คนดูงานของผมอาจเป็นล้านๆ สายตา จากอำเภอท่าวังผามาถึงหมู่บ้าน คิดดูว่าภาพหนึ่งในหนึ่งปีมีคนเห็นกี่คน กับภาพในแกลเลอรีราคาเป็นล้าน มีกี่คนที่ไปดู ? คงไม่เท่าไร ? ภาพของผมเขียนด้วยเทคนิครูปแบบง่ายๆ สื่อความหมายตรงไปตรงมา ผมอยากให้ชาวบ้านประทับใจในภาพของผม หรือแม้คนไม่รู้หนังสือก็ดูได้รู้เรื่อง
		(3 ภาพด้านบน) ป้ายภาพศิลปะของครูสมบัติ แก้วทิตย์ ติดตั้งอยู่ตามริมทาง ในชุมชน โรงเรียน เนื้อหาในภาพเป็นเรื่องของการปลูกจิตสำนึกการอนุรักษ์สิ่งแวดล้อม บางส่วนเป็นภาพของลูกศิษย์ที่ครูส่งเสริมให้เขียน อย่างในภาพซ้าย ที่ครูกำลังสอนเทคนิคการใช้สีให้เหมาะกับอารมณ์ของภาพที่ลูกศิษย์เป็นผู้ร่างขึ้น ครูกับศิษย์ร่วมกันวาดภาพนี้เมื่อปลายเดือนกรกฎาคม ๒๕๔๙ ซึ่งในเวลานั้นคงไม่มีใครคาดคิดว่า ในเดือนต่อมา เรื่องราวในป้ายภาพจะกลายเป็นความจริงขึ้นที่ท่าวังผา!

ดวงตะวันถึงกาลจากลา เตือนนกกาถึงเวลาค่ำลง
ส่งเสียงร้องกันขับขาน เป็นสัญญาณคืนวันใกล้จบลง
เหมือนดังทุกอย่างเริ่มโรยรา บนฟากฟ้าเต็มด้วยผืนเมฆา
ความสับสนมืดมนย่างเข้ามา ค่ำคืนนี้ไร้แสงดวงดาว ค่ำคืนนี้ไร้แสงจันทรา
อุราข้าตรม นอนซมกับสายลมอันเหน็บหนาว
อยากจะบินบินไปให้สุดไกล จะพาใจลอยไปในนภา
พบพาฝันอันยิ่งใหญ่ ฝันอันแสนไกลเคยใฝ่หา
เรียกความฝันที่หลับใหลให้กลับมา เก็บความหวังคืนวันเคยผ่านมา
บินข้ามกาลเวลา ฝ่าฟันไปตามที่ใจต้องการ
บินข้ามกาลเวลา ฝ่าฟันไปตามที่ใจต้องการ

ฟังเสียงโห่ร้อง ประกาศก้องไปทั่วแดนฟ้า
ผู้คนต่างบอกโลกาว่าอันตัวข้านี้ปัญญามี
ภูมิใจในการกระทำ ผลงานเรียงรายเลิศล้ำ
นี่คือสิ่งบ่งบอกตอกย้ำมันสมองผู้นำหัวปัญญาชน
สร้างเมืองมายา อุตสาหัสกรรม รุ่งเรืองเลิศล้ำมีปัญญาดี
เราจะมีเมืองใหม่ แสงสีวิไล ซื้อน้ำซื้อไฟ
โครงการต่อไป ซื้อลมหายใจ
ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
สร้างเมืองมายา อุตสาหัสกรรม รุ่งเรืองเลิศล้ำมีปัญญาดี
เราจะมีเมืองใหม่ แสงสีวิไล ซื้อน้ำซื้อไฟ
โครงการต่อไปซื้อลมหายใจ
ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
ภูมิใจในการกระทำ ภูมิใจอุตสาหัสกรรม
อุตสาหัสกรรม อุตสาหัสกรรม
อุตสาหัสกรรม อุตสาหัสกรรม
ผลงานเลิศล้ำ สิ่งใดใครทำ รับผลตอบแทน
ไม่เร็วก็ช้า ไม่ช้าก็เร็ว ไม่เร็วก็ช้า ไม่ช้าก็เร็ว
ทำ ทำ ทำ ทำ รุกล้ำเมืองเทวา
ทำลายผืนดิน ผืนป่า ขับไล่เมฆา ผืนฟ้า สายลม
ไป ไป ไป ไป
เราจะมีเมืองใหม่ แสงสีวิไล ซื้อน้ำซื้อไฟ
โครงการต่อไป ซื้อลมหายใจ
ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย ไชโย
โครงการเมืองใหม่ แสงสีวิไล
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
โครงการเมืองใหม่ แสงสีวิไล
ภูมิใจในปัญญามี ภูมิใจในปัญญาดี
ผลงานเลิศล้ำ สิ่งใดใครทำ รับผลตอบแทน
ไม่เร็วก็ช้า ไม่ช้าก็เร็ว ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ไม่เร็วก็ช้า ไม่ช้าก็เร็ว ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ไม่เร็วก็ช้า ไม่ช้าก็เร็ว ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ตาย ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ตาย ตาย ตาย ตาย ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ตาย ตาย ตาย ตาย ไม่เร็วก็ช้า เมืองมรณา
ตาย ตาย ตาย ตาย

แม้ลาออกจากราชการมากว่าสิบปีแล้ว ครูสมบัติยังคงอาสาสอนวิชาศิลปะให้แก่เด็กนักเรียนในพื้นที่ หลักการสอนของครูคือให้เด็กๆ กล้าถ่ายทอดงานออกมาตามที่คิด ภาพวาดของบรรดาลูกศิษย์จึงแตกต่างกันอย่างมีเอกลักษณ์ ทั้งในแง่แนวคิด เทคนิค วิธีการ บางชิ้นเคยนำออกแสดงถึงในต่างประเทศ

	ครูสมบัติ แก้วทิตย์ ในภาคของศิลปิน เขาคือหัวหน้าวงดอนผีบิน ภาพเล็กๆ สองแถวในกรอบสี่เหลี่ยมล่าง เป็นภาพสมาชิกสามพี่น้องในวง กับหนึ่งศิลปินรับเชิญ ครูสมบัติ (พี่ชายคนโต) เป็นมือกีตาร์ สมศักดิ์ (น้องคนกลาง) ตำแหน่งกลอง สมคิด (น้องคนเล็ก) นักร้องนำ ส่วนมือเบส (สวมเสื้อกั๊กหนังทับเสื้อยืดแขนกุด) เป็นนักดนตรีรับเชิญที่ครูสมบัติยกย่องในฝีมือ ภาพที่เปี่ยมในลีลาอารมณ์ชุดนี้ บันทึกจากเวทีคอนเสิร์ต Return to the Nature ซึ่งหัวหน้าวงกล่าวว่า สำหรับแฟนเพลงตัวจริง การได้มาร่วมอยู่ในการแสดงสดนั้น เหมือนกับได้ไปเหยียบดวงจันทร์เลยทีเดียว (ภาพ : ดอนผีบิน)
	เดทเมทัลฟังเผินๆ อาจน่ากลัว หยาบ โหด แต่ถ้าเจาะเข้าไปในบทเพลง จะสวยเหมือนบทกวี งดงามอย่างสุดซึ้ง ฟังแล้วหลุดออกไปนอกโลกได้โดยไม่ต้องเสพยา

ใต้เพิงหลังคาด้านหลังบ้าน ที่หมู่บ้านดอนตัน (ท่าวังผา) เป็นที่สำหรับทำงานศิลปะ ด้านหนึ่งจัดแสดงภาพ โปสเตอร์ และแผ่นป้ายข่าวสารข้อมูลต่างๆ เกี่ยวกับงานดนตรี รวมถึงจดหมายจากแฟนเพลงเป็นพันๆ ฉบับที่เห็นอยู่ในกระบะไม้ แต่หลังเหตุการณ์อุทกภัยครั้งร้ายแรงที่ท่าวังผาเมื่อปลายเดือนสิงหาคม (๒๕๔๙) ทุกสิ่งที่เห็นในภาพไม่มีอะไรเหลืออยู่เลย

ความรักของซาตาน
แนวเพลงส่วนใหญ่ของดอนผีบินจะออกไปในทางหนักหน่วง ดุดัน บางทีก็รุนแรงไปถึงขั้นที่เปรียบกันว่าชะโงกหน้าเข้าไปเห็นขุมนรก และก็มีสาวกบางส่วนเรียกขานพวกเขาว่า “ซาตาน” อย่างเต็มปากเต็มคำ

สมบัติ แก้วทิตย์ (มือกีตาร์ หัวหน้าวง) บอกว่าบรรยากาศที่หลอกหลอน เกรี้ยวกราดอย่างน่าหวาดกลัวในบทเพลงนั้น เป็นสภาพการณ์ของสังคมที่เขามองเห็น และกำลังสื่อสารสะท้อนภาพเหล่านั้นกลับไปให้สังคมรับรู้ โดยตัวตนที่แท้จริงของเขาคือความสดใส นุ่มนวล อยู่ในโลกธรรมชาติที่เงียบสงบ เหมือนภาพศิลปะของเขาที่ล้วนสะท้อนความงดงามเยือกเย็นของธรรมชาติ และหลายประโยคถัดจากนี้เป็นมุมมองในเรื่องความรักตามทัศนะของเขา

“มุมมองของความรัก เมื่อยังไม่เจอกันเป็นเรื่องน่าโรแมนติก แต่นั่นคือเปลือก ความรักในความเป็นจริงเมื่อได้สัมผัสและอยู่ร่วมกัน จะพบว่าความรักที่แท้คือร่วมทุกข์ร่วมสุข เป็นตาย เจ็บป่วย ทดแทน ต่อสู้ร่วมกันจนถึงที่สุด นั่นคือความรักที่แท้จริง เรื่องความสวยงามนั้นเป็นสิ่งที่หลอกลวงเรา

“ชีวิตที่เดินทางพเนจรอิสระของผม ไม่ค้นหาตัวเลือก ผมมีความเชื่อว่าบนวิถีทาง กาลเวลาที่เดินไป สักวันหนึ่งคนที่ใช่จะเข้ามา อาจมาตอนเราอายุ ๒๐ หรือ ๕๐ หรือบางทีอาจไม่เจอก็ได้ เจอคนที่ไม่ใช่ แต่งงานกันไปไม่มีประโยชน์เดี๋ยวก็แยกกันอีก

“ผมไม่เคยคิดว่าพร้อมแล้ว จะต้องมีครอบครัวแล้วนะ มุ่งแต่ทำงาน บังเอิญมาประจวบเหมาะเจอคนที่เข้ากันได้ทางแนวคิด พูดคุยกันได้ ก็เลยตกลงกัน

“ไม่มีการแต่งงาน ไม่มีการทำพิธี ไม่จดทะเบียน อยู่ด้วยใจกันมาเรื่อยๆ ความจริง ปรัชญาการดำรงชีวิตของเราไม่ต้องการสิ่งเหล่านั้นอยู่แล้ว อยู่ที่ใจอย่างเดียว ไม่ยุ่งกับหลักฐานอะไร

“เราจะแหกจะหลุดออกจากเรื่องกฎเกณฑ์สังคม วัฒนธรรม ประเพณี เราไม่แคร์เรื่องที่ใครกล่าวหา เราหลุดออกไปหมดเลย ไม่เครียด ไม่กังวลกับสิ่งเหล่านี้ ถ้าเราไปยึดติดก็จะเป็นกังวลและทำให้เราพุ่งเป้าไปได้ช้าเพราะปัญหาพวกนี้

“เราค้นหาสิ่งที่นอกเหนือทางโลก เป็นพลังที่ใสบริสุทธิ์ ปลดปลง และว่างเปล่า ไม่มีกฎเกณฑ์การวางแผนและการครอบงำ”