สี่เดือนในบ้านสารคดี (ฉบับเด็กฝึกงาน)

เรื่องและภาพ : พินนพร พลทม

หกร้อยสี่สิบสี่ (644) กิโลเมตร จากลำพูนสู่นนทบุรี เป็นระยะทางของการเติบโต การเรียนรู้ และประสบการณ์ใหม่ ๆ ระเบียงห้องกับบรรยากาศรอบตัวที่ใหม่ ผู้คนใหม่ ร้านข้าวใหม่ ทุกอย่างใหม่หมดเมื่ออยู่ที่นี่

สวัสดีมหาลัยปี สุดท้าย กับ โจทย์ที่สุดแสนจากยากก่อนไปถึงคำว่าสำเร็จการศึกษา นั่นคือ “การฝึกงาน” ในช่วงเวลาที่มหาลัยกำหนดให้หาที่ฝึกงานเป็นอะไรที่กดดันเอามากๆ หาทุกวัน ทุกเวลา พึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ทำทุกอย่างที่ไม่คิดว่าจะทำ เพื่อให้ได้ที่ฝึกงาน จนลองจนลองถามตัวเองว่าอยากทำอะไร และชอบอะไร คำตอบที่ได้คือ ชอบเขียนเรื่องราว ชอบภาพถ่ายที่เล่าเรื่องความจริง ของผู้คน สังคม ธรรมชาติ หรือวัฒนธรรม เลยนึกขึ้นได้ว่าเคยเลื่อนเจอเพจนึงที่ภาพถ่ายสวยมากและเราชอบมาก เลยลองค้นหาและเจอที่พี่ๆเคยฝึกงานที่สารคดีเขียนไว้ จึงลองส่ง Portfolio และ Resume ผ่านทางอีเมลสารคดี ผ่านไปไม่นานมีเบอร์โทรนึงโทรมา

“สวัสดีค่ะ ติดต่อจากสารคดียินดีรับน้องเข้าฝึกงาน กองบรรณาธิการค่ะ” จังหวะนั้นเป็นอะไรที่ตื่นเต้นและแอบกลัวอยู่เช่นกันค่ะ แอบกลัวในที่นี่คือ กลัวว่าเราจะทำไม่ได้ กลัวที่ต้องไปอยู่ในที่ไกลๆคนเดียวครั้งแรก

สวัสดีค่ะ (สวัสดีอีกครั้ง) หนูนางสาว พินนพร พลทม หรือ เพลง มาจากคณะสารสนเทศและการสื่อสาร มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เชียงใหม่ มาฝึกงานตำแหน่ง “นักเขียน” ค่ะ 17 พฤศจิกายนโดยเป็นเช้าวันใหม่ วันแรกของการก้าวเข้ามาในออฟฟิศตื่นเต้นเป็นอย่างมาก เพราะในวันนั้นมีงาน ลด ล้าง คลัง หนังสือมากมาย ระหว่างรอพี่ใบตองเลยใช้จังหวะเวลานั้นเดินสำรวจดูว่า หนังสือนิตยสารสารคดีเป็นยังไงนะ เพราะหนูไม่เคยเห็นที่เป็นเล่มจริงๆเลยสักที ในตอนเดินชมรู้สึกตื่นเต้นที่ได้เห็นของจริงสักที หลังจากที่เห็นผ่านออนไลน์ และก็ดีใจที่เราจะได้เห็นกระบวนการการทำงาน และ ได้สัมผัสเล่มจริงๆที่อยู่รอบตัวเราทุกวัน

เอาล่ะมาถึงการเดินเข้าสู่ห้องทำงานและโต๊ะทำงานของเราตลอด4เดือนนี้ ความรู้สึกกลัว ตื่นเต้น ดีใจ ตีกันไปหมด แต่ทุกอย่างสงบลงได้เพราะความเป็นจริงแล้วไม่มีสิ่งใดน่ากลัวเลย พี่ๆทุกคนทักทาย พูดคุยกับหนูแบบกันเองมากๆ แต่ก็ยังมีความกังวลเรื่องงานว่าเราจะทำได้ไหม จะทำได้ดีรึเปล่า แต่ภายใต้ความกังวลนั้นก็ค่อยๆลดทอนไปกับความกลัวการหน้านี้เหมือนกัน เพราะสังคมและผู้คนมาทำหน้าที่ช่วยสลัดสิ่งเหล่านั้นออกไปงานแรกที่ได้ทำคือ การถอดเทป (เกิดคำถามในหัวเอ๊ะมันคืออะไรนะ) แต่พอประมวลผลได้ก็เข้าใจ เป็นอะไรใหม่ๆที่ท้าทายมาก ฝึกสกิลหูกับการพิมพ์มาให้ดีงานนี้มันส์มาก ได้รู้คำศัพท์ใหม่ๆจากบทสัมภาษณ์แต่ในระหว่างการถอดก็มีอุปสรรคเกิดขึ้น แต่เราก็หาทางแก้ไข และได้รับคำแนะนำจากพี่เลี้ยงสุดเจ๋งของเรา นั่นก็คือพี่จี๊ด พี่เลี้ยงที่ทุกอย่างในตัวคือสีสัน คัลเลอร์ฟูล

ซึ่งเป็นอะไรที่น่ารักมาก เหมือนเรากำลังจะได้รับพลังงานที่ดีและสีสันอยู่ตลอดเวลา ในความรู้สึกตอนแรกก็แอบกลัว (อีกแล้ว) กลัวว่าจะทำมันออกมาได้ไม่ดี แต่สุดท้ายแล้วพี่จี๊ดจะบอกเสมอว่าไม่ต้องไปซีเรียสกับมันมาก ก็ค่อยใจชื้นขึ้นมาหน่อย จนกระทั่งพี่จี๊ดบอกว่า “แกถอดเทปละเอียดมาก ชื่นชมนะ” คำพูดแบบนี้ทำให้วันนั้นของเราเป็นที่ดีไปทั้งวัน เราเริ่มมีแรงและเริ่มจะสนุกกับการทำงานละสินะ ในระหว่างนั้นพี่จี๊ดก็ส่งหมายข่าวและงานต่างๆมาให้เพื่อที่จะได้ไปเปิดประสบการณ์และมีเรื่องมาเขียนลงบทความในเว็บไซต์ออนไลน์ และนี่คือผลงานแรกของหนูค่ะ

เราเองที่(กำลัง)เติบโต – Sarakadee Magazine

ซึ่งเป็นงานแรกที่ได้ไปสู่ในเมืองใหญ่ ออกเดินทางโดยไม่รู้ว่าจะเจอกับอะไรเลย แต่คิดไว้เสมอว่า มันต้องดีแน่นอน ขอพูดถึงในระหว่างทางหน่อยนะคะ ด้วยความที่หนูไม่เคยเห็นในGoogle Maps มีสีแดง (รถติด) สีเหลือง (ค่อนข้างติด) เป็นอะไรให้ใหม่สำหรับหนูมากๆ พูดตอนนี้ก็แอบขำตัวเองอยู่เหมือนกันค่ะ เพราะที่ลำพูน-เชียงใหม่ ไม่เคยเห็น Google Maps ขึ้นแบบนี้เลยสักที กลับเข้าสู่เรื่องงานกันดีกว่าค่ะ รู้สึกภูมิใจมากที่ได้ไปงานรอบสื่อในนามของ “เด็กฝึกงานนิตยสารสารคดีรอบ” ได้ของมาเยอะแยะมากมาย ไม่ว่าจะเป็น หมวก กระเป๋าผ้า คูปองดื่มชา ขนม ซึ่งพี่จี๊ดเคยบอกไว้เช่นกันว่า

“งานหมายข่าวมันสนุกตรงนี้แหละ จะมีของที่ระลึกพิเศษ” ซึ่งมันจริงแบบที่พี่จี๊ดบอกเลย มันสนุกมาก ตื่นเต้น ภูมิใจ ซึ่งพูดกับตัวเองได้เลยหลายๆ ครั้งว่าเอาอีกๆ สิ่งที่ตื่นเต้นต่อมาคือ การที่ได้ไปนั่งสัมภาษณ์กับเจ้าของสินค้าตัวจริง เช่น ยาดมโป๊ยเซียน แป้งเย็นตรางู และอื่นๆอีกมากมาย รวมถึงการได้ไปพบเจอดาราแบบใกล้ชิดในวันเปิดตัวภาพยนตร์รอบสื่อ ซึ่งอาจจะคิดว่าเกี่ยวอะไรกับงาน การได้ไปอยู่ในวงพี่ๆ นักข่าวคือการได้เก็บข้อมูลเพื่อนำมาเขียนบทความออนไลน์ของเรื่องเราต่อ และนี่คือบทความที่ 2 ของหนูค่ะ

“หมุนเปลี่ยน แปรผัน” – Sarakadee Magazine

เท่านี้ว่าตื่นเต้นและสนุกแล้ว มันมีมากมายกว่านี้ ทั้งเรื่องของการ สัมภาษณ์ การลงพื้นที่ การถอดเทป การหาข้อมูล การสอนจัดแสง จัดองค์ประกอบ เบื้องหลังของการถ่ายภาพ (ต้องขอขอบคุณพี่ๆ ฝ่ายภาพทุกคนค่ะ)

สุดท้ายนี่อยากจะบอกกับคนที่มาฝึกงานสารคดีว่า หากคุณจะกังวลว่าทำได้ไหม คุณไม่ต้องกังวลขอแค่คุณ เชื่อมั่นในสิ่งนั้นและตัวเอง หากคุณรักงานเขียน รักในการพูดคุยรักในสิ่งใหม่ๆ และพร้อมเรียนรู้ไปกับมัน นิตยสารสารคดีให้สิ่งเหล่านั้นกับคุณได้แน่นอนแบบคุณหาที่ไหนไม่ได้

สุดท้ายท้ายสุดหนูอยากจะขอขอบคุณ นิตยสารสารคดีที่ให้หนูได้มีโอกาสมาทำในสิ่งใหม่ ณ ที่แห่งนี้ พี่จี๊ด (พี่เลี้ยงคัลเลอร์ฟูล สุดเจ๋ง) และพี่บันที่คอยใจเย็น และคอยแนะนำ สอน คอยช่วยหนูอยู่ตลอด ขอบคุณพี่สกล พี่ปัง พี่บะ ที่ชวนไปกินข้าวเสมอค่ะ ขอบคุณพี่กอล์ฟที่ขับรถพาไปถึงเป้าหมายการทำงานและสร้างเสียงหัวเราะ ขอบคุณพี่ณิชาและพี่อ้อยสำหรับขนมที่มีให้หนูเสมอ ขอบคุณพี่ใบตองที่คอยแนะนำ ขอบคุณพี่จ๋าที่ใจดีและพูดคุยกับหนูเสมอ ขอบคุณพี่ยามและพี่แม่บ้านที่ทักทายตลอดทุกวัน ขอบคุณพี่ๆ ฝ่ายการตลาดที่ใจดีและคอยหยอกเล่นตลอด ขอบคุณร้านเฮียไก่เจ๊ปลาหน้าออฟฟิศค่ะที่ทำให้หนูอิ่มท้องทุกวัน รวมถึงพี่ๆ คนอื่นๆ ที่คอยเอ็นดูหนูมาเสมอ 🙂