11 มิถุนายน พ.ศ. 2313
กัปตัน เจมส์ คุก (Captain James Cook) นักสำรวจชาวอังกฤษ ควบคุมเรือ Endeavour ไปชนแนวหินปะการังขนาดใหญ่ที่เรียกว่า เกรตแบร์เรียรีฟ (Great Barrier Reef) ที่ชายฝั่งตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศออสเตรเลีย ส่งผลให้เรือเสียหายจนต้องซ่อมแซมนานถึง 7 สัปดาห์ เกรตแบร์เรียรีฟเป็นแนวปะการังที่ยาวที่สุดในโลกคือ 2,600 กิโลเมตร กินพื้นที่ถึง 344,400 ตารางกิโลเมตร แบ่งแยกออกเป็นเกาะเล็กเกาะน้อยกว่า 900 เกาะ มีการสำรวจพบปะการังกว่า 3 พันชนิด สัตว์น้ำชนิดต่าง ๆ อีกกว่า 1,500 ชนิด แนวปะการังนี้ตั้งอยู่ที่รัฐควีนส์แลนด์ตอนภาคเหนือของออสเตรเลีย ปัจจุบันอยู่ในการดูแลของอุทยานแห่งชาติทางทะเลเกรตแบร์เรียรีฟ (Great Barrier Reef Marine Park) เมื่อปี 2524 องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้เป็นมรดกโลก (World Heritage Site) ทว่า กิจกรรมการพัฒนาด้านต่าง ๆ ของมนุษย์ เช่น การขยายตัวของฟาร์ม เมือง และโรงงานอุตสาหกรรม การท่องเที่ยวดำน้ำดูปะการัง และสภาวะโลกร้อน ได้ทำลายแนวปะการังเพิ่มขึ้นทุกปี ๆ

10 มิถุนายน พ.ศ. 2450
วันเกิด มนัส จรรยงค์ นักประพันธ์ผู้ได้รับการยกย่องให้เป็น "ราชาเรื่องสั้นไทย" เกิดที่จังหวัดเพชรบุรี เริ่มเรียนหนังสือกับมารดาตั้งแต่ 3-4 ขวบ ต่อมาเข้ามาเรียนต่อในกรุงเทพฯ เริ่มสนใจฟุตบอล และดนตรีจนตัดสินใจทิ้งตำราลาออกเมื่ออยู่ชั้น ม.7 เคยเป็นนักกายกรรม สารวัตรนักศึกษา เสมียนอำเภอ และทำงานหนังสือพิมพ์หลายแห่ง ระหว่างที่เป็นครูสอนดนตรีให้ธิดาของพระยาสุรพันธ์เสนีคือ อ้อม บุนนาค มนัสหลงรักจนเกิดแรงบันดาลใจให้เขียนเรื่องสั้นเรื่องแรกคือ "คู่ทุกข์คู่ยาก" ในนามปากกา "อ.มนัสวีร์" ตีพิมพ์ในหนังสือ “เดลิเมล์วันจันทร์” เมื่อปี 2473 ภายหลังได้กลายมาเป็นคู่ชีวิตกันในที่สุด ปีต่อมาย้ายมาอยู่กรุงเทพฯ ทำงานที่หนังสือพิมพ์ หลังเมือง, ประชามิตร-สุภาพบุรุษ ของกุหลาบ สายประดิษฐ์ และสยามนิกร ก่อนออกมาเป็นนักเขียนอย่างเดียว ถือว่ามนัส จรรยงค์เป็นนักเขียนอาชีพยุคแรกของไทยที่ดำรงชีพอยู่ด้วยการเขียนหนังสือ มนัสสร้างสรรค์ผลงานคุณภาพมาตลอดชีวิต ประมาณกันว่าเรื่องสั้นทั้งหมดของเขามีประมาณ 1,000 เรื่อง เรื่องยาวอีกประมาณ 20 เรื่อง ใช้นามปากกาหลายชื่ออาทิ อ. มนัสวีร์, ฤดี จรรยงค์ และ รุ่ง น้ำเพชร ผลงานเรื่องสั้น ที่สำคัญได้แก่ จับตาย, ซาเก๊าะ, ท่อนแขนนางรำ สารคดีคือ "ข้าพเข้าเป็นบ้าไป 36 ชั่วโมง” มนัสถึงแก่กรรมเมื่อวันที่ 7 พฤศจิกายน 2508 ด้วยโรคตับ รวมอายุได้ 58 ปี ภายหลังสมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้ยกย่องให้มนัส จรรยงค์เป็น 1 ใน 15 ของนักเขียนเรื่องสั้นดีเด่นเนื่องในวาระครบ 100 ปีเรื่องสั้นไทย

 

9 มิถุนายน พ.ศ. 2324
วันเกิด จอร์จ สตีเฟนสัน (George Stephenson) บิดาแห่งการรถไฟโลก เกิดที่เมืองนิวคาสเซิล ประเทศอังกฤษ ในสมัยปฏิวัติอุตสาหกรรมศตวรรษที่ 18 เครื่องจักรไอน้ำเริ่มมีบทบาทในสังคมมากขึ้น เขาเริ่มทำงานในเหมืองถ่านหินและเป็นหัวหน้าช่างที่เมืองนอร์ธัมเบอร์แลนด์ วันหนึ่งได้ยินข่าว “หม้อน้ำติดล้อรถ” สำหรับขนถ่านหินที่เหมืองแข่งหนึ่ง เขาจึงสนใจและศึกษาเครื่องจักรไอน้ำเพิ่มเติม ในปี 2357 เขาสร้างหัวรถจักรไอน้ำขึ้นชื่อว่า บลือเชอร์ (Blucher) นำมาวิ่งบนรางทำให้มีแรงสะเทือนน้อยและสามารถขนส่งถ่านหินได้มาก ต่อมาวันที่ 27 กันยายน 2368 เขาได้เปิดตัวรถไฟขบวนแรกชื่อว่า โลโคโมชัน (Locomotion) ซึ่งใช้หัวรถจักรไอน้ำที่เขาพัฒนาขึ้นลากตู้บรรทุก 32 ตู้ สามารถบรรทุกคนกว่า 300 คน และยังมีตู้บรรทุกถ่านหินอีก 12 ตู้ ออกเดินทางจากเหมืองถ่านหินที่ชิลดันไปยังดาร์ลิงตัน ระยะทาง 32 กิโลเมตร ทำความเร็วได้ 39 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ภายหลังรัฐบาลอังกฤษได้ประกาศให้สร้างทางรถไฟสายแรกคือแมนเชสเตอร์-ลิเวอร์พูล โดยใช้ขนาดความกว้างของรางตามแบบของสตีเฟนสันคือ 1.435 เมตรมาเป็นมาตรฐานจนทุกวันนี้ ส่งผลให้กิจการรถไฟ ได้รับการพัฒนาปรับปรุงให้วิ่งได้เร็วยิ่งขึ้นในปัจจุบัน นับว่าสตีเฟนสันเป็นบุคคลแรกที่บุกเบิกกิจการรถไฟให้เกิดขึ้นและพัฒนาให้มีประสิทธิภาพสะดวกสบายจนถึงปัจจุบันนี้ สตีเฟนสันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2391 ที่ประเทศอังกฤษอังกฤษ

7 มิถุนายน พ.ศ. 2391
วันเกิด พอล โกแกง (Paul Gauguin) ศิลปินคนสำคัญของฝรั่งเศสในกลุ่ม โพสต์-อิมเพรสชั่นนิสม์ (Post-Impressionism) เกิดที่กรุงปารีส ตอนอายุ 3 ขวบครอบครัวต้องลี้ภัยการเมืองไปอยู่ที่ประเทศเปรู แต่พ่อของเขาเสียชีวิตระหว่างทาง เขากับพี่สาวและแม่ได้อาศัยอยู่กับลุงทีเมืองลิมา (Lima) ซึ่งเมืองนี้ได้สร้างภาพประทับใจให้เขาได้แสดงออกในผลงานศิลปะในเวลาต่อมา ตอน 7 ย้ายกลับไปฝรั่งเศสอีกครั้ง ตอน 17 ปีเขาทำงานลูกเรือในเรือเดินสมุทร และเข้ารับราชการทหารกับราชนาวีฝรั่งเศส จากนั้นก็เล่นหุ้น แต่งงานและมีลูก 5 คน นับว่าเป็นครอบครัวที่มีความสุข เขาใช้เวลาว่างในการเขียนรูป และสะสมงานศิลปะ กระทั่งได้รู้จักกับ กามีล ปิซาโร (Camille Pissarro) ศิลปินอิมเพรสชันนิสม์ชาวฝรั่งเศส ซึ่งได้แนะนำเขาให้รู้จักกับศิลปินคนอื่น ๆ และแนะนำให้เขาเขียนรูปของตัวเองต่อไป โกแกงจึงเช่าสตูดิโอและเขียนรูปแนวอิมเพรสชั่นนิสม์อยู่ระหว่างปี 2424-2425 อีกสองปีต่อมาเขาพาครอบครัวย้ายไปอยู่ที่เมืองโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก แล้ววันหนึ่งเขาก็ตัดสินใจละทิ้งการงานที่มั่นคง ชีวิตที่สะดวกสะบายและครอบครัวเพื่อออกมาเขียนรูปอย่างจริงจัง เขาออกไปเขียนรูปกับปิซาโร, เซซาน (Paul C้zanne) และแวนโก๊ะห์ (Vincent Van Gogh) ในปี 2432 โกแกงได้แสดงงานศิลปะที่ปารีสและเริ่มมีชื่อเสียง ในระยะนั้นศิลปะตะวันออกและแอฟริกาเริ่มเข้ามาเผยแพร่ในตะวันตก โดยเฉพาะงานพื้นบ้าน (folk art) และภาพพิมพ์ญี่ปุ่น โกแกงมีความสนใจงานศิลปะพื้นบ้านอยู่แล้วจึงตัดสินใจไปใช้ชีวิตเขียนรูปที่เกาะตาฮิติ (Tahiti) ที่นี่เองเขาได้เกิดแรงบันดาลใจ พัฒนาฝีมือสร้างสรรค์งานศิลปะออกมาให้โลกชื่นชมเป็นจำนวนมาก ภายหลังชีวิตเขา ไปใช้ชีวิตที่เกาะมาร์เควซาส์ (Marquesas) ในบั้นปลายชีวิตเขาตาบอด ป่วยด้วยโรคซิฟิลิส และเสียชีวิตที่เกาะแห่งนี้เมื่อวันที่ 9 พฤษภาคม 2446 ก่อนจะถูกนำศพไปฝังที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งบนเกาะตาฮิติ ซึ่งเป็นสถานที่ ที่เขารักมากที่สุด ภาพวาดของโกแกงหลังจากที่เป็นชาวเกาะ มักเต็มไปด้วยสีสันสดจัด รูปทรงเรียบง่าย บิดเบี้ยว แบนเพราะไม่มีเงา แต่เต็มไปด้วยเรื่องราวและวิถีชีวิตเรียบง่ายของชาวเกาะ ต่อมาเรียกสไตล์ศิลปะแบบนี้ว่า Synthetism  โกแกงเชื่อว่าศิลปินสามารถสร้างงานที่ดีได้ หากได้รับแรงบันดาลใจจากธรรมชาติ  โกแกงเป็นศิลปินในกลุ่มโพสต์-อิมเพรสชั่นนิสม์ ร่วมกับเซ ซาน และ ฟาน ก๊อก ที่มีอิทธิพลอย่างมากต่อพัฒนาการศิลปะสมัยใหม่ (Modern Art) และนับเป็นศิลปินหัวขบถขนานแท้ที่กล้าละทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างเพื่อทำงานศิลปะที่ตนรัก

5 มิถุนายน พ.ศ. 2524
ศูนย์ควบคุมและป้องกันโรคติดต่อ (Centers for Disease Control and Prevention) ของสหรัฐอเมริกา ได้รายงานการค้นพบ โรคเอดส์ (AIDS : Acquired Immuno Deficiency Syndrome) อย่างเป็นทางการครั้งแรกในโลก ในรายงานระบุว่าพบคนไข้เป็นชายรักร่วมเพศจำนวน 5 คนที่เมืองลอสแองเจลลิส แคลิฟอร์เนีย ป่วยเป็นปอดบวมจากเชื้อ นิวโมซีสตีส แครินิอาย (Pneumocystis Carinii) ทั้งที่เป็นคนแข็งแรงมากมาก่อน และไม่เคยใช้ยากดภูมิต้านทาน ผลการตรวจทางห้องปฎิบัติพบว่าเซลล์ที่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับภูมิต้านทานไม่สามารถทำหน้าที่ได้ตามปกติ ทั้งนี้เพราะโรคเอดส์เป็นกลุ่มอาการเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นเพราะร่างกายได้รับเชื้อ ไวรัสเอดส์ หรือ เอชไอวี (HIV : Human Immunodeficiency Virus) ซึ่งจะเข้าไปทำลายเม็ดเลือดขาว ที่เป็นแหล่งสร้างภูมิคุ้มกันโรค ทำให้ภูมิคุ้มกันโรคลดน้อยลง เชื้อโรคจึงฉวยโอกาสแทรกซ้อนเข้าสู่ร่างกายได้ง่ายขึ้น จากการศึกษาย้อนหลัง พบว่าโรคเอดส์มีต้นกำเนิดมาจากประเทศแถบอัฟริกาตะวันตกในปี 2503 ต่อมาได้แพร่ไปยังเกาะเฮติ ทวีปอเมริกา ยุโรปและเอเชียรวม สำหรับผู้ป่วยเอดส์รายแรกในประเทศไทยนั้นเป็นชายอายุ 28 ปี เดินทางไปศึกษาต่อที่อเมริกาและมีพฤติกรรมรักร่วมเพศ เริ่มมีอาการในปี 2526 ได้รับการตรวจรักษาที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่งในอเมริกา จากนั้นจึงกลับมารักษาตัวที่ประเทศไทยในปี 2527 และเสียชีวิตในเวลาต่อมา สถิติขององค์การอนามัยโลก (WHO) ระบุว่าตั้งแต่ปี 2524 ที่คนพบโรคเอดส์จนถึงปี 2549 มีผู้เสียชีวิตจากโรคนี้แล้วประมาณ 25 ล้านคน และสถิติจนถึงปี 2548 มีผู้ป่วยที่ยังมีชีวิตอยู่อีกประมาณ 2.4-3.3 ล้านคน เป็นเด็กประมาณ 570,000 คน และมีผู้ติดเชื้อรวมกันทั้งหมดประมาณ 60 ล้านคน (จำนวนประชากรทั้งหมดของประเทศไทยในปี 2550 มีประมาณ 65 ล้านคน)