ทีมสร้างสรรค์สารคดี

ภัควดี วีระภาสพงษ์

นักแปล นักเขียน อยากมองโลกด้วยสายตาของมดและหอยทาก

ฐิติพันธ์ พัฒนมงคล

อีกภาคหนึ่งของ “เจ้าชายหัวตะเข้” นักเขียนสารคดีที่เรียนจบมาด้านวิทยาศาสตร์ สนใจปัญหาสิ่งแวดล้อม สังคม และกีฬาเป็นพิเศษ

สุเจน กรรพฤทธิ์

เรียนจบด้านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ศึกษา 14 ปีที่ผ่านมา งานหลักคือสืบค้นประวัติศาสตร์นอกกระแส อะไรก็ตามที่รัฐชอบปกปิด เชื่อว่า “เสรีภาพ” คือลมหายใจของอาชีพ Journalist

ณัฐกานต์ อมาตยกุล

นักเขียนและนักแปลอิสระ ศิษย์ค่ายสารคดีครั้งที่ 9 และผู้ร่วมก่อตั้งสำนักพิมพ์ไจไจบุ๊คส์ @khingamat

ดร.นำชัย ชีววิวรรธน์

นักเขียน นักแปล ที่ทำเรื่องการสื่อสารวิทยาศาสตร์ เพราะเชื่อว่าจะช่วยชาติได้

รัศมิ์ลภัส กวีวัจน์

สนใจเรื่องเล่าของผู้คน อยากอยู่ในสังคมที่ทุกคนมีความเป็นคนเท่ากัน

ศรัณย์ ทองปาน

พ่อบ้านวัยกลางคน สนใจเรื่องเก่าๆ และคนเราที่ตายไปแล้ว

สโรชา ถาวรศิลสุระกุล

นักเขียนอิสระผู้จบทางด้านจิตวิทยาคลินิก กำลังศึกษาต่อด้านประสาทวิทยาอยู่กรุงบูดาเปส สนใจดนตรี ศิลปะ วัฒนธรรม วิทยาการณ์ใหม่ๆ และธรรมชาติ

สุภัชญา เตชะชูเชิด

เด็กกรุงเทพที่อยู่ไม่ติดบ้าน เพราะบ้านที่แท้จริงคือโลกทั้งใบ กำลังพยายามเรียนรู้และเข้าใจ อยากให้คนสนใจช่วยกันดูแล 🙂

สุชาดา ลิมป์

ผู้ไม่เน้นความเป็นระเบียบในชีวิต ถูกจริตกับผ้าขาวม้า วิถีท้องทุ่ง เรื่องราววัฒนธรรมร่วมสมัย พอๆ กับศิลปะและการเดินทาง

วีระศักดิ์ จันทร์ส่งแสง

นักเขียนประจำกองบรรณาธิการ นิตยสาร สารคดี ที่มีผลงานตีพิมพ์ทั้งในนิตยสาร และตีพิมพ์รวมแล่มมากมาย อาทิ แผ่นดินนี้ที่อีกฟากเขา และแสงใต้ในเงามรสุม และ อีสานบ้านเฮา

สุวัฒน์ อัศวไชยชาญ

บก. ดำ ผู้ชอบจับแพะมาชนกับแกะ จับแมวโยนไปให้ถึงดวงดาว เพราะหลงเชื่อว่าจักรวาลนี้ไม่มีอะไรที่ไม่เกี่ยวข้องกัน

ยัติภังค์ - ธัชชัย วงศ์กิจรุ่งเรือง

อดีตนักวิจารณ์ภาพยนตร์ ที่มีงานหลักเลี้ยงลูกสอง ปัจจุบันดูแลเว็บไซต์ มีความบันเทิงจากการดูหนังฟังเพลงเป็นยาใจให้ชีวิต

ณัฐชานันท์ กล้าหาญ

เขียนบ้าง อ่านบ้าง สำรวจบ้าง ไม่ชอบนักคิดบ้าตรรกะ แต่ถ้าต้องเป็นนักอะไรสักอย่าง ก็คงต้องจัดตัวเองไว้ในหมวดนักคิด เรื่องไม่จำเป็น ที่สนุก

ชยพล กล่ำปลี

เรียนจบภูมิศาสตร์ ชื่นชอบพม่า ประวัติศาสตร์และตึกรามบ้านช่อง หากได้ออกไปเที่ยวจะชอบยืนมองดูตึกและขึ้นไปมองดูเมืองในมุมที่สูงที่สุด เพื่อฟังเสียงลมหายใจของเมือง

พรไพลิน จิระอดุลย์วงค์

นักเขียนสารคดีมือสมัครเล่น ที่มีความสนใจและอยากเผยแพร่มุมมองที่น่าสนใจของโลกกลมๆใบนี้ ด้วยปลายปากกาหมึกซึมที่เคยใช้เขียนแบบในงานวิชาชีพสถาปนิกที่ทำเป็นวิชาชีพ มีความเชื่อบ้าๆบอๆว่างานเขียนก็เหมือนแบบบ้านหลังหนึ่ง ต้องเริ่มจากไอเดียเล็กๆ ร่างขึ้นมาจากเส้นต่อเส้น ลงลึก เพื่อความสุขของผู้อยู่อาศัย งานเขียนดีๆสักชิ้นก็เช่นกั

กาญจนา สุระประพันธ์

กาญจนา สุระประพันธ์ หรือ ไวท์ ชอบถ่ายภาพตั้งแต่อยู่ชั้นประถมศึกษา ช่วงไปทัศนศึกษากับที่โรงเรียนจะขอพ่อแม่ให้ซื้อกล้องฟิล์มที่ใช้แล้วทิ้งให้เสมอ ถ่ายเสร็จก็อัดภาพไว้หลายๆชุด เพื่อแจกเพื่อนทุกคนที่อยู่ในภาพ อยากให้เขาเห็นตัวเองในมุมที่เราเห็น ตอนเด็กๆเราทำไปโดยไม่คิดอะไร รู้สึกสนุกก็ทำ ไม่เคยรู้ตัวว่าชอบด้านนี้ แต่เมื่อเราโตขึ้นก็ได้พบว่าการถ่ายภาพเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเราไปเสียแล้ว

ภาวิณี คงฤทธิ์

นักเขียนสารคดีฝึกหัด ที่มีความตั้งใจอยากเขียนสารคดีให้สนุก รักซีรี่ส์เกาหลีเหนือสิ่งอื่นใด มีเพลงในมือถือมากกว่า 500 เพลงและมีความฝันว่าครั้งหนึ่งในชีวิตต้องได้ไปเดินบนพรมแดงเทศกาลหนังเมืองคานส์ในฐานะผู้กำกับชาวไทย

อภิชยา ทองศรี

เด็กจบใหม่จากคณะด้านการสื่อสารแห่งหนึ่ง ที่ฝันอยากเป็นนักเขียนและเปิดร้านไอติม

เสาวลักษณ์ เชื้อคำ

นัก(ฝึก)เขียนจากเชียงใหม่ เพิ่งอายุครบ 23 ขวบ ชอบทะเลพอ ๆ กับที่ชอบภูเขา ชอบหมาพอ ๆ กับที่ชอบแมว สนใจงานฝีมือ ชอบมอคค่าหวานน้อย ปัจจุบันกำลังเผชิญหน้ากับวิกฤติการณ์ ‘จบแล้วไปไหน’ และกำลังพยายามหาคำตอบ

สุนิภา รวมทรัพย์ (อุ๋ม)

เรียนป่าไม้+สังคมวิทยาและมานุษยวิทยา เป็นผู้ป่วยที่คิดว่า เครื่องสำอางและของกิน สามารถเยียวยาได้ดีกว่า การรักษาด้วยยา ใส่ใจในสิทธิเสรีภาพในการแสดงความเป็นตัวตนของมนุษย์ และความแตกต่างหลากหลาย ความใฝ่ฝันเป็นแม่บ้านลูกสาม

สายพร

งานเขียนสารคดีชิ้นแรกในชีวิต   ผู้เขียนอยากเขียนมานานแล้วแต่ไม่รู้จะเริ่มอย่างไร  ก้าวแรกในค่ายสารคดีเริ่มขึ้นแบบงงๆไร้ทิศทางไร้จุดยืน  แต่เกิดจากความตั้งใจจริง  และท้ายสุดของบททดสอบแรก  ผู้เขียนก็สร้างชิ้นงาน "ลู่ลมหลงยุค"  ออกมาตามนี้แล  

สลินทิพย์ ดำรงมหาสวัสดิ์

นักหัดเขียน วัย 24 ปี มีความสุขกับการเพาะต้นไม้จากเมล็ด ฝันอยากย้ายต้นกล้าลงกระถางใหญ่ให้ได้

บุญยานุช พินิจนิยม

เป็นคนเด๋อ ๆ เรียนเอกไทยเพราะชอบภาษาไทย อินกับหนังสือวรรณกรรมไทย  สนใจการถ่ายภาพ  หลงใหลอาหาร และแน่นอนว่ารักการกิน

เฉลิมชัย กุณประวีณ์

...เเรกเริ่มจากความสนใจมาจากการอ่านหนังสือในวัยเด็ก ปัจจุบัน ยังคงพยายามเดินทาง พูดคุย เเก้ไขปัญหาของชุมชนในชนบทที่ห่างไกลผ่านกิจกรรมอาสาพัฒนาชนบทของมหาวิทยาลัย เเละยังคงตั้งข้อสงสัยในสิ่งที่พบเห็น พร้อมทั้งยังหาคำตอบของสิ่งที่สนใจหรือตั้งข้อสงสัยต่อไป

นัทธ์หทัย วนาเฉลิม

เป็นสัตวแพทย์ด้วย แต่ก็หลงใหลวัฒนธรรมพื้นถิ่นด้วย อยากต่อแพล่องไปตามแม่น้ำสายต่างๆ แล้วแวะหมู่บ้านตามรายทาง

กฤช เหลือลมัย

หลุดจากระนาบสมมุติทางโบราณคดีเพื่อมาติดกับดักหม้อไหกระทะและกาชาของหัวป่าก์พ่อครัว ในโลกของพืชผัก เมล็ดพันธุ์ และกับข้าวกับปลาอันมีนิยามที่มาธรรมดาสามัญ

บุษกร รุ่งสว่าง

นักศึกษาหลักสูตรควบการสื่อสารมวลชนและเศรษฐศาสตร์ที่ตั้งใจจะเป็นนักศึกษาไปตลอดชีวิต อาจด้วยตอนนี้อยู่ในกลุ่มสุ่มเสี่ยงที่จะไม่จบการศึกษา แต่เหตุผลสำคัญกว่าเพราะเชื่อว่ามนุษย์เราไม่เคยหยุดที่จะเรียนรู้ มีเป้าหมายในชีวิตคือต้องผลิตงานสารคดีดี ๆ ในทุกรูปแบบออกมาสู่สังคม เพราะเชื่อว่างานที่ดีจะเปลี่ยนแปลงสังคมและโลกให้ดีขึ้นได้ นอกจากนี้ก็รักการเดินทางไกลทุกรูปแบบไม่ว่าจะภายในหรือภายนอก เพราะมีความเชื่ออีกแหละว่าการออกเดินทางคือสิ่งที่ทำให้มนุษย์เราได้เติบโต ฯลฯ

สุรศักดิ์ เทศขจร

จบการศึกษาปริญญาตรีราชมงคลวิทยาเขตเพาะช่างด้านศิลปะ เป็นเด็กฝั่งธนตลิ่งชัน รักการถ่ายตั้งแต่อายุ 17 ปี ลองถ่ายภาพมาเรื่อยๆ ชอบเดินทางถ่ายภาพสถานที่ต่าง เพราะคิดว่ามันคือความสุขที่เราหาได้จากตัวเราจริงๆ ไม่เคยเบื่อทุกครั้งที่ยกกล้องกดชัตเตอร์ถ่ายภาพ

กรดล แย้มสัตย์ธรรม

อดีตวิศวกรที่หมกมุ่นอยู่กับการเป็นนักเล่าเรื่อง ไม่สนใจว่าอายุจะพรากความเป็นเด็กไปได้ ติดกาแฟและอยากเล่าเรื่องสนุกๆ ของมันให้คนอื่นได้ฟัง ฝันว่าจะขี่รถเครื่องรอบโลกแต่เงินในกระเป๋าห้ามไว้ซะก่อน

บันสิทธิ์ บุณยะรัตเวช

สนใจกล้องถ่ายภาพมาตั้งแต่ประถมต้นแต่พ่อไม่ยอมซื้อให้ เริ่มมีกล้องของตนเอง ตอนมัธยมปลายและเรียนรู้การถ่ายภาพด้วยตัวเองจนเชี่ยวชาญ เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยกรุงเทพ ได้ ๒ ปีก็ถูกไล่ออก เพราะมัวแต่ขลุกอยู่กับการถ่ายภาพจนไม่เข้าห้องเรียน จากนั้นทำงานเป็นช่างภาพบริษัทโฆษณาอยู่ ๑ ปี ก่อนจะมาเป็นช่างภาพที่ สารคดี ถึงปัจจุบัน

วิจิตต์ แซ่เฮ้ง

เป็นคนกรุงเทพฯ เกิดที่ฝั่งธนฯ เรียนชั้นมัธยมศึกษาที่โรงเรียนไตรมิตรวิทยาลัย ต่อระดับปริญญาตรีสาขาเทคโนโลยีทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มศว ประสานมิตร เมื่อเรียนจบใหม่ ๆ ทำงานเป็นผู้ช่วยดีเจคลื่นกรีนเวฟพักหนึ่ง ก่อนมาเป็นนักเขียนและช่างภาพที่กองบรรณาธิการนิตยสาร ผู้หญิงวันนี้ จากนั้นย้ายมาเป็นช่างภาพสำนักพิมพ์สารคดีปี ๒๕๓๙ โดยถ่ายภาพในหนังสือชุด “เพื่อความเข้าใจในแผ่นดิน” ต่อมาถ่ายภาพลงนิตยสาร สารคดี มีผลงานเช่นเรื่อง หมอเทีย ปอเนาะ เป่าแก้ว กะหล่ำปลี โรคหัวใจ โทรเลข ยางพารา ฯลฯ

ประเวช ตันตราภิมย์

เริ่มหัดถ่ายภาพเมื่อปี ๒๕๓๕ ด้วยกล้องแบบ SLR ของพ่อ ลองผิดลองถูกด้วยตัวเองก่อนหาความรู้เพิ่มเติมจากรุ่นพี่และนิตยสาร รวมถึงชุมนุมถ่ายภาพ สิบกว่าปีที่เดินตามหลังกล้อง มีโอกาสพบเห็นวัฒนธรรม ประเพณี กลุ่มชนชาติพันธุ์ต่างๆ เชื่อว่าช่างภาพมีหน้าที่สังเกตการณ์ ถ่ายทอดสิ่งที่เห็น และเล่าเรื่องด้วยภาพไปสู่ผู้ชม

กิตติธัช โพธิวิจิตร

ซึ่งรอบข้างไม่มีสิ่งใดเหมือนกันเลย และเรื่องราวเกิดขึ้นได้จากสิ่งเหล่านี้ หน้าที่ของผมคือการนำเสนอมันออกมาให้สมบูรณ์ด้วยมุมมองด้านบวกแม้ว่าเรื่องมันจะเศร้ามากเพียงใดก็ตาม

วิศรุต แสนคำ

ผู้เล่าเรื่องด้วยภาพ จากกลุ่ม Realframe สนใจเนื้อหาด้านสิทธิมนุษยชน ความไม่เท่าเทียม และอยากเห็นประเทศไทยมีประชาธิปไตยเต็มใบ

ณัฐพล ศิลปชัย

ช่างภาพที่หลงใหลในม้วนฟิล์ม ใช้ชีวิตเหมือนภาพถ่ายสีขาวดำที่มีมืดมีสว่าง ขับเคลื่อนชีวิตด้วยความกดดัน แต่บางครั้งความเศร้าก็เป็นความงามในรูปแบบหนึ่งของชีวิต

ศุภณัฐ ผากา

 เด็กหนุ่มผู้เคยไปใช้ชีวิต ณ ประเทศไต้หวัน ในชั้นม.5 และจากนักศึกษาที่กำลังจะขึ้นชั้นปีที่ 4 สู่การเป็นเฟรชชี่ในรั้วมหาวิทยาลัยรังสิต ยอมซิ่วเพื่อเดินตามความฝันของตัวเองในคณะศิลปะและการออกแบบ สาขาศิลปะภาพถ่าย ชื่นชอบการท่องเที่ยวและการถ่ายรูปเป็นชีวิตจิตใจ โดยหวังว่าจะได้จัดนิทรรศการภาพถ่ายในชื่อของตัวเองสักครั้ง

ธนัชพร รัตนธรรม

ชื่อธนัชพร เรียกเล่นๆว่า ออม ถนัดงานใช้สมอง พวกประลองปัญญา ถนัดคิดไม่ถนัดทำ บางครั้งก็ถนัดทำ ไม่ถนัดคิด เลยแอดมิชชั่นติดเอกโฆษณา ต้องมาเรียนวาดเขียน ต้องขายของให้เนียน สื่อสารให้ได้ แต่ก็ยังถ่ายภาพเป็นงานอดิเรก มีโฟโต้โปรเจค ทั้งงานเล็กงานใหญ่ ชอบอะไรใหม่ๆ ถึงไม่ค่อยจะชิน ต่อให้เป็นงานหิน ถ้าเงินมางานก็ไป

ณัชชา เจียรไพศาลเจริญ

เป็นคนลุยๆไปไหนไปกัน ชอบเดินทางเป็นคนไม่อยู่นิ่ง ชอบเก็บเรื่องราวผ่านภาพ และเขียนบันทึกความทรงจำต่างๆผ่านตัวอักษร ร่วมกับภาพในบ้างครั้ง ชอบจำเป็นภาพ จะสนใจภาพและเสียง

ทศพร จิตร์สมสุข

จำได้ว่าจับกล้องถ่ายรูปตั้งแต่ 5 ขวบ ไม่ใช่อะไรนะ เพราะพ่อให้ถือเลยได้จับ จริงจังละ เริ่มถ่ายภาพตอนอยู่ปี 2 เพราะเรียนวารสาร ฯ แต่ไม่ถนัดงานเขียน ฟังดูแปลกดี แต่มีอยู่จริง ทำมาเรืิ่อย ๆ จากงานอดิเรกจนสร้างรายได้

วชัรพงศ์ ทิพย์มณเฑียร

ชื่อเล่นชื่อนาย อายุ 22 ปี จบการศึกษาปริญญาตรี เอกภาพยนตร์และสื่อ ดิจิตอล มศว ชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรก และชอบดูงานสารคดีไม่วา่จะเป็นภาพนิ่ง รายการ หรือภาพยนตร์ สารคดี และในขณะที่ศึกษาอยู่ เคยสร้างผลงานภาพยนตร์สารคดีสนั้มาแล้ว 2 เรื่อง

วีรวิทย์ สามปรุ

เป็นครั้งแรกที่ได้ถ่ายภาพแนว สารคดี ที่เป็นภาพชุดซึ่งเล่าเรื่องราวเกี่ยวเนื่องกัน ผมเองชอบถ่ายรูปเป็นงานอดิเรก ไม่ได้จบด้านนี้มาโดยตรง แต่จะพยายามทำงานทุกชิ้นออกมาให้ดีที่สุดครับ

รชพล ปลูกอ้อม

เด็กเมืองกรุง เรียนวิทยาศาสตร์ที่เดินออกจากกรอบชีวิตเดิมๆ ออกไปหาประสบการณ์ใหม่ๆให้ชีวิต  ออกไปสร้างความทรงจำให้ตัวเอง  ฝากคุณค่า  ฝากเวลา ฝากชีวิตให้กับผู้คน สังคม รวมถึงโลก เพราะมีความหวังว่าอยากทำให้โลกนี้มันดีขึ้นกว่าเดิม ด้วยสิ่งที่อยู่ และสิ่งที่เราเป็น   

อธิวัฒน์ อุต้น

มีนามปากกาที่ชื่อ Myremind เป็นเจ้าของร้านสมุดทำมือที่ชื่อเดียวกันกับนามปากกา เขียนเพลงและเล่นกีต้ากับวง Postrait ปัจจุบันชื่อวงเก่าถูกเปลี่ยนชื่อใหม่เป็น Collage papers ศึกษางานศิลปะไทยแต่ชอบความร่วมสมัย ชอบเล่นดตรีแต่ไม่ได้อยากเรียนดนตรี ชอบถ่ายรูปถ่ายเล่นๆตามใจชอบ ชอบเขียนหนังสือมีคววามฝันว่า อยากเขียน นวนิยายขนาดยาวสักเล่มให้เสร็จ

นิสากรณ์ ปิตุยะ

แอมป์คนเดิม เพิ่มเติมคือความฝัน แม้จะเป็นความฝันเล็กๆ ในตอนนี้ แต่เชื่อว่าความฝันเราจะใหญ่ขึ้น ตามประสบการณ์ และความพยายามของตัวเรา

วิลาวัลย์ ศรีเจริญ

การถ่ายภาพคือสิ่งหนึ่งที่ทำให้ได้ใกล้สิ่งที่รัก และเป็นจุดเริ่มต้นของการออกเดินทางใช้ชีวิตในแบบของตนเอง เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเป็นแรงบันดาลใจให้กดชัตเตอร์ จึงทำให้ ปอนด์ (วิลาวัณย์ ศรีเจริญ) จับกล้องถ่ายรูปแล้วหัดถ่ายภาพอีกครั้ง

ณัฐพล สุวรรณภักดี

เป็นคนชอบและรักธรรมชาติมากและหลักในการคิดในการใช้ชีวิตของผมก็จะยึดความเป็นจริงของธรรมชาติที่เกิดขึ้นมาถ้าเราเข้าใจธรรมชาติเราก็จะเข้าใจตัวเอง ถ้าเราเข้าใจตัวเองแล้วเราก็จะรู้ว่าเราควรจะทำอะไรเป็นอะไรและตั้งเป้าหมายด้วยความชอบในสิ่งที่ตัวเองรัก”ผมไม่อยากใช้วิชาความรู้ที่ผมได้ศึกษาเล่าเรียนมาแค่หาตังใช้ความสุขไปวันๆ ผมแค่คิดว่าสิ่งที่ผมมีจะทำประโยชน์ให้กับคนอื่นหรือธรรมชาติได้บ้าง”เพื่อสิ่งที่ผมทำมันจะส่งผลดีสังคม

ปิยะวิทย์ ทองสะอาด

Piyavit Thongsa-Ard is a 43-year-old Thai photographer, based in Chiang Mai, Northern Thailand. His work specially interested in social, political, human right and climate change issue, covered travels throughout South- and Southeast Asia in both reportage and documentary format.

เริงฤทธิ์ คงเมือง

ช่างภาพสารคดีอิสระ ที่บอกเล่าเรื่องราวความเป็นไปของสังคมและสิ่งแวดล้อมมานานกว่า 15 ปี โดยมีผลงานได้รับการตีพิมพ์ทั้งในหนังสือ หนังสือพิมพ์ และนิตยสารหลายฉบับบรวมทั้งนิตยสาร Nationalgeographic ทั้งในประเทศไทยและต่างประเทศ

จีระศักดิ์​ รังษี​ (โจ้)

เกิด​ 26 ก.ค​2519 การศึกษา​ ปริญญาตรี​ คณะรัฐศาสตร์​ มหาวิทยาลัย​รามคำแหง ปริญญาโท​ คณะบริหารธุรกิจ​มหาวิทลัยรามคำแหง​ ช่างภาพอิสระ​ งานสารคดี​ ผลงาน​ สารคดี​ เขื่อนเซเปียน เซน้ำน้อย​ แตก​ ร่วมกับ​คุณ​เริงฤทธิ์​ คงเมือง​

ณภัทร เวชชศาสตร์

ช่างภาพสารคดีที่เน้นประเด็นเชิงอนุรักษ์เป็นหลัก ตั้งใจอยากนำเสนอและถ่ายทอดเรื่องราวเบื้องหลังของผู้คนที่ทำงานด้านงานอนุรักษ์ เพื่อเป็นกระบอกเสียงในการส่งกำลังใจ และผลักประเด็นอนุรักษ์ขึ้นมาในสังคม ตามที่ได้รับการปลูกฝังมาในฐานะนักสื่อสารมวลชน

จิตรทิวัส พรประเสริฐ

เป็น อินโทรเวิท แต่ชอบทำความรู้จักกับสิ่งใหม่ๆ คิดว่า สัตว์ป่า และธรรมชาติ คือเพื่อนสนิทที่น่าคบที่สุด

นันทวัน วาตะ

การวาดรูปเล่น และ การเดินทาง ทำให้เกิด"กาแฟดำไม่เผ็ด" ซึ่งพาผู้คนเดินทางสำรวจสถานที่ต่างๆผ่านภาพวาดและการเล่าเรื่อง...

ZEMBE

นิพนธ์ โสภณวัฒนวิจิตร ZEMBE นอกจากงานวาดภาพประกอบให้สารคดีและวีแมกซ์แล้ว •เลี้ยงแมว 1 ตัว •วาดภาพประกอบหนังสือธรรมะ 15 ปี •เปิดรร.สอนศิลปะเด็ก •เปนอจ.พิเศษสอนคณะนิเทศศิลป ม.กรุงเทพ 😊😊😊

current issue
๔๑๕
กันยายน ๒๕๖๒
ดูเนื้อหาในเล่ม

Connect with us

สมัครรับจดหมายข่าว

แจ้งข่าวสาร, สิทธิพิเศษต่างๆ จากนิตยสารสารคดีและสำนักพิมพ์ในเครือ