"คลื่นสึนามิ สร้างความเสียหายทั้งด้านชีวิตและทรัพย์สินโดยไม่แยกเชื้อชาติ เผ่าพันธุ์ ศาสนา วัฒนธรรม อาณาเขต และประเทศ เหตุใดเราต้องไปแบ่งแยกการให้ความช่วยเหลือ"

คำกล่าวของ นายพิภพ ธงชัย ประธานมูลนิธิเด็ก เป็นข้อเท็จจริงที่ไม่มีใครอาจปฏิเสธได้ และชวนกระตุกความคิดให้หันหลังย้อนกลับไปมองข้อเท็จจริงเรื่องความเท่าเทียมกันในการได้รับความช่วยเหลือของผู้ประสบภัย ที่เกิดขึ้นภายหลังจากเกิดเหตุการณ์คลื่นสึนามิมานับตั้งแต่วันที่ 26 ธันวาคม 2547 จนกระทั่งถึงปัจจุบัน

ขออุทิศบทความนี้ให้แก่ "คุณตา" นักเลงตัวจริงในดวงใจของผม

ในช่วงเวลานี้ทุกคนคงได้อ่านข่าวหนังสือพิมพ์หรือจากสื่ออื่นๆว่าทางรัฐบาลกำลังปราบปรามผู้มีอิทธิพลหรือมาเฟีย เจ้าพ่อ-เจ้าแม่ต่างๆทั่วกรุงเทพฯเนื่องจากธุรกิจต่างๆในกรุงเทพฯมีมากมายนับไม่ถ้วนจึงทำให้ผลประโยชน์มหาศาล

มาเฟียหลายๆกลุ่มต่างก็เข้าไปแย่งชิงเม็ดเงินในธุรกิจเหล่านี้โดยใช้วิธีการข่มขู่สารพัด คุกคามทุกรูปแบบทั้งต่อหน้าและลับหลัง สร้างความเดือดร้อนให้แก่ผู้ประกอบธุรกิจที่ได้รับผลกระทบเป็นอย่างมาก โดนทั้งเก็บค่าคุ้มครอง ถ้าไม่ให้ก็จะใช้ลิ่วล้อไปสร้างความก่อกวนต่างๆนานา ทำให้ไม่เป็นอันทำมาหากิน
มาเฟีย-กลุ่มนอกกฎหมายที่ใช้อิทธิพลสำแดงเดชต่อสังคมไปในทางที่ไม่ดี ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน

 เมื่อแรกตั้งใจว่าจะลองเขียนเรื่องเบาๆ ส่งท้ายเทศกาลสงกรานต์อันชุ่มฉ่ำเฉอะแฉะเสียหน่อย ถ้าหากว่าเมื่อค่ำวันก่อนนู้น ขณะกำลังไต่ขึ้นสะพานลอยเพื่อข้ามถนนกลับบ้าน สายตาเจ้ากรรมจะไม่พลันเหลือบไปเห็นแผ่นป้ายโฆษณาสีแดงชาดขนาดสูงจากปลายเท้าจรดบั้นเอว (ที่มีแต่เซลลูไลท์ของผู้เขียน) ห้อยต่องแต่งท้าทายลมร้อนอยู่ก่อนถึงแยกรัช-พร้าวราวสามสี่ป้ายนั่นเสียก่อน เป็นอันว่าไม่สำเร็จ มิพักจึงต้องกลับมานั่งก้มหน้าก้มตาเขียนเรื่องชวนปวดขมองจนได้

เนื่องด้วยป้ายโฆษณาดังว่า ภายในบรรจุอักษรสีขาวตัวเขื่องซึ่งมีเนื้อความอย่างเดียวกัน แต่แทนที่จะเป็นข้อความเจนตา เช่น “ตั้งแต่วันที่..ตื้ด..ถึงวันที่..ตื้ด..ทางการจะทำการซ่อมถนน สร้างสะพาน ขุดทางเท้า ขอให้มิตรรักระวังหลุม เอ้ย!! ขอให้ท่านผู้มีอุปการะคุณทุกท่านหลีกเลี่ยงการใช้เส้นทางนี้นะจะบอกให้” ก็หาไม่ ทว่ากลับกลายเป็นข้อความสั้นกุดแต่ชวนสะดุดกึกที่ว่า
“คนดีอยู่ที่ไหน?”

กว่า 20 ปีมาแล้ว ที่ข้าพเจ้าเกิด เติบโต และฝังรากลึกในซอกหลืบเล็กๆ ของมหานคร แหล่งรวมนานาเทคโนโลยีอันทันสมัย พื้นที่แห่งเดียวในประเทศไทยที่หมุนทะยานตามสากลโลกได้รวดเร็วที่สุด ที่ซึ่งเป็นเบ้าหลอมทางสังคมและวัฒนธรรมที่สำคัญ และเปรียบประดุจมหาวิทยาลัยแห่งใหญ่ซึ่งอุดมไปด้วยตึกราม รถรา และท้องถนน

กรุงเทพมหานคร...

ทุกๆ วันในเมืองหลวงของข้าพเจ้า เริ่มต้นด้วยการโดยสารรถประจำทางสายเดิม เพื่อเดินทางจากสถานที่เดิม ผ่านถนนเส้นเดิม ไปยังสถานที่เดิมอีกแห่ง ก็เพื่อจะย้อนกลับมายังจุดเริ่มต้นด้วยรถโดยสารประจำทางสายเดิม ผ่านถนนเส้นเดิมอีกครั้ง ซ้ำซากและคับแคบ ดุจเดียวกับคนกรุงเทพฯ (ซึ่งหมายรวมทั้งผู้คนพื้นถิ่น และผู้คนพลัดถิ่น) โดยทั่วไปพึงกระทำ ชีวิตของข้าพเจ้า และผู้คนอีกกว่า 10 ล้านคน ที่เบียดเสียดกันอยู่ในเมืองหลวง จึงผูกพันกับท้องถนนราวญาติสนิทมิตรสหาย

เพื่อนผู้ซื่อสัตย์
เป็นร่มเงาอันมั่นคง
ใครก็ตามที่ค้นพบ เพียงสักคนหนึ่ง
ก็เหมือนกับพบ  ทรัพย์สมบัติอันล้ำค่า

ไม่มีใครมีชีวิตอยู่ได้โดยปราศจากเพื่อน  ผู้ซึ่งคอยเป็นส่วนเติมเต็มให้กับชีวิต     บนหนทางในการก้าวเดินของแต่ละคน  แม้ว่าท้ายที่สุดทุกคนต่างต้องเผชิญหน้ากับความโดดเดี่ยวอย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้   แต่ในช่วงระยะของชีวิตเรา  ต่างต้องการใครสักคน  ที่จะทำให้ทางเดินนั้นมีความหมาย  ไม่ว่างเปล่า  เราต้องการเพื่อนเพื่อช่วยหล่อเลี้ยงความร่มเย็นให้กับดวงวิญญาณ

ในช่วงเวลาสั้นๆที่เป็นพื้นที่......เว้นว่างของการออกนอกระบบ....สังคมเมืองไม่ต่างอะไรกับเครื่องจักรที่เดินเครื่องอยู่ตลอดเวลา...หาวันหยุดไม่ได้...และหยุดไม่ได้...คนเมืองคงเป็นดังเฟืองเล็กๆที่ทำหน้าที่ต่างกันไป....หากเฟื่องเล็กๆอันหนึ่งหยุด...ก็ยังคงมีเฟื่องเล็กๆอื่นๆที่...รอ...เข้าผสานงานแทนทุกเมื่อ.....ตอนนี้ชีวิตคงอยู่ในคำสั่งที่ว่า....(ระบบกำลังทำงาน).....

...เดิน  กลับที่พักด้วยสองเท้าที่มีอายุการใช้งานมากว่า26ปียังไม่เคยซ่อมและเข้าศุนย์บำรุงรักษาด้วยระบบอัจฉริยะที่ทุกย้างก้าวในการใช้งานทำให้ระบบมีการปรับปรุงซ่อมแซมภายในตัว