Click here to visit the Website

ฝรั่งบ้าน, ฝรั่งขี้นก (FarangBaan) หลุมพี (HLoumPee) ตะลิงปลิง, มูงมัง (TaLing Pling, MoungMang) มะม่วงเบา (Mango-Bao)
ผลไม้พื้นเมือง ความสุขที่คุณเด็ดได้
เรื่อง : วิวัฒน์ พันธวุฒิยานนท์
ภาพ : บันสิทธิ์ บุณยะรัตเวช
กำไร, จำปูไร (GamLai, JamPooRai)      ผลไม้ป่า ผลไม้พื้นเมืองของไทยนั้น มีอยู่หลายร้อยชนิด แต่คนในเมือง พบเห็นตามตลาด ตามซูเปอร์มาเก็ตทุกวันนี้ก็แต่ ชมพู่ มะม่วง ทุเรียน มะละกอ ฝรั่ง องุ่น แอปเปิ้ล สาลี่ ซึ่งถ้าไม่ใช่ผลไม้พันธุ์ ก็เป็นพืชไร่ หรือผลไม้นำเข้า จากต่างประเทศทั้งนั้น จะหาผลไม้พื้นบ้านแท้ๆ อย่างสมอไทย มะขามเทศ มะเฟือง ลูกหว้า มะยม มะไฟ ละไม ตะขบ มะกอกน้ำ นั้นยากเต็มทน (อาจหาไม่ได้เลย) ด้วยว่าไม่เป็นที่นิยม ของผู้บริโภค หรืออีกแง่หนึ่ง ระบบธุรกิจ การตลาด ของผลไม้พันธุ์ ได้กำหนด "ทางเลือก" ในการบริโภคไว้แล้ว... อย่างเห็นได้ชัด สิ่งนี้ อาจเป็นดัชนีบ่งชี้ ความเปลี่ยนแปลง ของวิถีชีวิตไทย อีกข้อหนึ่ง ว่าเราทั้งหลาย ห่างไกลจาก วิถีดำรงชีพ แบบพึ่งตนเอง... ผสานสัมพันธ์กับธรรมชาติ วิถีแห่งการเรียนรู้ ที่จะอยู่อย่างกลมกลืน กับทุ่งนาป่าเขา ไปมากทีเดียว
     ผลไม้พื้นเมือง... อาจทำความเข้าใจเบื้องต้น ว่าเป็น "ผลไม้ที่หาได้ ในท้องถิ่น นั้นๆ ตามฤดูกาล ซึ่งชาวพื้นถิ่น นำมาบริโภค" โดยอาจเป็นผลไม้ป่า ผลไม้บ้าน หรือผลไม้ต่างแดน ที่นำเข้ามาปลูก และปรับตัวเข้ากับ สภาพแวดล้อม บ้านเมืองเรา เนิ่นนานแล้วก็ตาม ซึ่ง ผลไม้พื้นเมืองนั้น จะหาเก็บหากินง่าย ไม่ว่าจะ จากสวนหลังบ้าน หัวไร่ปลายนา หรือแหล่งธรรมชาติทั่วไป เช่น ริมทาง ริมห้วย ชายคลอง ธารน้ำตก ตลอดจน ในป่า ในเขา ทุกสภาพป่า สภาพแวดล้อม และส่วนหนึ่งของผลไม้เหล่านี้ ก็ถูกนำมาขาย ตามตลาด ในท้องถิ่นด้วย ความจริง ผลไม้พันธุ์ ส่วนหนึ่ง ก็เป็นผลไม้พื้นเมือง ทว่าเป็นไม้ผลที่คัดสรรแล้วว่า รสชาติดี เนื้อเยอะ เมล็ดน้อย คนนิยม รวมถึงขายได้ราคา และน้ำหนักดีด้วย จึงมีการบำรุงพันธุ์ ผสมข้ามพันธุ์ จนได้ผลลัพธ์ ตามความต้องการ เงาะบ้าน (NGoa Baan)
ชับพลา, พับพลา (ChabPla, PabPla)      ผลไม้พื้นบ้าน พื้นเมือง เมื่อเทียบกับ ผลไม้พันธุ์ พืชไร่ ตลอดจน ผลไม้นำเข้า จากต่างประเทศ จะเห็นข้อต่าง ได้อย่างชัดเจน ว่าผลไม้พื้นเมืองนั้น เราแน่ใจว่า ปราศจากสารพิษ จากยาฆ่าแมลง และเคมีอื่นๆ ให้ประโยชน์ แก่ร่างกาย หาง่าย ราคาไม่แพง (หากซื้อจากตลาด) แม้รสชาติบางครั้ง จะสุดขั้ว ชนิดเปรี้ยวก็เปรี้ยวจี๊ด หวานก็หวานแหลม และบางครั้ง ก็ฝาดเฝื่อนอย่างมากก็ตาม
     ขนบ "การกิน" ผลไม้พื้นเมืองนั้นมีอยู่ แต่ก็ไม่ได้เคร่งครัด ตายตัว สามารถกินได้ ทุกกาละโอกาส ทั้งเด็ก และผู้ใหญ่ จะกินจริงจัง แบบเอาให้อิ่ม กินเล่น พอสนุกเฮฮา กินเป็นยา หรือกินเป็นอาหาร ก็เหมาะ ตัวอย่างจาก ขนุน ที่เรากินยวงของมัน ตอนสุก คนใต้ เขาจะนำมากินได้ ทุกช่วงเวลา ผลอ่อน ขนาดเท่าข้อมือ นำมาผ่าทั้งเปลือก จิ้มแกงไตปลา และน้ำพริก ลูกใหญ่ พอจะมีเมล็ดอ่อน เอาเนื้อใน รวมทั้งเมล็ดอ่อน ต้มจิ้มน้ำพริก ต้มกะทิ หรือใส่แกงเผ็ด ผลโตขึ้นมาอีกหน่อย แต่ยังไม่สุกเต็มที่ ใช้ทำ แกงบวด และสุดท้าย คือ ขนุนสุก ที่กินยวง และเม็ดของมัน ผลของไม้ เช่น ขนุน มะปริง มะเดื่อ มะละกอ ตะลิงปลิง กล้วย ฯลฯ คนพื้นถิ่น บริโภคทั้งในรูปของ ผลไม้ และผัก
     นอกจากนี้ ผลไม้พื้นเมือง หลากหลายชนิด กอปรด้วย สรรพคุณทางยา ซึ่งคนโบราณ นำมาใช้ประโยชน์แพร่หลาย อาทิ...
(อ่านต่อหน้า ๒/๒)
มะกอกป่า (MaKork Pa)

ระกำ (RaKam)
สารบัญ | จากบรรณาธิการ | ผลไม้พื้นเมือง 2/2 | รพ. บางกระทุ่ม | ปลาบึก | กระถินณรงค์

[email protected]

สำนักพิมพ์ สารคดี | สำนักพิมพ์ เมืองโบราณ | วารสาร เมืองโบราณ | นิตยสาร สารคดี
[ วิริยะบุคส์ | มีอะไรใหม่ | เช่าสไลด์ | ๑๐๘ ซองคำถาม | สมาชิก/สั่งซื้อหนังสือ ]

ขึ้นข้างบน (Back to Top) นิตยสาร สารคดี (Latest issue) หน้าที่แล้ว (Previous Page) หน้าถัดไป (Next Page)