วิรุฬ ทรงบัณฑิต: ชีวิต ดนตรี กีตาร์

สิงหาคม 24, 2016 
0


ผลงานจากค่ายสารคดีครั้งที่ 12
งานเขียนดีเด่น
เรื่อง : ดุสิต ระเบียบนาวีนุรักษ์
ภาพ : พีรพัฒน์ จารุสมบัติ

guitarlife01

ประตูสู่สถานที่แห่งนึง ที่เป็นจุดกำเนิดเครื่องดนตรียอดนิยมชนิดนึง

เป็นเรื่องน่าลำบากใจสักนิดหากจัดอันดับความยอดฮิตของกีฬาหรืออาหารที่ได้รับความนิยมสูงสุด แต่สำหรับโลกของดนตรีแล้ว เครื่องไม้สายเหล็กนามว่า ‘กีตาร์’ ถือเป็นราชาครองใจคนทุกชนชาติ และสามารถเข้าถึงคนทุกชนชั้น เจ้าแห่งไม้ส่งเสียงชนิดนี้อาจเด่นพราวอยู่ในตู้โชว์ของศักดินาผู้สูงส่ง หรือมอมซอมซ่ออยู่เป็นคู่ชีวิตของศิลปินข้างถนนผู้หาเช้ากินค่ำนั้นก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไรนัก และมันก็สามารถส่งจังหวะ สำเนียงภาษาดนตรี ที่ปุถุชนย่อมซาบซ่านรับฟังอย่างเข้าใจในความรู้สึกได้ทุกผู้คน

ร่วมร้อยรอบทศวรรษหากจะย้อนไปยังยุคที่กีตาร์ได้รับการรังสรรค์ให้ออกมาโลดแล่นบนโลกใบนี้ แต่หันหลังกลับไปเพียงไม่กี่สิบปีเท่านั้นที่เครื่องดนตรีสากลของโลกได้เปล่งเสียงสำเนียงไทยเป็นปฐมฤกษ์ เปิดเส้นทางให้เหล่าช่างไม้ฝีมือดี ได้ใช้ทักษะอารมณ์ศิลปิน หล่อหลอมแผ่นไม้ประกอบสร้างชิ้นงานเลี้ยงชีพขึ้นมา

guitarlife09

ช่างนิด กับหนึ่งในผลงานที่ภูมิใจ กีต้าร์ตัวงามที่ผ่านการกลั่นกรองมาจากประสบการณ์ของเค้า

guitarlife10

บรรดาใบประกาศต่างๆ รูปภาพในอดีต สามารถบอกเล่าเรื่องราวของชายผู้นี้ได้เป็นอย่างดี

“ครูรักษ์ ชิงสกลคือครูคนแรกของผม” วิรุฬ ทรงบัณฑิตหรือช่างนิด ตอบคำถามด้วยใบหน้าฉีกยิ้มตามแบบฉบับคนอารมณ์ดี ขณะที่มือทั้งสองของเขายังคงง่วนอยู่กับอุปกรณ์พ่นสีเตรียมบรรเลงเคลือบเงาให้กับชิ้นงานที่ประกอบเสร็จแล้วด้วยความเป็นคริสเตียน ต้องเข้าโบสถ์เพื่อร้องเพลงเล่นกีตาร์ จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เสียงดนตรีจะโอบล้อมไหลเวียนเป็นเส้นเลือดหล่อเลี้ยงร่างกายของเขาให้ผูกพันมาตั้งแต่เด็ก เวลาล่วงเลยเนิ่นนานไม่มีการเปลี่ยนแปลง จนกระทั่งเส้นทางชีวิตถูกสับรางพลิกผันจากผู้เล่นมาเป็นผู้สร้าง เมื่อถ่านอันคุแดงในตัวลูกชายของเขาเริ่มส่อแววเปล่งแสงทางดนตรี วิรุฬ ทรงบัณฑิต จึงทำหน้าที่โหมกระพือพัดให้กลายเป็นไฟ สร้างกีตาร์ขึ้นมาให้กับนักดนตรีตัวน้อย ด้วยเหตุผลเพียงแค่กีตาร์ตามท้องตลาดมีขนาดใหญ่เกินไปสำหรับลูกชายของเขาแม้สู้ชิ้นงานอุตสาหกรรมมีตราโลโก้ไม่ได้ แต่นับเป็นก้าวสำคัญที่ทำให้ช่างไม้ฝึกหัดอย่างเขารู้ว่า รายละเอียดเล็กน้อยที่ต้องใช้ทักษะขั้นสูงเพื่อรีดพลังเสียงให้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบนั้นคือหัวใจสำคัญที่สุดของงาน“เราไม่รู้รายละเอียดอะไรเลย ไม่รู้แม้กระทั่งว่าอาชีพทำกีตาร์นั้นมีมาก่อนแล้ว แต่เป็นวงแคบจำกัด จึงเริ่มหาวิชาเพื่อเรียน ก็พบกับครู ซึ่งเป็นครูคนแรกของผม”

หนึ่งความภูมิใจที่ทราบกันดีอยู่แล้วว่าฝีมือด้านงานช่างของคนไทยนั้นได้รับการยอมรับจากทั่วโลก แต่ใช่ว่าความสละสลวยที่กว่าจะเป็นชิ้นงานนั้นส่งผ่านทางดีเอ็นเอ ยิ่งประกอบเข้ากับศาสตร์ด้านดนตรีแล้วทำให้อาชีพคนทำกีตาร์ถูกคัดกรองให้เหลือช่างที่แทบนับจำนวนได้“แค่หาไม้ก็ยากแล้ว เพราะบ้านเราถือว่าผิดกฎหมาย ต้องสั่งจากต่างประเทศ และมีความเฉพาะเจาะจง เช่นไม้สนเราเลือกใช้ไม้เมืองหนาวจากสวิตเซอร์แลนด์ส่วนประกอบด้านข้างใช้อินเดียนโรสวู๊ดจากอินเดีย” นายช่างใหญ่สาธยายชื่อและคุณสมบัติของเนื้อไม้อีกหลายประเภทอย่างไหลลื่น แสดงให้เห็นถึงความจัดเจนในด้านทักษะและประสบการณ์ที่สั่งสมมาทั้งชีวิตทั้งนี้โรงงานในต่างประเทศอันเป็นแหล่งแปรรูปและส่งออกไม้ ใช้ไม้เพื่อเป็นวัสดุทำเครื่องดนตรีเท่านั้น ซึ่งแยกเกรดกับไม้ใช้ทำเฟอร์นิเจอร์หรืองานประกอบอื่นๆ แต่ไม้คุณภาพดีไม่ได้บ่งบอกว่าเสียงดี ตรงนี้ขึ้นอยู่กับฝีมือของช่าง และนี่คือเคล็ดลับดั่งสูตรอาหารซ่อนความเฉพาะตัวเอาไว้ไม่ให้ใครมองเห็น จนกว่าจะได้ลิ้มลองรสชาติของมัน

งานส่วนใหญ่เป็นออเดอร์จากลูกค้า นับตั้งแต่การออกแบบตามสั่งจวบจนกระทั่งขึ้นสายส่งมอบงาน จะใช้เวลาราว 1 เดือน แต่กีตาร์บางตัวมีความพิเศษ รายละเอียดค่อนข้างเยอะ ช่างนิด บอกกับเราว่าอาจใช้เวลาถึง 5 เดือน คงไม่ต้องถามถึงเม็ดเงินที่ได้รับต่อกีตาร์หนึ่งตัวว่าคุ้มค่าหรือไม่ เพราะราคาอยู่ในระดับหลักแสนบาทขึ้นไป แต่ในมุมมองของคนส่วนใหญ่ยังไม่เข้าใจถึงกระบวนการทำเครื่องดนตรี เขายอมรับว่าคนไทยนั้นยังดูถูกกันเอง มักคิดเสมอว่าของคนไทยทำควรมีราคาต่ำกว่าต่างประเทศ และบางครั้งตัดสินไปก่อนแล้วว่าไม่มีคุณภาพสู้กับแบรนด์ดังๆได้ ทั้งที่ไม่เคยได้สัมผัส“เป็นเรื่องปกติ สินค้ามีราคาสูง เพราะเราเลือกวัสดุที่ดี ฝีมืออันประณีต หากทำออกมาแล้วให้เสียงไม่ต่างอะไรจากท้องตลาด ก็อย่าทำเสียดีกว่าเพราะนี่คืออาชีพเรา กีตาร์ดี ชื่อเสียงก็ดี”

กลิ่นของเนื้อไม้ที่ถูกตัด ขัด เหลา ฟุ้งอบอวลอยู่ในมวลอากาศทั่วห้องทำงานเล็กๆช่างทำกีตาร์ 5-6 คนกำลังหยิบฉวยเครื่องมืออย่างคล่องแคล่ว ซึ่งบุคคลเหล่านี้ล้วนเป็นลูกศิษย์หรือนักเรียนของ วิรุฬ ทรงบัณฑิต ทั้งสิ้น เขากล่าวกับเราว่า ปัจจุบันเริ่มมีคนหันมาสนใจมากขึ้น ทั้งในเรื่องของการซื้อขายเอง กระทั่งอยากเป็นผู้ผลิตประดิษฐ์ชิ้นงาน ซึ่งต้องใช้เวลาเรียนถึง 3 เดือน จึงได้กีตาร์ผลงานชิ้นโบว์แดงตัวแรก แต่ก่อนจะเป็นผู้สอนและมีทักษะมากมายขนาดนี้ เขาเองก็เคยเป็นนักเรียนมาก่อน ไม่ใช่แค่เรียนกับครูไทย แต่ต้องเดินทางไปเรียนถึงต่างประเทศ เช่นญี่ปุ่นเยอรมนี และแม้กระทั่งสเปน อันเป็นเชื้อชาติของ ‘José L. Romanillos’ปรมาจารย์ด้านกีตาร์แฮนด์เมดระดับโลก โดยเปิดรับศิษย์เพียง 20 คนต่อปีเท่านั้นจวบจนจบการศึกษา วิรุฬ ทรงบัณฑิต ใช้ประสบการณ์ที่ร่ำเรียนมารังสรรค์เครื่องดนตรีชนิดนี้ขึ้นมาใหม่และอยู่ในฐานะ‘ครู’ หรือช่างทำกีตาร์ระดับแนวหน้าของเมืองไทย ด้วยงานด้านนี้มีช่างที่หาตัวจับยากและนับจำนวนคนได้ การถ่ายทอดวิชาความรู้ให้คนทั่วไป ในอนาคตลูกศิษย์เหล่านี้จะกลายมาเป็นคู่แข่งเราหรือไม่ ครูผู้ช่ำชองตอบอย่างมีเหตุผลว่า “อาชีพนี้มันไม่ง่าย ไม่มีการเรียนลัด ผมเองทำอยู่ทุกวัน ฝีมือก็พัฒนาขึ้นทุกวัน และต้องมีใจรัก เพราะหลายคนมองเห็นเพียงเม็ดเงินที่ได้รับ แต่กลับไม่ได้ใส่ใจเข้าใจในดนตรี สุดท้ายก็ต้องเลิกไป”ระยะเวลาสำหรับเรียนทำกีตาร์ประมาณ 3 เดือนนั้น ไม่ใช่เรื่องง่ายที่ใครเข้ามาเรียนได้ เพราะห้องเรียนมีจำกัด หากนักเรียนเต็มจะต้องรอจนใครคนหนึ่งจบการศึกษาไปก่อน จึงมีสิทธิ์ต่อคิวเรียนซึ่งลูกศิษย์ก็มีตั้งแต่ระดับเริ่มต้น จนไปถึงช่างฝีมือผู้มีผลงานมากมาย

guitarlife05

ช่างนิดกำลังสอนและแนะนำการเลื่อยไม้ที่ถูกต้องให้กับลูกศิษย์อย่างใกล้ชิด

guitarlife02

นักเรียนกีต้าร์กำลังเลื่อยไม้ด้วยความมุ่งมั่น เพราะจะพลาดไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว

guitarlife03

การเลาไม้เพื่อให้กลายมาเป็นกีต้าร์สักตัว

ปริณทร์ นวชาตโฆษิต เด็กหนุ่มอายุ 16 ปี จากโรงเรียนอินเตอร์ หนึ่งในนักเรียนใหม่ของห้องทำงานแห่งนี้ กำลังรับฟังคำแนะนำจาก ช่างนิด ครูสอนทำกีตาร์ของเขา ในเรื่องการตัดและตะไบไม้ให้มีความแม่นยำตามสเกล

“ผมสนใจการทำกีตาร์มานานแล้วครับ เราก็เป็นคนที่หลงใหลมันเหมือนกัน และอยากทำด้วย แต่ต้องรอให้ปิดเทอมซึ่งจะได้มีเวลามาเรียน” นักเรียนอินเตอร์โต้ตอบด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม แต่แววตามุ่งมั่นการเดินทางของเขาใช้เวลาร่วม 2 ชั่วโมง เพราะนั่งรถจากสมุทรปราการ ต่อรถไฟฟ้า BTSมาลงสถานีพญาไท อันเป็นตำแหน่งของห้องเรียน และต้องทำทุกวันตลอดการศึกษาภาคพิเศษนี้เมื่อถามถึงค่าใช้จ่ายทั้งการเดินทาง ค่าร่ำเรียนที่มีราคาสูง ก็ได้รับคำตอบว่าคุณพ่อเป็นผู้สนับสนุน “คุณพ่อของผมเป็นคนชื่นชอบในกีตาร์อยู่ก่อนแล้ว ตัวผมเองนั้นแรกเริ่มก็ฝึกเล่นกับเพื่อนๆ และให้คุณพ่อสอนทักษะให้บ้าง จากนั้นก็เรียนในระดับสูงขึ้น จนกระทั่งท่านอยากให้ผมมีทักษะช่างด้วย จึงสนับสนุนอย่างเต็มที่ และถือเป็นโอกาสดีเพราะได้มาเรียนกับครูนิด”นับเป็นเรื่องน่าชื่นชม ที่เด็กรุ่นใหม่ให้ความสำคัญและสนใจกับงานไม้ทำมือ ท่ามกลางแวดล้อมสังคมที่เสพงานสำเร็จรูปจนชินชา

นอกจากห้องทำงานแบบแบ่งเป็นโต๊ะเฉพาะของช่างแต่ละคนแล้ว ยังมีห้องสำหรับเครื่องจักรหนักบางประเภท เช่นเครื่องขัด เครื่องตัดเพื่อทุ่นแรง ส่วนมุมห้องมีกล่องไม้เรียงเป็นชั้นลักษณะเหมือนตู้ มีหลายช่องแต่ไม่มีฝาปิด คอนโดไม้มีรูเหล่านั้นทำหน้าที่เก็บเศษไม้นับพันชิ้น “นอกจากขี้เลื่อย แม้เป็นแค่เศษไม้เราก็ไม่มีการทิ้งทั้งสิ้น เพราะมันสามารถใช้งานได้หมด และเราก็ซ่อมกีตาร์ด้วย”วิรุฬ ทรงบัณฑิตพูดพลางชี้นิ้วไปทั่วห้องเพื่อบอกว่าไม่มีเศษไม้กองทิ้งเลยแม้แต่ชิ้นเดียว เขาไม่ใช่คนประกอบแผ่นไม้เสร็จแล้วรับเงิน แต่มองเห็นถึงคุณค่า การใส่ใจและให้ความสำคัญกับรายละเอียดเล็กๆ อย่างไม่เคยทิ้งขว้าง ทำให้ช่างทำกีตาร์ หรือครูคนนี้เป็นที่ยอมรับนับถือในวงการ

“ช่างครับ รบกวนดูให้หน่อย” เสียงของ นิทัศน์ แซ่ล้อขอความช่วยเหลือ หากว่ากันตามปีเกิดแล้วดูเหมือนผู้เรียกจะแก่กว่าด้วยซ้ำ แต่ด้วยประสบการณ์อันเกิดจากอายุการทำงาน ทำให้ช่างนิด เป็นครูซึ่งดูอ่อนกว่าเป็นที่เคารพอยู่เสมอ หลังจากครูแก้ไขปัญหาดังกล่าวของนักเรียนเรียบร้อยแล้ว เขาก็ใช้กระดาษทรายเบอร์ละเอียดลูบไล้ชิ้นงานต่อไปอย่างบรรจง “ด้วยชื่อเสียง และความเชื่อมั่นใจ เราคิดว่า หากได้ครูสอนดี เราก็มีวิชาติดตัวดี ” นิทัศน์ แซ่ล้อเดินทางมาจากเชียงใหม่เพื่อคุกเข่าขอเป็นศิษย์ร่ำเรียนเคล็ดลับวิชาทำกีตาร์ เขาต้องเช่าห้องอยู่ในย่านนี้จนกว่าจะเรียนจบหลักสูตร เหตุผลที่หนุ่มรุ่นใหญ่ต้องมาไกลถึงเพียงนี้เพราะตัวเขาเองก็ประกอบอาชีพซ่อมกีตาร์ แต่ลองผิดลองถูกทำด้วยตัวเองเป็นผลไม่น่าพอใจนัก “เราซ่อมเฉพาะบางจุดแบบเล็กๆน้อยๆ อย่างมีลูกค้าเอากีตาร์แพงๆมาให้ซ่อมเราก็ไม่กล้ารับ แต่พอมาเรียนก็เกิดความมั่นใจ ในเมื่อวิชานี้สามารถสร้างกีตาร์ราคาเป็นแสนบาทได้ หากเราเรียนจบไป แม้สินค้ามีราคาหลายหมื่นเราก็กล้าซ่อม เพราะมั่นใจในฝีมือ” หากพูดถึงจุดเริ่มต้นของ นิทัศน์ แซ่ล้อค่อนข้างมีความแปลก ด้วยความที่มีอายุพอสมควร และความเป็นพ่อ จึงพยายามผลักดันทั้งลูกชายและลูกสาวให้ได้เรียนวิชาดนตรี แต่ก็ผิดหวังเพราะสายเลือดศิลปินนั้นไม่เข้าใครออกใคร เขาจึงเริ่มทดลองศึกษาทำความเข้าใจกับมัน จนรู้ตัวอีกทีก็กลายเป็นผู้ที่หลงรักในมนต์เสน่ห์ของกีตาร์ไปเรียบร้อยแล้ว มันทำให้รู้ว่าเส้นอายุคั่นพรหมแดนดนตรีไม่มีจริง

guitarlife07

เมื่อมองจากด้านนอกเข้าไปในห้องนี้ ทำให้แปลกใจว่า กีต้าร์ที่ดีหนึ่งตัวไม่จำเป็นต้องมาจากโรงงานใหญ่ๆ

guitarlife04

บรรยากาศของสถานที่สร้างเครื่องดนตรี ที่เรียกว่ากีต้าร์

ตลอดเวลาของการทำงานมักมีอาคันตุกะเข้ามาเสมอ กระเป๋าทรงสูงที่แบกอยู่บนหลังของคนเหล่านั้นคือลูกรักกำลังป่วย สถานพยาบาลอันเป็นห้องทำงานของ วิรุฬ ทรงบัณฑิต ไมได้ตั้งอยู่ในกลางเมืองหรือในห้างสรรสินค้าชื่อดัง มันออกจะอยุ่ในซอกหลืบของมุมเมืองเสียด้วยซ้ำ บุคคลที่เข้ามาหาล้วนแล้วแต่ยอมรับและรู้ฝีมือ เป็นความตั้งใจอย่างแท้จริงที่ลูกค้าจากทั่วสารทิศมอบความไว้วางใจให้เขา และส่วนใหญ่มักรู้ราคาค่างวดของฝีมือช่าง แต่บางครั้งตัวเลขก็ไม่ใช่สิ่งสำคัญ เพราะไม่น้อยเลยที่ลูกค้านำกีตาร์ราคาไม่กี่พันบาทมาให้เขาซ่อม “กีตาร์บางตัว เป็นรุ่นเดียวกันยังสามารถหาซื้อได้ตามท้องตลาดทั่วไป เพราะมันพังจนไม่มีชิ้นดี แต่ลูกค้าเขาไม่เอา อยากได้ตัวเดิม บางกรณีเป็นกีตาร์ตัวแรก บางทีเป็นตัวที่รักมาก แพงเท่าไหร่เขาก็ยอมจ่าย” เมื่อถามถึงราคาค่าซ่อมของกีตาร์ที่มีมูลค่าสูง ช่างคิดราคาอย่างไร ช่างนิดบอกว่า “เราไม่ตีราคาซ่อมจากราคาเดิมของกีตาร์ การที่เขาเลือกให้เราซ่อมแม้ราคาเดิมมันจะไม่กี่สตางค์ แสดงว่ามันต้องมีคุณค่ากับเขาทางจิตใจ มากกว่าค่างวด อย่างคอกีตาร์หัก ต่อให้กีตาร์ตัวละเป็นแสน ผมก็ซ่อมแค่ 2500 บาท หรือกีตาร์ตัวละ 3 พัน ผมก็ซ่อม 2500 บาท เราไม่แบ่งระดับสิ่งที่เรารักจากราคา” ช่างนิดบอกกับเราเพิ่มว่า “หากมีจุดผิดพลาดเกิดขึ้นจากสินค้าของเรา โดยลูกค้าไม่สามารถรับได้ เราจะไม่แก้ไข แต่ทำใหม่ให้เลยเพราะนี่ถือเป็นความรับผิดชอบของเรา แต่ตลอดชีวิตการทำงานนั้น ยังไม่เคยเกิดกรณีนี้ขึ้นแม้แต่ครั้งเดียว”

เสียงตอกอย่างมีจังหวะของค้อนยางดูจะเงียบหายไป กบไสไม้อยู่ในมือช่างดัง ครืดๆ กลับไร้ตัวตนในห้วงเวลานี้ แม้แต่สรรพสำเนียงของมนุษย์ที่โต้ตอบกันก็ดูราวกับว่าอันตรธานแทรกซึมไปตามแผ่นไม้ที่มีอยู่ทั่วห้อง ดั่งฝูงชนแตกฮือแหวกทางให้กับวีรบุรุษผู้เลอโฉม แว่วเสียงซ่านหวานกังวานใส ประดุจเพชรอาบน้ำผึ้งเดือนห้า ลอยละลิ่วจับกับผงธุลีที่ปลิวคลุ้งอยู่ทั่วห้องไม่มีโสตประสาทของสิ่งมีชีวิตชนิดใดบนโลกที่หากได้ยินแล้วไม่หลงใหลต่อให้ดอกไม้เฉาตายยังฟื้น แม้นค่ำคืนมืดมิดก็จะปรากฏแสงดาราไร้ซึ่งข้อกังขา เมื่อกระบี่อยู่ในมือจอมยุทธ์ คือกีตาร์ประทับอยู่ในการควบคุมของศิลปินผู้มากความสามารถ ส่งผลกระทบมาถึงผู้เขียน ที่ได้เสียงดนตรีลูบชโลมหัวจิตหัวใจถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษรอย่างสละสลวยที่สุดเท่าที่ก้นบึ้งของหัวใจจะบีบเค้นพรรณนาออกมาได้

 

เมื่อกวีตัวโน๊ตจบลง เสียงปรบมือและความฮือฮาครางอยู่ในลำคอของผู้สดับรับฟังก็สวนตอบกลับมา เป็นเช่นนี้อยู่บ่อยครั้ง สำหรับการลองกีตาร์เพื่อวิเคราะห์สุ้มเสียงของช่างผู้รังสรรค์มันขึ้นมา เพชรน้ำเอกชิ้นแล้วชิ้นเล่าที่อนาคตกำลังจะไปโลดแล่นอยู่บนเวทีหรือถูกบันทึกลงแผ่นเสียง มีจุดเริ่มต้นดั่งทารกเริ่มร้องไห้ เกิดขึ้นครั้งแรกก็จากนิ้วอันพริ้วพรายของบุคคลในห้องทำงานเล็กๆที่กรีดกรายขับลำลงไปวิรุฬ ทรงบัณฑิต กล่าวว่า “นอกจากช่างต้องชำนาญด้านงานไม้แล้ว หนึ่งสิ่งที่คู่ขนานไม่แพ้กัน คือทักษะของการเล่นกีตาร์ขั้นสูง เพราะต้องฟังเสียงเป็น เทียบเสียงได้ รู้โน้ต และคาแร็คเตอร์ของกีตาร์แต่ละตัวเป็นอย่างดี” นั่นหมายความว่าเหล่าบุคคลในห้องนี้เหมือนจะเป็นเพียงแค่ช่างไม้แสนธรรมดา กลับมีความรู้ในทักษะขั้นสูงและได้รับการยอมรับจากแวดวงดนตรีไม่ต่างจากศิลปินมืออาชีพแม้แต่น้อย เพียงแต่เวลาของเขาทั้งหมดมอบให้กับการสร้าง มากกว่าที่จะขับขานบรรเลงบนเวที

มุมหนึ่งของห้องทำงานมีสังคมเล็กๆ ของวัยรุ่นอายุราว 25-30 ปี จับกลุ่มคุยกันอย่างเป็นกันเองแบบออกรสออกชาติ ข้อหัวสนทนาในแต่ละวันของพวกเขาหนีไม่พ้นเรื่องของดนตรี หนึ่งในนั้นคือ อัครินทร์ ปูรี หนุ่มลูกครึ่งรูปงาม กำลังเจียระไนไม้เพื่อทำ Kerfed lining หรือกระดูกงู ด้านชั่วโมงบินการทำกีตาร์ของเขานั้นมีประสบการณ์พอจะเรียกราคาได้ถึงครึ่งแสน แต่สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่จำนวนเงินที่เขาได้รับ กลับเป็นเบื้องหลังชีวิตแบบพลิกไปมาราวกับเสียงสูงต่ำของกีตาร์“ตอนเด็กเราเป็นลูกครึ่งไง สมัยนั้นมันแปลกสำหรับเด็กไทย ก็เลยทำให้โดนล้อ แต่เราไม่ยอมก็เริ่มชกต่อย พอโตขึ้นเลยติดนิสัย กลายเป็นอันธพาล มีพรรคมีพวกสุดท้ายก็ติดยาต้องเข้าออกสถานพินิจเป็นว่าเล่น แล้วก็ร้ายแรงจนถึงเข้าเรือนจำ”น้ำเสียงและแววตาที่ดูเป็นมิตร การเล่าเบื้องหลังชีวิตแบบเปิดเผย ดูแล้วช่างไม่มีเค้าของนักเลงเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย เมื่อพ้นโทษสิ่งหนึ่งที่เขาต้องการ คือโอกาสและการยอมรับจากสังคม แม้ในสายตาของคนส่วนใหญ่ยังหวาดระแวงกับอดีตผู้ต้องขัง แต่พฤติกรรมที่เคยเป็นตำหนิชีวิตได้ละลายหายไปกับการถูกจองจำนานแล้ว“พอผมพ้นโทษพี่แหลมที่เป็นญาติกันเขาก็สอนทำกีตาร์ ซึ่งความจริงเขาก็คือลูกศิษย์ครูนิด พอได้เรียนรู้เบื้องต้น จึงพาตัวเองมารับทักษะเพิ่มจากครูนิด” สถานะของคนสองวัยขณะนี้ไม่ใช่ลูกศิษย์กับครูอีกแล้ว มันกลายเป็นครอบครัวไปเสียด้วยซ้ำ การเป็นคริสเตียนด้วยกันทั้งคู่ และความมีน้ำใสใจจริง ชอบช่วยเหลือผู้อื่นของ วิรุฬ ทรงบัณฑิต ปูโต๊ะยื่นเครื่องมือ เปิดโอกาสให้หนุ่มอดีตนักเลงคนนี้ได้มีอาชีพ และที่สำคัญ อัครินทร์ ปูรี รักและหลงใหลมันมาก

guitarlife06

พี่นิเทศ ชายผู้มุ่งมั่น กำลังเล่าประสบการณ์เกี่ยวกับอาชีพคนทำกีต้าร์ของเค้า

guitarlife08

พี่หรั่งหรือช่างหรั่ง ผู้ที่มีประสบการณ์ชีวิตที่ไม่ธรรมดา กำลังถ่ายทอดเรื่องราวชีวิตของเค้า

ทางด้านฝีมือของ อัครินทร์ ปูรี นั้นเป็นที่รู้จักพอสมควร แต่เขาบอกว่าราคามันก็ไม่แน่นอนเสมอไป “’งานของผมที่ขายออกไป ลูกค้าต่างหากที่เป็นคนกำหนดราคามีกีตาร์ตัวหนึ่งผมตั้งราคาไว้ สี่หมื่นบาท แต่พอพี่ ปุ๊ อัญชลี ลองจับแล้วประทับใจ เขาให้ผม ห้าหมื่นบาท”นี่คงเป็นอีกหนึ่งบทพิสูจน์ ว่าไม่ใช่แค่ชิ้นงานเท่านั้นที่แฮนด์เมดปรับแต่งตามใจชอบ แต่ราคาก็ทะยานขึ้นตามคุณภาพอีกด้วย เมื่อเราถามถึงจุดเด่นของกีตาร์แฮนด์เมดที่เหนือกว่ากีตาร์อุตสาหกรรมจากโรงงานว่ามันแตกต่างกันอย่างไร ช่างทำกีตาร์หนุ่มลูกครึ่งบอกกับเราว่า สิ่งของที่เป็นแฮนด์เมดนั้นขึ้นอยู่กับหัวใจของคนซื้อด้วย เพราะเขาจะต้องรับได้หรือถึงขั้นหลงใหลในความเออเร่อเล็กน้อยของมัน ซึ่งเป็นลักษณะเฉพาะที่หาไม่ได้

แม้เป็นความไม่ตั้งใจที่ชีวิต อัครินทร์ ปูรี วิ่งอยู่บนเส้นทางสายสร้างเครื่องดนตรี แต่มันคือสิ่งที่เขารักมากที่สุด “ระยะเวลาหลายปีนี้จริงๆแล้วชีวิตผมมีหลายลู่ทาง แต่เราทำด้วยใจที่รักศิลปะ เพราะชีวิตผมเป็นชีวิตที่แย่ การทำงานโดยใช้ฝีมือแบบนี้ทำให้เราจดจ่ออยู่กับมัน เรามีสมาธิ และสุดท้ายคือเมื่องานออกมาเป็นชิ้นเป็นอันแล้วมันคือความภูมิใจที่ได้เห็นคนอื่นชื่นชอบผลงานและพวกเขาก็รักมัน” น้ำเสียงนั้นดูห้าวสมกับวัยของเขานั้นฉะฉานฟังชัด แม้ว่ากำลังจัดการกับธุระอยู่ตรงหน้า เพราะตัวเขาเองต้องเก็บของกลับบ้านซึ่งอยู่ไกลถึงรามคำแหง และมันคงเป็นอย่างนี้ทุกวัน ไม่เพียงตัวเขาเองเท่านั้น แต่ทุกคนในห้องนี้ก็ล้วนมีที่มาแตกต่างกัน คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอนที่คนต่างวัย ต่างสถานภาพ จะสละเวลาทั้งหมดให้กับเจ้าสิ่งนี้ มันเป็นเรื่องของคนที่มีดนตรีในหัวใจ ต่างหาก

เบื่อกับมันบ้างไหม ข้อสงสัยสุดท้ายของเราถาม ช่างนิด ก่อนห้องทำงานนี้จะลงกลอนปิดประตู “ไม่เลยแม้สักครั้งเดียว ผมสดใหม่กับมันทุกวันเหมือนเพิ่งจับกีตาร์ครั้งแรก นั่งจิบกาแฟตอนเช้าทุกวันยังคิดเสมอว่า วันนี้เราจะทำอะไร จะสอนอะไรนักเรียนต่อ เพราะเราสนุกกับมัน เหมือนไม่ได้ทำงาน แต่ละวันมีนักเล่นทั้งหน้าใหม่หน้าเก่า ทั้งเก๋า หรือเพิ่งหัดเล่น เข้ามาพูดคุยตลอดเวลา มันทำให้เราสนุก และเราพยายามพัฒนาฝีมือตัวเองให้เทียบเท่าระดับโลก”สำหรับฝีมือของช่างนิดในเวลานี้ มันก็คงใกล้เต็มที ทั่วโลกเริ่มรู้จักเขา ยกเว้นคนไทย

น่าแปลกใจหรือเป็นเรื่องปกตินั้นสุดจะกล่าว เมื่อเราขอชื่นชมกีตาร์ของเขา ความคาดหวังของเราคือมันต้องงามระยับ ระดับสินค้าประมูล หรืออยู่ในตู้กระจกเก็บรักษาไว้อย่างดี แม้ช่างผู้มากด้วยฝีมือจะมีลูกศิษย์จากทั่วประเทศ ชิ้นงานของเขานั้นตกไปอยู่ในมือศิลปินระดับโลกมากมาย แต่คำตอบคือ วิรุฬ ทรงบัณฑิตไม่มีกีตาร์เป็นของตัวเองแม้แต่ตัวเดียว

banner-camp-12-for-web









แว่วเสียงเครื่องเป่าลมไม้เมื่อไรพานนึกถึงสมัยเด็ก... วันไหนมีวิชาดนตรีต้องพกหลอดไม้ไผ่ท่อนหนึ่งติดกระเป๋าไปโรงเรียนเสมอ
ผลงานคัดสรรจากค่ายสารคดีครั้งที่ 12 สุนันทา จันทร์หอม เรื่อง กิตติคุณ ขุนทอง ภาพ “สถานีต่อไป วุฒากาศ..Next Station Wutthakat” เสียงประกาศอันคุ้นหูบนรถไฟฟ้าบีทีเอสทำให้ฉันตื่นจากภวังค์ สถานีนี้เป็นส่วนต่อขยายแยกตากสิน-บางหว้าของรถไฟฟ้าสายสีลม อาจจะเป็นเพราะความห่างจากตัวเมืองอยู่มาก
ผลงานจากค่ายสารคดีครั้งที่ 12 งานเขียนและถ่ายภาพดีเด่น เรื่องและภาพโดย พรรณผกา แก้วติน [caption id="attachment_20387" align="aligncenter" width="800"] สุพรรณยนต์อยู่คู่สุพรรณบุรีมาตั้งแต่ พ.ศ.2508[/caption] ครืดๆ แกร๊งๆ เสียงเหล็กกระทบพื้นซีเมนต์เป็นระยะๆ
นิตยสารสารคดี ปีที่ ๓๒ ฉบับที่ ๓๘๘ มิถุนายน ๒๕๖๐ บทความที่ลงในเว็บไซต์ เรื่องเด่นประจำสารคดีฉบับที่ 388 เรื่องเด่นในฉบับ Khon Thai 4.0 คนไทยยุคโอกาสสร้างตัวบนโลกออนไลน์ -
Khon Thai 4.0 คนไทยยุคโอกาสสร้างตัวบนโลกออนไลน์ ปี ๒๕๕๙ คณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ประกาศโมเดลพัฒนาเศรษฐกิจที่เรียกว่าไทยแลนด์ ๔.๐ (Thailand 4.0) ซึ่งมาพร้อมกับแนวคิดการพัฒนาพลเมืองให้กลายเป็นคนไทย ๔.๐ ที่ถูกนิยามว่าใช้เทคโนโลยีช่วยให้ทำงานน้อยลง

ปิดโหมดสีเทา