" /> เรื่องเด่นประจำ สารคดี ฉบับที่ 395 (ปกพลิกหลังลายผ้าทอกลางไพร) - สารคดี.คอม [ Sarakadee Magazine ]

เรื่องเด่นประจำ สารคดี ฉบับที่ 395 (ปกพลิกหลังลายผ้าทอกลางไพร)

มกราคม 30, 2018 
0


เรื่องเด่นประจำ สารคดี ฉบับที่ 395 (พลิกหลังลายผ้าทอกลางไพร)

“ผ้าทอจอมป่า”
ทรัพย์-ศิลป์ทางปัญญาชาวไพร

อุ้มผางในผืนป่าตะวันตกกลายเป็นแหล่งรวมตัวของดีไซเนอร์
ทั้งนักปลูกฝ้าย ปั่นด้าย ดึงเส้นด้าย ย้อมด้าย ทอผ้า ไปจนนักออกแบบลายผ้า

คนรักงาน craft ได้เห็นเป็นตาวาวให้กระบวนการพึ่งตนแบบ ๑๐๐ เปอร์เซ็นต์

คนรักวิถี green ต้องทึ่งในศาสตร์-ศิลป์การประยุกต์ดิน น้ำ ป่า แบบพอเพียง

เสน่ห์ยังอยู่ที่งานทุกชิ้นล้วนมีความเป็น “กะเหรี่ยง” ผสมอยู่ทุกมุมผ้า เป็นหลักฐานว่าชีวิตและการทอผสานกลืนเป็นหนึ่งเดียว ซึ่งใช้ชีวิตอย่างไรก็ถ่ายทอดลงบนผืนผ้านั่นละที่ทำให้เรื่องราวของคนป่าเชื่อมโยงให้คนเมืองเข้าถึงได้ไม่ยาก

ยิ่งกว่านั้นข้างหลังผ้าล้วนเป็นชีวิตที่งดงามในแบบตนไม่ต่างจากงานศิลปะชิ้นหนึ่ง

บนโลกที่ใคร ๆ ขับเคลื่อนไปข้างหน้าหาสิ่งใหม่ พวกเขาเชิญให้เรา back to basic

เปลี่ยนโหมดชีวิตให้เป็นสโลว์โมชัน เสพรากเหง้าที่แสนธรรมดาอันลุ่มลึก


Hey ! It’s Drag Queen : ศิลปะบนกรอบของเพศที่คลุมเครือ

ผลงานอีกหนึ่งชิ้นที่น่าติดตามของนักเขียนและช่างภาพจากค่ายสารคดีครั้งที่ ๑๓ ที่ได้เข้าไปทำความรู้จักกับศิลปะการแสดงของ drag queen

แม้ว่าความหมายของ drag queen จะดูสับสนและคลุมเครือด้วยเพศสภาพ

แต่ท่ามกลางแสงไฟและเสียงดนตรี ตัวตนของผู้แสดงนั้นกลับเด่นชัดและเจิดจรัสดั่งราชินี


สำรวจชีวิต “แรงงานไทย” ในสิงคโปร์

ภายใต้ภาพลักษณ์ “เมืองโลกาภิวัตน์” (global city state) ประเทศพัฒนาแล้ว (developed country) และ “สถานที่ชอปปิง” ของขาชอปจากเมืองไทย

สิงคโปร์ ประเทศที่มีรายได้ต่อหัวประชากรสูงที่สุดในภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มีอีกภาพหนึ่งที่เราอาจไม่เคยเห็นมาก่อน

สิงคโปร์มีประชากรทั้งหมดราว ๕.๕ ล้านคน ที่น่าสนใจคือมีแรงงานต่างชาติอยู่บนเกาะนี้ราว ๒ ล้านคน จำนวนมากเป็น “แรงงานไร้ทักษะ” (unskilled worker) ที่ทำงานหนักในภาคก่อสร้างและใช้แรงงานเข้มข้น ยังไม่นับแรงงานที่ลักลอบเข้าเมืองผิดกฎหมายอีกจำนวนมาก

หนึ่งในนั้นคือ “แรงงานไทย” ที่มีหลักหมื่น และชีวิตของ “คนไทยไกลบ้าน”

กลุ่มนี้ไม่ค่อยเป็นที่รับรู้เท่าใดนักในประเทศบ้านเกิด

นิตยสารสารคดี ปีที่ ๓๓ ฉบับที่ ๓๙๕ มกราคม ๒๕๖๑ ข้างหลังผ้า คือฝีทอของหญิงปกาเกอะญอ บ้านกล้อทอ ตำบลแม่จัน ผู้นั่งยืดขาทอผ้าด้วยกี่เอวอยู่บนชานบ้านยกสูง รอบตัวคืออุปกรณ์งานทอ ใครอาจนิยมทอเสื้อ ย่าม ด้วยด้ายสารพัดสี แต่เธอพอใจทอเพียงผ้าผืนด้วยด้ายสีแดงริ้วขาว ด้วยเชื่อว่าผ้าผืนใช้ประโยชน์ได้สารพัดกว่า และมีมูลค่าสูงสุดยามมอบให้ผู้ใด เธอทอไม่เร็ว แต่ละผืนใช้เวลาหลายเดือน-ปี และไม่เน้นลวดลายปักอันหลากหลาย แต่มุ่งไปที่ลายโบราณ หรือกี่ยุคสมัยก็ยังคงความคลาสสิกอย่างลายน้ำไหล
Change from Under สำรวจนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ของสามัญชน เพื่อการเปลี่ยนแปลงโลกจากเบื้องล่าง เรื่อง  ภัควดี จิตสกุลชัยเดช ภาพ : The Necessary Stage สิงคโปร์เป็นหนึ่งในชาติอาเซียนที่มีความเจริญก้าวหน้าหลายด้าน แต่ก็ขึ้นชื่อในด้านการปกครองแบบอำนาจนิยม รัฐบาลเข้ามาควบคุมชีวิตของพลเมืองและมีกฎข้อบังคับค่อนข้างเข้มงวด ถึงแม้มีการเลือกตั้ง แต่เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นค่อนข้างถูกจำกัด  ในด้านวัฒนธรรมนั้น แม้รัฐบาลพยายามส่งเสริมให้สิงคโปร์เป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรมนานาชาติในภูมิภาคนี้ เช่น การมีโรงละครระดับมาตรฐานสากลและมีการแสดงโด่งดังระดับนานาชาติมาแสดงตลอดทั้งปี แต่ศิลปินและนักเขียนในสิงคโปร์กลับถูกคุกคามจากรัฐหรือต้องเซนเซอร์ตัวเอง นั่นไม่ได้หมายความว่าสิงคโปร์จะขาดไร้กลุ่มคนที่ยึดมั่นในหลักการเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น  ในด้านศิลปะ กลุ่มละครชาวสิงคโปร์ที่ใช้ชื่อว่า The Necessary Stage (TNS) ยืนหยัดทำละครสะท้อนสังคมอย่างตรงไปตรงมานานถึง ๓๐ ปี ผ่านช่วงเวลาที่รัฐบาลสิงคโปร์ไล่จับนักการละครมาสอบปากคำ (บางคนถูกคุมขังโดยไม่มีการขึ้นศาล) จนกระทั่งได้รับรางวัลระดับชาติและมีชื่อเสียงในระดับนานาประเทศ กระนั้นพวกเขาก็ไม่หยุดยั้งที่จะทำละครโดยไม่เอาใจรัฐ ละครกะเทาะเกล็ด กลุ่มละคร The Necessary Stage เป็นบริษัทละครไม่แสวงหากำไรที่มีการทำงานแบบการกุศล ก่อตั้งโดยบุคคลสำคัญสองคน คนหนึ่งคือ แอลวิน ตัน (Alvin Tan) นักอ่านตัวยงตั้งแต่เด็ก เมื่อเขาเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ เขาอยากทำละคร แต่ตอนนั้นไม่มีภาควิชาการละคร  พอเรียนปี ๒ มีกิจกรรมแข่งขันละครเวที เขากับเพื่อน ๆ
แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว “ยอมรับปัญหา (แท็กซี่ปฏิเสธผู้โดยสาร) ว่ายังมีอยู่และควบคุมยาก เนื่องจากมีแท็กซี่ในระบบกว่าแสนคัน


ผู้ดูแล และลงข้อมูลประจำเวบไซต์ sarakadee.com








ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

นิตยสารสารคดี ปีที่ ๓๓ ฉบับที่ ๓๙๕ มกราคม ๒๕๖๑ ข้างหลังผ้า คือฝีทอของหญิงปกาเกอะญอ บ้านกล้อทอ ตำบลแม่จัน ผู้นั่งยืดขาทอผ้าด้วยกี่เอวอยู่บนชานบ้านยกสูง รอบตัวคืออุปกรณ์งานทอ ใครอาจนิยมทอเสื้อ ย่าม ด้วยด้ายสารพัดสี แต่เธอพอใจทอเพียงผ้าผืนด้วยด้ายสีแดงริ้วขาว ด้วยเชื่อว่าผ้าผืนใช้ประโยชน์ได้สารพัดกว่า และมีมูลค่าสูงสุดยามมอบให้ผู้ใด เธอทอไม่เร็ว แต่ละผืนใช้เวลาหลายเดือน-ปี และไม่เน้นลวดลายปักอันหลากหลาย แต่มุ่งไปที่ลายโบราณ หรือกี่ยุคสมัยก็ยังคงความคลาสสิกอย่างลายน้ำไหล
Change from Under สำรวจนวัตกรรมและความคิดสร้างสรรค์ของสามัญชน เพื่อการเปลี่ยนแปลงโลกจากเบื้องล่าง เรื่อง  ภัควดี จิตสกุลชัยเดช ภาพ : The Necessary Stage สิงคโปร์เป็นหนึ่งในชาติอาเซียนที่มีความเจริญก้าวหน้าหลายด้าน แต่ก็ขึ้นชื่อในด้านการปกครองแบบอำนาจนิยม รัฐบาลเข้ามาควบคุมชีวิตของพลเมืองและมีกฎข้อบังคับค่อนข้างเข้มงวด ถึงแม้มีการเลือกตั้ง แต่เสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นค่อนข้างถูกจำกัด  ในด้านวัฒนธรรมนั้น แม้รัฐบาลพยายามส่งเสริมให้สิงคโปร์เป็นศูนย์กลางด้านวัฒนธรรมนานาชาติในภูมิภาคนี้ เช่น การมีโรงละครระดับมาตรฐานสากลและมีการแสดงโด่งดังระดับนานาชาติมาแสดงตลอดทั้งปี แต่ศิลปินและนักเขียนในสิงคโปร์กลับถูกคุกคามจากรัฐหรือต้องเซนเซอร์ตัวเอง นั่นไม่ได้หมายความว่าสิงคโปร์จะขาดไร้กลุ่มคนที่ยึดมั่นในหลักการเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็น  ในด้านศิลปะ กลุ่มละครชาวสิงคโปร์ที่ใช้ชื่อว่า The Necessary Stage (TNS) ยืนหยัดทำละครสะท้อนสังคมอย่างตรงไปตรงมานานถึง ๓๐ ปี ผ่านช่วงเวลาที่รัฐบาลสิงคโปร์ไล่จับนักการละครมาสอบปากคำ (บางคนถูกคุมขังโดยไม่มีการขึ้นศาล) จนกระทั่งได้รับรางวัลระดับชาติและมีชื่อเสียงในระดับนานาประเทศ กระนั้นพวกเขาก็ไม่หยุดยั้งที่จะทำละครโดยไม่เอาใจรัฐ ละครกะเทาะเกล็ด กลุ่มละคร The Necessary Stage เป็นบริษัทละครไม่แสวงหากำไรที่มีการทำงานแบบการกุศล ก่อตั้งโดยบุคคลสำคัญสองคน คนหนึ่งคือ แอลวิน ตัน (Alvin Tan) นักอ่านตัวยงตั้งแต่เด็ก เมื่อเขาเข้าศึกษาต่อในมหาวิทยาลัยแห่งชาติสิงคโปร์ เขาอยากทำละคร แต่ตอนนั้นไม่มีภาควิชาการละคร  พอเรียนปี ๒ มีกิจกรรมแข่งขันละครเวที เขากับเพื่อน ๆ
แลไปรอบบ้าน  บันทึกมุมมองสั้นบ้าง (ยาวบ้าง) ของ สุเจน กรรพฤทธิ์ นักเขียนสารคดีที่สนใจประเด็นประวัติศาสตร์ ปรากฎการณ์ทางสังคม ไม่ว่าจะการเมือง สิ่งแวดล้อม จนถึงเรื่องราวเล็กๆ ใกล้ตัว “ยอมรับปัญหา (แท็กซี่ปฏิเสธผู้โดยสาร) ว่ายังมีอยู่และควบคุมยาก เนื่องจากมีแท็กซี่ในระบบกว่าแสนคัน