เครื่องรางคนค้าขาย ๑๙ – ฆราวาสเรืองเวทย์

เมษายน 10, 2019 
0


ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต


วันหนึ่งในรถตู้ประจำทาง ระหว่างนั่งรอคนเต็มให้รถออกก็หันมองโน่นนี่ไปเรื่อย สังเกตเห็นภาพถ่ายชายสูงอายุท่านหนึ่ง ใส่เสื้อคอกลมสีน้ำเงิน ประกอบกับตัวหนังสือจีนและลายเส้นขยุกขยิก แปะติดไว้บนเพดานรถตู้เหนือที่นั่งคนขับ รวมกับรูปรัชกาลที่ ๕ พระเกจิอาจารย์ และนางกวัก

เดาได้ทันทีว่าต้องเป็น “สิ่งศักดิ์สิทธิ์” อย่างหนึ่งของคนขับ และไม่ใช่รูปพระภิกษุ เพราะท่านสวมเสื้อ มิได้ครองจีวร แต่ก็ยังรู้สึกแปลกใจ เพราะไม่เคยเห็นรูปนี้มาก่อน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเป็นรูปใคร ไม่เหมือนอย่างรูปรัชกาลที่ ๕ หรือกรมหลวงชุมพรฯ ที่คุ้นตา

แต่ของแบบนี้ ลงได้สังเกตเห็นเข้าแล้วครั้งหนึ่งก็จะพบเจออีกเรื่อยๆ ต่อมาก็ไปเห็นรูปคนคนเดียวกันนี้อีก อยู่ตามหิ้งบูชาในร้านอาหารและร้านค้าหลายแห่ง เลยต้องลงมือสืบเสาะดูเพราะอยากรู้ว่าเป็นใคร

ด้วยความช่วยเหลือของ google ในที่สุดจึงค้นพบว่าที่เห็นคือรูป “แปะโรงสี”

ตามประวัติว่าอาแปะเป็นคนจีนแต้จิ๋ว อพยพเข้ามาเมืองไทย ทำมาหากินจนร่ำรวยเป็นเถ้าแก่โรงสีย่านปทุมธานี ตลอดชีวิตได้ประกอบกิจกุศลนานา รวมถึงเชื่อกันว่าท่านมี “องค์” และมีฌานวิเศษ ดังมีเรื่องเล่าถึงการดูฮวงจุ้ยแก้เคล็ด ช่วยเหลือปัดเป่าให้ร้ายกลายเป็นดีมากมาย ส่วนลายเส้นที่เห็นข้างๆ รูปคือ “ยันตร์” ลายมืออาแปะ

แม้จนภายหลังจากถึงแก่กรรมไปตั้งแต่เมื่อสามสิบกว่าปีก่อน ก็ยังมีผู้เคารพนับถือ จนมีศาลอยู่ในวัดศาลเจ้า ริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่ปทุมธานี ในหมู่ผู้ศรัทธาเลื่อมใส เล่าลือกันว่าแม้เพียงภาพถ่ายของ “แปะโรงสี” ที่ไม่ต้องผ่านพิธีปลุกเสกใดๆ เลยก็มีความขลังในตัวเอง สามารถใช้ขับไล่สิ่งอัปมงคลหรือภูตผีปีศาจต่างๆ ได้

ไปๆ มาๆ รูปถ่ายของท่านเลยกลายเป็นอีกหนึ่งสิ่งศักดิ์สิทธิ์ในทำเนียบเครื่องรางคนค้าขาย

และนั่นคงเป็นสาเหตุที่มีรูปท่านไปติดอยู่ในรถตู้อย่างที่เห็น

ในโลกของสิ่งศักดิ์สิทธิ์แบบไทยๆ อาคมหรือ “ความขลัง” มิได้จำกัดอยู่เฉพาะแต่เกจิอาจารย์ที่เป็นพระภิกษุเท่านั้น แต่ยังมีฆราวาสอีกหลายท่านที่เชื่อกันว่ามีพลังอำนาจพิเศษ

เช่นเรื่องเมื่อร้อยปีมาแล้ว ที่เล่ากันว่าในยุคสมัยของ “เสด็จเตี่ย” กรมหลวงชุมพรฯ นอกจากครูบาอาจารย์ของพระองค์ที่เป็นพระภิกษุอย่าง “หลวงปู่ศุข” วัดปากคลองมะขามเฒ่า และ “หลวงพ่อพริ้ง” วัดบางปะกอก ก็ยังมี “ตากัน” แห่งอ่าวสัตหีบรวมอยู่ด้วย มีตำนานเรื่องการประลองอาคมกันระหว่าง “เสด็จเตี่ย” กับ “ตากัน” อีกยืดยาว ลงท้ายด้วยการที่กรมหลวงชุมพรฯ ยอมรับนับถือในวิชา จนตั้งชื่ออ่าวตรงบริเวณนั้นไว้เป็นที่ระลึกว่า “อ่าวตากัน”

หรือในรุ่นหลายสิบปีก่อน อีกท่านหนึ่งที่เคยได้ยินชื่อก็คืออาจารย์เฮง ไพรวัลย์ ผู้ซึ่งศิลปินนักวาดภาพประกอบคนดังอย่าง “ครูเหม เวชกร” นับถือมาก

ฆราวาสผู้เรืองเวทย์นี้ นอกจากฝ่ายชายแล้วยังมีฝ่ายหญิงด้วย

ที่โดดเด่นและมีความนิยมนับถือในระดับที่มีการสร้างรูปหล่อลอยตัวไว้บูชา หรือนำภาพถ่ายมาติดไว้เป็นเครื่องรางประจำบ้านประจำร้าน คืออุบาสิกาหรือ “คุณแม่” บุญเรือน โตงบุญเติม (๒๔๓๗-๒๕๐๗) ซึ่งมักเห็นในภาพถ่ายเป็นสตรีสูงอายุ ตัดผมสั้น นั่งพับเพียบ

ลำพังหนังสืออนุสรณ์งานศพของคุณแม่บุญเรือน เคยเห็นมีผู้นำออกขายในเพจขายหนังสือเก่า ราคาเป็นหมื่นเลยทีเดียว!

*สำหรับผู้ที่สนใจใคร่รู้ประวัติและเรื่องเล่าว่าด้วยความศักดิ์สิทธิ์ของอุบาสิกาบุญเรือน โตงบุญเติม สามารถไปดาว์นโหลดหนังสืองานศพของท่าน ในรูปแบบไฟล์ pdf จากเว็บไซต์ห้องสมุดมหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ ที่สแกนมาจากต้นฉบับในห้องสมุดหนังสืองานศพ วัดบวรนิเวศวิหาร มาอ่านได้


srun

ศรัณย์ ทองปาน

เกิดที่จังหวัดพระนคร ปัจจุบันเป็น “นนทบุเรี่ยน” และเป็นบรรณาธิการสร้างสรรค์นิตยสาร สารคดี

ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต ครั้งหนึ่งเคยหยิบแผ่นพับโฆษณาวัตถุมงคลที่วางในร้านสะดวกซื้อขึ้นมาอ่าน พบว่ามีผู้จัดสร้างรูปท้าวกุเวร หรือชมภล (อ่านว่า ชัม-พะ-ละ) เจ้าแห่งขุมทรัพย์ ตามตำราฝ่ายแขก ขึ้นให้ “เช่า” โดยมีการขนานนามเสียใหม่ว่าเป็นรูป “ไฉ่ซิ่งเอี้ย”
ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต เพราะการลงทุนมีความเสี่ยง การค้าขายจึงต้องแบกรับความเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา การพยายามหาหนทาง “ลดความเสี่ยง” จึงถือเป็นกลยุทธ์สำคัญ หนึ่งใน “เครื่องมือ” ของคนค้าขายชาวไทย ตั้งแต่ระดับแผงแบกะดินไปจนถึงธุรกิจข้ามชาติหลักพันล้านหมื่นล้าน คือการใช้ไสยศาสตร์และเครื่องรางของขลังสารพัดชนิด ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน
ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต หนึ่งในเครื่องรางของขลังที่นิยมแขวนไว้บูชาตามร้านอาหารคือพระบรมฉายาลักษณ์ (ภาพถ่าย) ในหลวงรัชกาลที่ ๕ โดยเฉพาะภาพที่เป็นพระราชอิริยาบถประทับพระเก้าอี้ทรงปรุงอาหารอยู่หน้าเตา คงเพราะพระองค์ทรงกระทำสิ่งเดียวกันกับบรรดาพ่อครัวแม่ครัว จึงเท่ากับทรงเป็นองค์อุปภัมภ์แห่งการครัว (หรือร้านอาหาร) ไปโดยปริยาย การประดับภาพรัชกาลที่ ๕



ผู้ดูแล และลงข้อมูลประจำเวบไซต์ sarakadee.com








ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต ครั้งหนึ่งเคยหยิบแผ่นพับโฆษณาวัตถุมงคลที่วางในร้านสะดวกซื้อขึ้นมาอ่าน พบว่ามีผู้จัดสร้างรูปท้าวกุเวร หรือชมภล (อ่านว่า ชัม-พะ-ละ) เจ้าแห่งขุมทรัพย์ ตามตำราฝ่ายแขก ขึ้นให้ “เช่า” โดยมีการขนานนามเสียใหม่ว่าเป็นรูป “ไฉ่ซิ่งเอี้ย”
ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต เพราะการลงทุนมีความเสี่ยง การค้าขายจึงต้องแบกรับความเสี่ยงอยู่ตลอดเวลา การพยายามหาหนทาง “ลดความเสี่ยง” จึงถือเป็นกลยุทธ์สำคัญ หนึ่งใน “เครื่องมือ” ของคนค้าขายชาวไทย ตั้งแต่ระดับแผงแบกะดินไปจนถึงธุรกิจข้ามชาติหลักพันล้านหมื่นล้าน คือการใช้ไสยศาสตร์และเครื่องรางของขลังสารพัดชนิด ทว่าในโลกที่เต็มไปด้วยการแข่งขัน
ผีสางเทวดา เกร็ดเรื่องราวความเชื่อผีสาง เทวดา ในวัฒนธรรมไทยแต่อดีต หนึ่งในเครื่องรางของขลังที่นิยมแขวนไว้บูชาตามร้านอาหารคือพระบรมฉายาลักษณ์ (ภาพถ่าย) ในหลวงรัชกาลที่ ๕ โดยเฉพาะภาพที่เป็นพระราชอิริยาบถประทับพระเก้าอี้ทรงปรุงอาหารอยู่หน้าเตา คงเพราะพระองค์ทรงกระทำสิ่งเดียวกันกับบรรดาพ่อครัวแม่ครัว จึงเท่ากับทรงเป็นองค์อุปภัมภ์แห่งการครัว (หรือร้านอาหาร) ไปโดยปริยาย การประดับภาพรัชกาลที่ ๕