25 พฤษภาคม พ.ศ. 2346
วันเกิด ราล์ฟ วัลโด อีเมอร์สัน (Ralph Waldo Emerson) กวี นักเขียนและนักปรัชญาชาวอเมริกัน ผู้นำขบวนการเคลื่อนไหวปรัชญา จิตนิยมอุตรวิสัย (Transcendentalism) ในต้นศตวรรษที่ 19 อีเมอร์สันเกิดที่แมสซาชูเส็ตส์ ตอนแปดขวบบิดาเสียชีวิต เขาต้องทำงานส่งตัวเองเรียนจนจบมหาวิทยาลัยฮาร์วาร์ด เริ่มต้นทำงานเป็นครู ในปี 2372 ได้บวชเป็นบาทหลวงที่โบสถ์ยูนิทาเรียน (Unitarian) อีสองปีต่อมาภรรยาของเขาเสียชีวิต เขาเริ่มเกิดความคลางแคลงใจในศาสนา จึงลาออกในปี 2375 ปีต่อมาเขาเดินทางไปเที่ยวยุโรปอยู่หนึ่งปี ที่นี่เขาได้พบกับนักคิดนักเขียนคนสำคัญอย่าง เวิร์ดสเวิร์ธ (William Wordsworth) จอห์น มิลล์ (John Stuart Mill) และ โธมัส คาร์ลีลย์ (Thomas Carlyle) ก่อนจะกลับอเมริกามาเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ในปี 2378 อีเมอร์สันกับพรรคพวกก่อตั้ง Transcendental Club ปีต่อมาเขาตีพิมพ์ Nature หนังสือรวมบทความเล่มแรก ซึ่งได้สะท้อนแนวคิดทางปรัชญาจิตนิยมอุตรวิสัย ซึ่งมีความเชื่อว่า สิ่งที่มนุษย์รับรู้จะต้องผ่านการทำงานของจิตเสียก่อน มนุษย์จะรับรู้ความจริงโดยไม่ผ่านการทำงานของจิตไม่ได้ และระบบการทำงานของจิตอยู่เหนือประสบการณ์ จากนั้นเขาได้ออกไปบรรยายตามสถาบันการศึกษาต่าง ๆ และเริ่มมีชื่อเสียงในอเมริกา เขาเขียนบทความ และบทกวีไว้จำนวนมาก ผลงานที่สำคัญได้แก่ The Conduct of life, Nature and Other Writings และ Society and Solitude อีเมอร์สันเสียชีวิตเมื่อวันที่ 27 สิงหาคม 2425 นับเป็นนักปราชญ์ที่มีอิทธิพลมากที่สุดคนหนึ่งของอเมริกา

24 พฤษภาคม พ.ศ. 2087
วันเกิด วิลเลียม กิลเบิร์ต (Sir William Gilbert) แพทย์ นักวิทยาศาสตร์และนักปรัชญาธรรมชาติชาวอังกฤษ เกิดที่เมืองโคลเชสเตอร์ ประเทศอังกฤษ เรียนแพทย์ที่วิทยาลัยเซนต์จอห์น แห่งมหาวิทยาลัยเคมบริดจ์ ได้รับพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้เป็นแพทย์ประจำพระองค์ สมเด็จพระราชินีอลิซาเบธที่ 1 (Queen Elizabeth I) แห่งอังกฤษ ตั้งแต่ปี 2103 จนเสียเขาชีวิต เขาเริ่มศึกษาทดลองเกี่ยวกับแม่เหล็กและไฟฟ้าในระหว่างที่ทำงานเป็นหมอ ทดลองสภาวะของแม่เหล็ก ค้นหาวัตถุต่าง ๆ ที่มีคุณสมบัติเป็นแม่เหล็กนานกว่า 20 ปี จนในที่สุด ผลการทดลองของเขาได้ตีพิมพ์เป็นหนังสือ De Magnete (On the Magnet) ในปี 2103 ซึ่งเขาได้เสนอแนวคิดว่า โลกเป็นแม่เหล็กขนาดใหญ่ที่มีขั้วแม่เหล็ก แนวคิดนี้อธิบายว่าเหตุใดแม่เหล็ก (เข็มทิศ) จึงชี้ไปทางทิศเหนือและทิศใต้อยู่เสมอ ก็เพราะว่า แม่เหล็กถูกขั้วแม่เหล็กของโลกดึงดูดนั่นเอง นอกจากนี้เขายังค้นพบ ไฟฟ้าสถิต (Static Electricity) โดยใช้แท่งอำพันถูกับวัตถุต่าง ๆ แล้วจะเกิดอำนาจการดึงดูด ซึ่งเขาเรียกอำนาจดังกล่าวว่า อิเลกทริกซิตี (Electricity) ซึ่งต่อมาเป็นคำเรียกของไฟฟ้า กิลเบิร์ตเสียชีวิตเมื่อวันที่ 30 พฤศจิกายน 2106 นับว่าเขาเป็นคนแรกที่ทำการศึกษาทดลองเกี่ยวกับแม่เหล็กและไฟฟ้า ซึ่งเป็นพื้นฐานที่สำคัญให้แก่นักวิทยาศาสตร์และวิศวกรไฟฟ้าในรุ่นต่อมา เขาได้รับการยกย่องให้เป็น บิดาแห่งไฟฟ้า และได้มีการตั้งชื่อหน่วยวัดแรงเคลื่อนของแม่เหล็ก (magnetomotive force) ว่า "กิลเบิร์ต" (Gilbert : Gi) เพื่อเป็นเกียรติแก่เขาด้วย

23 พฤษภาคม พ.ศ. 2387
วันเกิด พระอับดุลบาฮา (Abdu'l-Baha) บุตรชายคนโตของ พระบาฮาอุลลาห์ (Baha'u'llah) ศาสดาแห่ง ศาสนาบาไฮ (Baha’I Faith) เกิดที่กรุงเตหราน ประเทศเปอร์เซีย (ปัจจุบันคืออิหร่าน) นาม “อับดุลบาฮา” มีความหมายว่า “ผู้รับใช้ความรุ่งโรจน์” ตอนแปดขวบบิดาของท่านติดคุก ก่อนจะถูกเนรเทศไปยังกรุงแบกแดดในปี 2496 ในระหว่างนี้ท่านได้ศึกษา คัมภีร์บายัน (Bayan) ของ พระบ็อพ (Bab) ศาสดาพยากรณ์ผู้ตระเตรียมการปรากฎของศาสดาพระบาฮาอุลลาห์ และเขียนคำอธิบายคัมภีร์อัลกุรอาน หลังจากบิดาของท่านเสียชีวิตเมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม 2435 ท่านได้สืบทอดตำแหน่งผู้นำศาสนาคนต่อมา ระหว่างปี 2454-2456 ท่านได้เดินทางไปเผยแพร่ศาสนาบาไฮที่ยุโรปและอเมริกา ส่งผลให้ศาสนาบาไฮได้แพร่กระจายไปยังประเทศตะวันตก ปาฐกถาธรรมของท่านได้รับการบันทึกไว้จำนวนมาก ซึ่งได้รวบรวมเป็นหนังสือชื่อ Tablets of the Divine Plan พระอับดุลบาฮามรณภาพ เมื่อวันที่ 28 พฤศจิกายน พ.ศ. 2364 พระศพของท่านฝังถัดจากพระศพของพระบ๊อบ ในสถูปของพระบ๊อบบนภู เขาคาร์เมล ประเทศอิสราเอล ท่านเป็นผู้สืบต่อปฏิญญาแห่งศาสนาบาไฮ อธิบายคำสอนของบิดาให้เข้าใจง่ายขึ้นและเผยแพร่ศาสนาบาไฮไปยังดินแดนอเมริกาและยุโรป ก่อนจะเผยแพร่ไปทั่วโลกในเวลาต่อมา ท่านเคยกล่าวว่า "การเป็นบาไฮหมายความง่าย ๆ คือ การรักทุกคนบนโลกและการพยายาม รับใช้มนุษยชาติ ทำงานเพื่อสันติภาพสากล และภราดรภาพ" ทั้งนี้ศาสนาบาไฮเกิดขึ้นในประเทศอิหร่านในช่วงศตวรรษที่ 19 มีความเชื่อว่ามีพระเจ้าองค์เดียว แต่ถูกเรียกในนามที่แตกต่างออกไป ศาสนาทั้งปวงจึงเป็นหนึ่งเดียวกัน และมนุษยชาติก็เป็นหนึ่งเดียวกัน ศาสนาบาไฮไม่มีนักบวชหรือผู้นำศาสนา บาไฮศาสนิกชนแต่ละคนจึงรับผิดชอบการพัฒนาจิตใจตนเอง ปัจจุบันมีศูนย์กลางอยู่ที่เมืองไฮฟา ประเทศอิสราเอล มีสาวกประมาณ 6 ล้านคนในกว่า 200 ประเทศทั่วโลก

 

22 พฤษภาคม พ.ศ. 2356
วันเกิด ริชาร์ด วากเนอร์ (Wilhelm Richard Wagner) นักประพันธ์เพลงอุปรากรชาวเยอรมัน เกิดที่เมืองไลพ์ซิก (Leipzig) ประเทศเยอรมนี เรียนเปียโนตอนอายุ 12 ปี ตอนแรกเขาฝันอยากเป็นนักเขียนบทละคร แต่เมื่อได้ยินผลงานของเบโธเฟน เขาก็เปลี่ยนใจหันมาเอาดีทางด้านการประพันธ์เพลง ตอนอายุ 16 ปีเขาเรียนหลักการประสานเสียงต่อมาจึงเรียนการแต่งเพลง ในระยะแรกเขาเขียนเพลงจำนวนหนึ่งแต่ก็ยังไม่ได้รับความสนใจมากนัก ภายหลังจึงหัดเขียนอุปรากร ในปี 2375 เขาก็เขียนอุปรากรเรื่องแรกคือ The Wedding ภายหลังเขาได้งานทำเป็นหัวหน้าวงดนตรีที่เมืองมักเดเบิร์ก (Magdeburg) และใช้เวลาว่างเขียนอุปรากร จากนั้นได้ย้ายไปลอนดอนและปารีสแต่ก็ยังไม่ประสบความสำเร็จมากนัก เพราะอุปรากรของเขาล้ำหน้าเกินกว่าผู้ฟังในยุคนั้นมาก จนถึงปี 2403 อุปรากรเรื่อง The Rhinegold ของเขาได้แสดงที่ปารีส ประสบความสำเร็จอย่างมาก เขาเริ่มมีชื่อเสียงมากขึ้น เขามีโอกาสได้แดสงอุปรากรไปทั่วยุโรป ผลงานอุปรากรเรื่องเด่น ๆ ได้แก่ The Flying Dutchman และ The Ring of the Nibelung ในบั้นปลายชีวิตวากเนอร์ประสบความสำเร็จมาก มีผู้ชื่นชมเขาอยู่ทุกหนแห่ง และมีกษัตริย์แห่งบาวาเรียเป็นสหายที่คอยสนับสนุนเขาจนวันสุดท้ายของชีวิต วากเนอร์เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจที่เมืองเวนิซ ประเทศอิตาลีเมื่อวันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2426 วากเนอร์ได้รับการยกย่องว่าเป็นผู้ปฏิวัติอุปรากร ด้วยดนตรีที่เข้มข้น เร้าอารมณ์ ยิ่งใหญ่อลังการ สร้างสรรค์ขึ้นมาจากการผสมผสาญเทพนิยายโบราณเข้ากับการละครและดนตรีได้อย่างกลมกลืนและมีชีวิตยิ่ง

21 พฤษภาคม พ.ศ. 2432
ธนาคารฮ่องกงและเซียงไฮ้ (ปัจจุบันคือ HSBC) ซึ่งเป็นธนาคารต่างประเทศที่เข้ามาดำเนินการในประเทศไย เริ่มนำ "บัตรธนาคาร" หรือเรียกทัพศัพท์ว่า "แบงก์โน้ต" (Bank Note) ออกใช้ในประเทศไทยเป็นครั้งแรก ตามพระบรมราชานุญาตของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ 5 ที่ต้องการให้พิมพ์บัตรธนาคารขึ้นใช้เป็นเงินตราเพื่อบรรเทาปัญหาที่โรงกษาปณ์ผลิตเหรียญเงินของไทยไม่ทันกับความต้องการ ในช่วงที่การค้าระหว่างประเทศกำลังขยายตัว ภายหลังธนาคารต่างประเทศอื่น ๆ ก็ได้พิมพ์แบงก์โน้ตออกมาบ้าง แต่ก็ไม่ได้รับความนิยมในวงกว้างนัก แบงก์โน้ตเป็นตั๋วเงินชนิดหนึ่งที่ธนาคารออกให้ เป็นตั๋วสัญญาจะจ่ายเงินตราโลหะแก่ผู้ที่นำบัตรนี้มาขึ้นเมื่อทวงถาม แต่ไม่สามารถใช้ชำระหนี้ได้ตามกฎหมาย ประชาชนทั่วไปจึงไม่ยอมรับชำระหนี้ การใช้แบงก์โน้ตจึงจำกัดอยู่ในวงแคบ คงใช้เฉพาะในหมู่พ่อค้าชาวต่างชาติ และประชาชนชั้นสูงในพระนครเท่านั้น เมื่อใช้ไปได้ระยะหนึ่ง รัฐบาลก็ได้สั่งพิมพ์เงินกระดาษจากประเทศเยอรมนี และพิมพ์เองจนกลายเป็นธนบัตรอย่างในปัจจุบัน คำว่า "แบงก์โน้ต" ทำให้ประชาชนคุ้นเคยกับการใช้เงินกระดาษ จึงเรียกธนบัตรว่า "แบงก์" มาจนทุกวันนี้

20 พฤษภาคม พ.ศ. 2342
วันเกิด ออนอเร เดอ บัลซัค (Honore de Balzac) นักเขียนนวนิยายผู้ยิ่งใหญ่ชาวฝรั่งเศส เกิดที่เมืองตูส์ (Tours) รักการอ่านมาตั้งแต่เด็ก เข้าเรียนกฎหมายที่มหาวิทยาลัยซอร์บอนน์ (Sorbonne University) หลังจากทำงานด้านกฎหมายได้ไม่นานก็ตัดสินใจที่จะเป็นนักเขียน ย้ายไปอยู่ปารีสและเริ่มเขียนหนังสืออย่างจริงจัง ในระยะแรกเขาเขียนนิยายหลายเรื่องในหลายนามปากกา แต่ก็ได้รับการปฏิเสธจากสำนักพิมพ์เสมอ แม้พ่อแม่จะพยายามชักชวนกลับบ้านและบอกให้เขาล้มเลิกความตั้งใจเสีย แต่เขาเชื่อเสมอว่า หนทางที่ง่ายที่สุดที่จะเป็นนักเขียน คือการลงมือเขียน เขาเคยตั้งสำนักพิมพ์แต่ก็ไม่ประสบความสำเร็จ  ภายหลังเขาเริ่มมองเข้าไปในโครงสร้างสังคมด้วยสายตาแบบนักหนังสือพิมพ์ โดยไม่ปฏิเสธความจริงในสังคม แล้วบอกเล่ามันอย่างรอบด้านและสมจริง ในปี 2372 นิยายเรื่องแรก Les Chouans ที่เขาใช้ชื่อจริง ก็ประสบความสำเร็จ บัลซัคเสียชีวิตเมื่อวันที่ 18 สิงหาคม 2392 ทิ้งผลงานนิยายไว้ประมาณ 100 เรื่อง ยังไม่รวมเรื่องสั้นและบทละครอีกจำนวนมาก ผลงานที่สำคัญได้แก่ The Human Comedy (La Comedie humaine รวบรวมผลงานของบัลซัค 95 เรื่อง) พ่อกอริโยต์ (Le P’ere Goriot), สาวสามสิบ (La Femme de trente ans) ส่วนใหญ่มักจะเป็นเรื่องสุขนาฏกรรม ใช้ภาษาพรรณนาบรรยากาศอย่างสวยงาม บัลซัคเป็นผู้บุกเบิกการเขียนวรรณกรรมที่เน้นความสมจริงจนได้รับการยกย่องให้เป็น "บิดาแห่งนวนิยายสัจนิยมยุโรป" และ "นโปเลียนแห่งอาณาจักรวรรณกรรม"

19 พฤษภาคม พ.ศ. 2433
วันเกิด โฮ จิ มินห์ (Ho Chi Minh) นักปฏิวัติผู้ยิ่งใหญ่ของเวียดนาม เกิดที่มณฑลเงียอาน (Nghe An Province) สมัยที่เวียดนามยังเป็นเมืองขึ้นของฝรั่งเศส เดิมชื่อว่า เหวียน ชิง กุง (Nguyen Sinh Cung) ตอนอายุ 21 ปีได้ทำงานในเรือเดินสมุทร จึงมีโอกาสเดินทางไปอเมริกาและยุโรป จากนั้นได้ทำงานเป็นพ่อครัวในโรงแรมที่ประเทศอังกฤษ หลังจากสงครามโลกครั้งที่ 1 (2457-2461) สงบลง ลุงโฮได้ยื่นข้อเสนอต่อที่ประชุมแวร์ซายส์ เรียกร้องให้เวียดนามมีสิทธิ์ในการปกครองตนเอง แต่ไม่มีใครสนใจ ลุงโฮผิดหวังมาก จึงแยกตัวออกมาเข้าร่วมจัดตั้งพรรคคอมมิวนิสต์ฝรั่งเศส จากนั้นได้ไปศึกษาการเมืองที่กรุงมอสโคว์ ประเทศรัสเซีย ปลายปี 2467 เดินทางไปมณฑลกวางโจว ประเทศจีน เริ่มรวบรวมชาวเวียดนามในจีน ก่อตั้ง พรรคคอมมิวนิสต์เวียดนาม ในปี 2473 เดินทางกลับเวียดนามในฐานะผู้นำ ขบวนการปลดปล่อยประชาชาติเวียดนาม (Viet Minh independence movement) ในปี 2484 และเริ่มใช้ชื่อว่า "โฮ จิ มินห์" แปลว่า "ผู้ส่องแสงสว่าง" ในที่สุดก็ประกาศเอกราชเวียดนามได้สำเร็จและก่อตั้ง สาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (Democratic Republic of Vietnam) ขึ้นเมื่อวันที่ 2 สิงหาคม 2489 แต่สงครามระหว่างฝรั่งเศสกับฝ่ายเวียดมินห์ยังคงเกิดขึ้นยืดยื้อต่อมาอีกเกือบ 9 ปี จนในที่สุด กองทัพเวียดนามมีชัยเหนือฝรั่งเศสใน สมรภูมิเดียนเบียนฟู มีการเจรจาสงบศึก โดยลงนามใน สนธิสัญญาเจนิวา (Geneva Conference) เมื่อปี 2497 และได้กำหนดให้เส้นรุ้งที่ 17 เป็นเส้นแบ่งพรมแดนระหว่างเวียดนามเหนือกับเวียดนามใต้ ลุงโฮก้าวขึ้นเป็นประธานาธิบดีคนแรกของสาธารณรัฐประชาธิปไตยเวียดนาม (เวียดนามเหนือ) และพยายามจะรวบรวมเวียดนามให้เป็นหนึ่งเดียว ไม่นานเวียดนามใต้ได้ประกาศตนเป็นสาธารณรัฐขึ้น โดยการสนับสนุนของสหรัฐอเมริกา กลายเป็น สงครามเวียดนาม (Vietnam War ปี 2502-2518) ยืดเยื้อยาวนานกว่าสิบปีก่อนจะจบลงพร้อมกับความพ่ายแพ้ของอเมริกา และเวียดนามทั้งสองรวมเป็นหนึ่งเดียว  ลุงโฮถึงแก่อสัญกรรมเมื่อวันที่ 2 กันยายน 2512  ลุงโฮเป็นผู้นำที่เข้มแข็ง มุ่งมั่น และเป็นนักอุดมคติที่ไม่เคยมักใหญ่ใฝ่สูง ใช้ชีวิตเรียบง่ายสมถะ สวมเสื้อผ้าง่าย ๆ อาศัยในบ้านไม้หลังเล็ก ใช้เวลาว่างวาดรูปและเขียนบทกวี อ่อนน้อมถ่อมตน แต่มั่นคงในอุดมการณ์ ด้วยเหตุนี้ ชาวเวียดนามจึงรักและศรัทธาลุงโฮมาก และได้ยกย่องให้เป็น บิดาแห่งเวียดนาม ปี 2530 องค์การยูเนสโกได้ประกาศให้ลุงโฮเป็นบุคคลสำคัญของโลก ทุกวันนี้ชาวเวียดนามและคนจากทั่วโลกยังคงไปเคารพสุสานแและพิพิธภัณฑ์โฮ จิ มินห์อย่างไม่ขาดสาย ในโรงเรียนก็ยังมีการปลูกฝังเรื่องราวของลุงโฮ ต่อมาได้กำหนดให้วันเสียชีวิตของท่าน คือวันที่ 2 กันยายนของทุกปีเป็น วันชาติของเวียดนาม และเปลี่ยนชื่อเมือง ไซ่ง่อน (Saigon) เป็น โฮ จิ มินห์ ซิตี้ (Ho Chi Minh City) เพื่อเป็นเกียรติแก่ลุงโฮด้วย

17 พฤษภาคม พ.ศ. 2535
เกิดเหตุการณ์ พฤษภาทมิฬ (Black May) นักศึกษาและประชาชนราว 500,000 คนร่วมชุมนุมที่สนามหลวงตั้งแต่เวลา 15.00 น. เพื่อเรียกร้องให้ พล.อ. สุจินดา คราประยูร ลาออกจากตำแหน่งนายกรัฐมนตรี เวลา 21.00 น. เริ่มเคลื่อนขบวนไปทำเนียบรัฐบาล แต่ถูกเจ้าหน้าตำรวจและทหารสกัดกั้นไว้ที่เชิงสะพานผ่านฟ้าลีลาศ ซึ่งผู้ชุมนุมเรียกกันว่า "กำแพงเบอร์ลิน" ผู้ชุมนุมบางพยายามขอร้องเจ้าหน้าที่ให้เปิดทางแต่ได้รับการปฏิเสธ บางส่วนจึงเริ่มรื้อรั้วลวดหนาม เจ้าหน้าที่รัฐจึงใช้รถดับเพลิงฉีดน้ำเข้าใส่จนหมด แล้วสูบน้ำจากคลองรอบกรุงซึ่งเป็นน้ำเน่าเหม็นฉีดใส่ฝูงชน จากนั้นก็ได้เกิดความโกลาหล ผู้ชุมนุมตอบโต้ด้วยการขว้างปาสิ่งของใส่ เจ้าหน้าที่จึงตอบโต้ด้วยการทุบตีทำร้ายประชาชน เวลา 00.30 น. ของวันที่ 18 พฤษภาคม รัฐบาลจึงประกาศภาวะฉุกเฉิน หลังจากนั้นได้มีกลุ่มชายหัวเกรียนสวมเสื้อเกราะในราชการสงคราม บุกเข้าทำลายและเผา สน. นางเลิ้ง โดยรัฐบาลได้ระบุว่าเป็นฝีมือของนักศึกษารามคำแหงและธรรมศาสตร์ รัฐบาลจึงตัดสินใจใช้แผนไพรีพินาศขั้นที่ 3 คือปราบปรามขั้นเด็จขาด เวลา 15.00 น. ทหารและตำรวจกว่า 6,000 คนพร้อมรถถังและรถหุ้มเกราะได้เข้าสลายการชุมนุมที่สะพานผ่านฟ้าฯ โดยเรียงหน้าระดมยิงผู้ชุมนุมไล่ไปจนถึงกรมประชาสัมพันธ์และโรงแรมรัตนโกสินทร์ เป็นเหตุให้มีนักศึกษาและประชาชนผู้บริสุทธิ์เสียชีวิตหลายร้อยคน สูญหายและบาทเจ็บอีกจำนวนมาก เช้าวันที่ 19 พฤษภาคม ภาพดังกล่าวได้รับการเผยแพร่ไปทั่วโลก ผู้รอดชีวิตบางส่วนจึงย้ายไปชุมนุมต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง วันที่ 20 พฤษภาคม ช่วงค่ำกระทรวงมหาดไทยได้ประกาศเคอร์ฟิวส์ ห้ามประชาชนออกจากบ้านในเวลา 21.00-04.00 น. แต่กลุ่มผู้ชุมนุมในมหาวิทยาลัยรามคำแหงยังคงปักหลักและเพิ่มจำนวนขึ้นกว่าแสนคน เวลา 23.30 น. โทรทัศน์รวมการเฉพาะกิจแห่งประเทศไทยได้แพร่ภาพ พล.อ. เปรม ติณสูลานนท์ นำ พล.ต. จำลอง และ พล.อ. สุจินดา เข้าเฝ้าพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว ท่ามกลางเสียงโห่ร้องแสดงความยินดีของประชาชน วันที่ 23 พฤษภาคม พล.อ. สุจินดาได้ออกพระราชกำหนดนิรโทษกรรมให้แก่ตนเอง วันต่อมาได้ประกาศลาออก จากนั้นได้ลี้ภัยไปต่างประเทศระยะหนึ่ง ก่อนจะกลับมาใช้ชีวิตในเมืองไทยตามปรกติ ตราบจนทุกวันนี้ เหตุการณ์พฤษภาทมิฬยังเป็นปริศนาจนถึงทุกวันนี้ว่า ใครคือผู้สั่งฆ่าประชาชน ? มือที่สามมีจริงหรือไม่ ? ใครคือผู้เผา สน. นางเลิ้งตัวจริง ? ศพของประชาชนที่เสียชีวิตอยู่ที่ไหน ?

 

16 พฤษภาคม พ.ศ. 2313
พระนางมารี อองตัวแนตต์ (Marie Antoinette) อาร์คดัชเชสส์แห่งออสเตรีย เข้าพิธีอภิเษกสมรสกับ มกุฏราชกุมารแห่งฝรั่งเศส หลุยส์ ออร์กุสต์ (Louis-Auguste) ณ พระราชวังแวร์ซายส์ ขณะมีพระชนมายุ 15 ชันษา ส่วนพระนางมารี อองตัวเนตต์มีพระชันษา 14 ปี ต่อมามกุฏราชกุมารหลุยส์ ออร์กุส์ได้ขึ้นครองราชในปี 2317 เป็น พระเจ้าหลุยส์ ที่ 16 (Louis XVI) และสถาปนาพระนางมารีเป็นพระราชินี พระนางพยายามมีอิทธิพลทางการเมืองเหนือพระมหากษัตริย์ ด้วยการแต่งตั้งและถอดถอนรัฐมนตรีเป็นว่าเล่น และต่อต้านการปฏิรูปการคลัง ขณะเดียวกันใช้ชีวิตอย่างหรูหราฟุ่มเฟือยในพระราชวัง ทั้งซื้อทรัพย์สินเครื่องแต่งตัวเครื่องประดับราคาแพงจำนวนมาก ปรับปรุงพระตำหนัก และมักจัดงานเลี้ยงหรูหราฟุ่มเฟือยอยู่บ่อยครั้ง การที่พระนางทรงนำเงินภาษีของประชาชนมาใช้อย่างฟุ่มเฟือย ส่งผลให้รัฐบาลฝรั่งเศสยิ่งต้องเก็บภาษีขูดรีดประชาชนมากขึ้น จนเกิดปัญหาเศรษฐกิจ ประชาชนอดอยากขาดแคลนอย่างมาก พระนางมารี อองตัวแนตต์จึงเป็นที่เกลียดชังของประชาชนจำนวนมาก มีเรื่องเล่าว่า ครั้งหนึ่งมีผู้กราบทูลพระนางว่า ขณะนี้บ้านเมืองกำลังถึงวิกฤติ ประชาชนไม่มีขนมปังจะกินแล้ว แต่พระนางกลับตอบว่า “ก็ให้เขากินเค้กแทนสิ” ในที่สุดประชาชนทั้งประเทศก็พร้อมใจกันทำการปฏิวัติฝรั่งเศส (French Revolution) ในช่วงปี 2332-2342 ล้มล้างระบอบกษัตริย์เปลี่ยนเป็นระบอบประชาธิปไตย ทำการไต่สวนพระเจ้าหลุยส์ที่ 16 และตัดสินประหารชีวิตในวันที่ 21 มกราคม 2336 ส่วนพระนางมารีก็ถูกตัดสินประหารชีวิตด้วยเครื่องกิโยตีนในวันที่ 16 ตุลาคม 2336