกรีก นอกจากนี้ยังได้เรียนเต้นรำ ฟันดาบและขี่ม้าอีกด้วย แต่เขาก็เกลียดการเข้าโบสถ์มาแต่ไหนแต่ไร ตอนแรกเขาใฝ่ฝันที่จะเป็นจิตรกร ขณะเดียวกันก็สนใจวรรณคดีของ เฟรดริค คล็อพสตอค (Friedrich Gottlieb Klopstock) และ โฮเมอร์ (Homer) และการละครรวมทั้งหุ่นกระบอก ระหว่างปี 2308-2311 เขาเรียนกฎหมายที่เมืองไลป์ซิก และมักแอบเข้าฟังเลคเชอร์วิชาการเขียนบทกวีอยู่เสมอ เมื่อหลงรักหญิงสาวคนหนึ่งเขาจึงเขียนบทกวีที่ไพเราะและมีชีวิตชีวา จากนั้นก็หันมาสนใจงานวรรณกรรม จนการเรียนไม่ก้าวหน้าจึงถูกเรียกตัวกลับบ้าน ก่อนจะกลับไปเรียนอีกครั้งที่เมืองสตราเบิร์ก จบแล้วทำงานเป็นนักกฎหมายที่เมืองแฟรงเฟิร์ตบ้านเกิด แต่ไม่นานก็หันมาเขียนหนังสืออีกครั้ง ระหว่างปี 2329-2331 เขาเดินทางท่องเที่ยวยังแถบคาบสมุทรอิตาเลียน สองปีนี้เป็นช่วงที่เขาได้พัฒนาความคิดทั้งด้านศุนทรียศาสตร์และปรัชญา ต่อมาเขาได้ตีพิมพ์บันทึกการเดินทางในชื่อ "Italian Journey” จากนั้นก็เขียนหนังสืออย่างจริงจังมาตลอด จนกระทั่งวาระสุดท้ายที่เมืองไวมาร์ เมื่อวันที่ 22 มีนาคม 2375 ผลงานชิ้นสำคัญได้แก่ นิยายเรื่อง "Magnum opus", นิยายเชิงอัตชีวประวัติเรื่อง "The Sorrow of Young Werther" และบทละครเชิงปรัชญาเรื่อง "Faust" เกอเธ่มีความสามารถหลายด้านมาก ทั้ง เขียนบทกวี บทละคร นวนิยาย เป็นนักวิชาการวรรณกรรม ศิลปิน นักเทววิทยาที่ไม่เชื่อในพระเจ้า นักมนุษยนิยม และนักวิทยาศาสตร์ ผลงานวรรณกรรมช่วงแรก ๆ ของเกอเธ่จัดอยู่ในงานแนวโรแมนติก หลังท่องเที่ยวในอิตาลี เขาได้นำงานแนวคลาสสิกมาใช้ในงานเขียนช่วงหลัง ๆ เกอเธ่นับเป็นเสมือนสัญลักษณ์ของวรรณคดีเยอรมัน วรรณคดีคลาสสิกใหม่ของยุโรปและโรมัน ในช่วงปลายศตวรรษที่ 18 กับต้นศตวรรษที่ 19 ซึ่งเป็นยุค “แสงสว่างทางปัญญา” (Enlightenment) อิทธิพลของเขาได้ส่งผลอย่างกว้างขวางไปทั่วยุโรป ตั้งแต่อดีตตราบจนทุกวันนี้

  

27 สิงหาคม พ.ศ. 2513
 "โทรา ซัง" (Tora-san : Our Lovable Tramp) หรือ "Otoko wa Tsurai yo" (It’s Tough Being a Man) ภาพยนตร์ชุดของญี่ปุ่นตอนแรกออกแพร่ภาพทางโทรทัศน์ในญี่ปุ่น เริ่มแรกเป็นภาพยนตร์ชุดแพร่ภาพทางโทรทัศน์ต่อมาก็ได้รับนิยมจากชาวญี่ปุ่นเป็นอย่างมากจนสร้างตอนต่อมาตามมาอีกเรื่อย ๆ ก่อนจะได้สร้างเป็นภาพยนตร์ในภายหลัง กลายเป็นภาพยนตร์เรื่องยาวถึง 48 ตอน เป็นภายยนตร์ชุดที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดเรื่องหนึ่งของญี่ปุ่น จนหนังสือกินเนสบุ๊ค (Guinness Book of World Records) ได้บันทึกไว้ว่าเป็นภาพยนตร์ที่ยาวที่สุดในโลก ก่อนจะถูกทำลายสถิติโดยภาพยนตร์จีนกำลังภายในชุด "หวงเฟยหง" (Wong Fei Hung) ภาพยนตร์เรื่องนี้กำกับและเขียนบทโดย โยจิ ยามาดะ (Yoji Yamada) โครงเรื่องหลัก ๆ เป็นเรื่องราวของ "โทราซัง" ตัวละครเอกของเรื่องอาชีพเซลล์แมนขายหนังสือที่ต้องเดินทางเร่ขายของไปยังเมืองต่าง ๆ ทั่วญี่ปุ่น และมักตกหลุมรักหญิงสาวที่นั่น แม้โทราซังจะเป็นคนจิตใจดีแต่เขาก็มักผิดหวังในรักครั้งแล้วครั้งเล่า โทราซังหรือชื่อจริงคือ คุรุมา โทราจิโร (Kuruma Torajiro) รับบทโดย คิโยชิ อะซึมิ (Kiyoshi Atsumi) ซึ่งเล่นภาพยนตร์เรื่องนี้จนกระทั่งเสียชีวิต และวันที่คิโยชิ อะซึมิเสียชีวิตก็เป็นวันเดียวกับที่คุรุมา โทราจิโรหรือ "โทราซัง" จากโลกนี้ไป