สารคดีพิเศษ ฉบับที่ 365

กรกฎาคม 22, 2015 
1


Taxi Driver ชีวิตหลากสีสัน

หลังจากโบกแท็กซี่หนึ่งคัน เราไม่รู้เลยว่าจะต้องเจอกับคนขับรถแท็กซี่แบบไหนบ้าง

คนขับรถแท็กซี่อารมณ์ดีชวนคุย คนขับรถแท็กซี่อารมณ์เสียชวนหงุดหงิด คนขับรถแท็กซี่ที่ตั้งใจมาโกง ไม่รู้ทางบ้าง ลืมกดมิเตอร์บ้าง หรืออาจเลยเถิดไปถึงขั้นปล้นจี้ หรือคนขับแท็กซี่หาเช้ากินค่ำลำบากทั่วไป  เราไม่รู้ว่าแววตาที่เรามองเห็นทางกระจกหลัง แท้จริงแล้วกำลังคิดอะไร เราไม่รู้ว่าตัวตนภายในชุดเครื่องแบบสีฟ้าซึ่งกำลังทำหน้าที่รับส่งเราให้ถึงที่หมายนั้นเป็นใครกันแน่ ?

นิตยสาร สารคดี ตามติดชีวิตคนขับรถแท็กซี่ห้าคน ได้แก่ สมหมาย สาลีสังข์ แท็กซี่ผู้มีแนวทางการใช้ชีวิตที่น่าสนใจและมีผู้โดยสารตั้งกระทู้จนโด่งดังในเว็บไซต์พันทิป  สำอางค์ ขันธนิธิ แท็กซี่หญิงที่ต้องทำงานหาเลี้ยงสองครอบครัวซึ่งมีผู้พิการและผู้ป่วย  ธนวัฒน์ ศรีสุธรรม แท็กซี่ผู้ใช้เวลาว่างเป็นมือกีตาร์โซโลแห่งวงดนตรีแท็กซี่สุวรรณภูมิ  เพ็ญพิมล อัฏฐัฒน์ แท็กซี่หญิงผู้ใช้เวลาขณะขับหาผู้โดยสารช่วยเหลือรถเสียและทำงานจิตอาสายามค่ำคืน และ อดิศักดิ์ หมัดป้องตัว แท็กซี่มากบทบาท เป็นพนักงานธนาคารในวันธรรมดา เป็นคนขับรถแท็กซี่ในวันหยุด และเป็นครูสอนมวยทุกวันตอนเย็น

ค้นหาตัวตนภายในเครื่องแบบสีฟ้า ค้นหาความหมายของชีวิตและความคิดที่แฝงอยู่ในแววตา เพื่อสะท้อนชีวิตหลากสีสันของคนขับรถแท็กซี่ เชิญชวนให้ผู้อ่านเปิดใจทำความรู้จักเพื่อนร่วมทางชั่วคราว และสร้างความเข้าใจที่ดีเพื่อการอยู่ร่วมกันในสังคมในที่สุด

ดาวดิน จรัสแสงเหนือขอบฟ้าอีสาน

ในความเงียบเหงาเซาซบของขบวนการนักศึกษาไทย การปรากฏขึ้นของ “ดาวดิน” บนพื้นที่สื่อกระแสหลัก เกิดทั้งเสียงชื่นชมและความกังขา

ฟากหนึ่งว่าเป็นการเคลื่อนไหวที่มีผู้บงการอยู่เบื้องหลัง

ขณะที่เสียงอีกฝ่ายให้การยกย่องในความกล้าหาญของกลุ่มพลังบริสุทธิ์

ยังไม่ต้องตัดสินเขา–เหล่าคนหนุ่มสาววัยละอ่อนที่ออกมาทายท้าอำนาจรัฐประหาร  แต่ สารคดี ไปรู้จักพวกเขาอีกบางด้าน ในฐานะกลุ่มนักศึกษาที่ออกไปเรียนรู้ความเป็นจริงนอกห้องเรียน ร่วมต่อสู้เรียกร้องกับผู้ทุกข์ยากเดือดร้อน คลุกคลีเกาะติดอยู่กับหลากหลายกรณีปัญหาที่สร้างผลกระทบต่อชาวบ้านในพื้นที่ภาคอีสานมาเป็นสิบปี

ไม่ว่าใครจะยืนอยู่ฟากไหน แต่อ่านเรื่องราวของเขาแล้วจะเห็นพลังและได้แรงบันดาลใจจากเหล่าคนหนุ่มที่โชติโชนไฟฝัน

ภาพ : ธิติ มีแต้ม

แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว สุเจน กรรพฤทธิ์ แท็กซี่มิเตอร์รุ่นแรกของสิงคโปร์ ทศวรรษ
แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว “ยอมรับปัญหา (แท็กซี่ปฏิเสธผู้โดยสาร) ว่ายังมีอยู่และควบคุมยาก เนื่องจากมีแท็กซี่ในระบบกว่าแสนคัน
เรื่องและภาพ  กลุ่มวรรคทอง ๑๗.๐๐ น.ของวันธรรมดา คือเวลาแห่งความสุขและความเหนื่อยล้าที่สุดในรอบวัน เพราะเป็นเวลาสิ้นสุดของสงครามการงานและเป็นเวลาเริ่มต้นของสงครามการจราจรแห่งกรุงเทพมหานคร ทันทีที่ลิฟต์ของออฟฟิศซึ่งอัดแน่นด้วยผู้คนเปิดออก พนักงานประจำอย่างเรารีบวิ่งมาด้านหน้าเพื่อต่อคิวขึ้นรถแท็กซี่ วันนี้แท็กซี่สีเขียวเหลืองทำหน้าที่ส่งเรากลับบ้าน  คนขับแท็กซี่หน้าตาซื่อ ๆ ยิ้มให้เราอาย ๆ มองซ้ายมองขวาอย่างไม่มั่นใจก่อนจะเคลื่อนรถออกไปช้า ๆ ตามคันข้างหน้า ช้าชนิดที่เรียกได้ว่าเหมือนจอดรถไว้กลางถนน ปี



ผู้ดูแล และลงข้อมูลประจำเวบไซต์ sarakadee.com








ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว สุเจน กรรพฤทธิ์ แท็กซี่มิเตอร์รุ่นแรกของสิงคโปร์ ทศวรรษ
แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว “ยอมรับปัญหา (แท็กซี่ปฏิเสธผู้โดยสาร) ว่ายังมีอยู่และควบคุมยาก เนื่องจากมีแท็กซี่ในระบบกว่าแสนคัน
เรื่องและภาพ  กลุ่มวรรคทอง ๑๗.๐๐ น.ของวันธรรมดา คือเวลาแห่งความสุขและความเหนื่อยล้าที่สุดในรอบวัน เพราะเป็นเวลาสิ้นสุดของสงครามการงานและเป็นเวลาเริ่มต้นของสงครามการจราจรแห่งกรุงเทพมหานคร ทันทีที่ลิฟต์ของออฟฟิศซึ่งอัดแน่นด้วยผู้คนเปิดออก พนักงานประจำอย่างเรารีบวิ่งมาด้านหน้าเพื่อต่อคิวขึ้นรถแท็กซี่ วันนี้แท็กซี่สีเขียวเหลืองทำหน้าที่ส่งเรากลับบ้าน  คนขับแท็กซี่หน้าตาซื่อ ๆ ยิ้มให้เราอาย ๆ มองซ้ายมองขวาอย่างไม่มั่นใจก่อนจะเคลื่อนรถออกไปช้า ๆ ตามคันข้างหน้า ช้าชนิดที่เรียกได้ว่าเหมือนจอดรถไว้กลางถนน ปี